Άνθρωπε,

Σε ψάχνω για να σε μοιρολογήσω και έπειτα να σε κηδέψω.

Σήκω σε παρακαλώ, για μια στιγμή μονάχα, να τους θυμίσεις.

Να τους πεις ότι ο γενναίος φοβάται, αλλά πολεμάει για τους ανθρώπους του.
Να τους θυμίσεις πως ο γενναίος πολεμάει για εκείνα που σέβεται.
Να τους πεις ότι ο γενναίος σέβεται.

Να τους θυμίσεις πως ο ανδρείος είναι σπλαχνικός.
Να τους πεις ότι ο ανδρείος στον αδύνατο δεν σηκώνει το σπαθί αλλά δίνει το χέρι.

Να τους θυμίσεις πως ο σοφός κάνει πράξεις.
Να τους πεις ότι ο σοφός έχει μνήμη.

Ήρθα να σου βάλω ένα νόμισμα στο στόμα, κι ας είσαι χρόνια τώρα νεκρός.
Τούτοι δω ανίερα κρατάνε το κουφάρι σου άθαφτο και λένε πως είσαι ζωντανός.

Κι όταν θα φτάσεις πες της Παναγιάς πως εδώ κάνει παγωνιά.
Δώσε πίσω τη φωτιά στον Προμηθέα.
Πες στους θεούς πως τα ιερά γίναν χαλάσματα.

Πες τους πως τυφλοί και καταραμένοι γυρνάμε πια στα χώματα.
Κραδαίνουμε τα σπαθιά των προγόνων μας και σφάζουμε τους αδερφούς μας.

Από τη μέρα που γεννήθηκα άνθρωπε περιμένω τη Νέμεση αλλά δεν βρίσκει το δρόμο για τον καταραμένο τόπο μας.

H μέρα της γυναίκας.

Γιορτάστε λέμε!

Εγγονές της σουφραζέτας.
Κόρες της φεμινίστριας.
Σύζυγοι των ερμαφρόδιτων
Μάνες των άφυλων.

Εγγονές της αγρότισσας
Κόρες του γάμου από προξενιό
Σύζυγοι των ελληναράδων
Μάνες των εθελοντικά λοβοτομημένων


Βγείτε έξω, επικίνδυνες ορδές, να εκτονώσετε το θυμό σας.
Το θυμό σας για τη μοναξιά ΜΑΣ.

Να απαλλαγείτε από τις επιλογές ΜΑΣ που ΜΑΣ στρίμωξαν στη γωνία και ετοιμάζονται να ΜΑΣ αποτελειώσουν με θανάσιμο ντιρέκτ.

Να ξεχάσετε πως η σεξουαλική επιθυμία ΜΑΣ είναι ακόμη ζωντανή.

Να ξεχάσετε πως οι άντρες ΜΑΣ ψάχνουν την ηρωίδα αλλά πηδάνε την πουτάνα.

Να ξεχάσετε πως κάθε μέρα κινδυνεύουμε να χάσουμε την ισορροπία ΜΑΣ πάνω στο τεντωμένο σχοινί.

Να ξεχάσετε πως τα λεφτά ΜΑΣ θα κάνουν πιο πλούσιο τον ψυχίατρο και την αισθητικό.

ΟΛΟΙ μας έχουμε την ανάγκη να μας αγαπούν.
ΟΛΟΙ μας έχουμε ανάγκη από ένα άλλοθι.

Κάτι τέτοιες ώρες ειλικρινά θα ήθελα να αισθανόμουν έστω και για λίγο ομοφυλόφιλη.

Άτιμη ΚΕνΟνία

3,2,1 πάμε πρόβα

...

Καααααααααααααααααααααααααατ

- Αγόρι μου τι είναι αυτά; Έτσι είπαμε;

- Βάλε πάθος, βάλε συναίσθημα. Θέλω να δω στα μάτια σου πως την θέλεις, πως τη ζητάς.
Συγκεντρώσου επιτέλους, ο υιός του θεού είσαι.

- Μα πατέρα, δεν μπορώ. Δεν το αισθάνομαι.

- Υιέ μου τα είπαμε τόσες φορές, μη με κουράζεις, η γη έχει αλλάξει.
Δεν γίνεται αλλιώς.
Για τη δεύτερη παρουσία πρέπει να διαλέξεις:
εραστήΣ ή εθνικιστήΣ.

"Μαλαματένια" λόγια.

Είχα συμφωνήσει με τον εαυτό μου πως λίγο πολύ τα πολιτικά σε τούτο εδώ το σπίτι θα τα απέφευγα, γιατί η ρετσινιά του γραφικού απέχει εκατοστά μόνο από μένα.

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχτές
τ' αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
σου μάθαινε το αύριο και το χτες
μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
με του καιρού δεμένος τις κλωστές

Σήμερα το ημερολόγιο λέει 16 Νοεμβρίου 2006.
Αύριο θα λέει 17 και πολλοί από εμάς θα βγουν στους δρόμους.
Γιατί θα βγουν; Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Τι θέλουν; Τι λένε; Τι σκέφτονται;

Τ' αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία
και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
κι όχι να ζεις μ' αυτή την κομπανία
και να μην ξέρεις τ' άστρο του φονιά

Ποιες είναι οι πράξεις τους;

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι
απ' του καιρού την άγρια πληρωμή
στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι
τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει
και το μαράζι δίχως αφορμή

Είναι εκείνοι που τα μαύρα χρόνια βρέθηκαν πίσω από την περίφραξη;

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι
τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
κι απ' το παλιό μαρτύριο να 'χει μείνει
ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
γυναίκες στη γωνιά μ' ασετιλίνη
παραμιλούν στην ακροθαλασσιά

Έχουν όνειρα; Μπορούν να σχεδιάζουν τη ζωή τους ακόμη;
Η τύχη με έφερε στο σήμερα να συναντώ και να συνεργάζομαι με «τα παιδιά του Πολυτεχνείου». Μόνο που σήμερα έχουν δικές τους τεχνικές εταιρείες. Στις 17 του Νοέμβρη κάθε χρόνο κάνουν ότι έκαναν και στις 16, κλείνουν συμφωνίες, εργάζονται, απολύουν και προσλαμβάνουν. «Σχεδιάζουν και υλοποιούν τα μεγάλα έργα της Ελλάδας του σήμερα» Όταν βρίσκουν ο ένας τον άλλο και αφού κλείσουν τις συμφωνίες τους, συζητούν για «τα παλιά», ανώδυνα, διακόπτοντας συχνά την κουβέντα για να θαυμάσουν περαστικές γυναίκες που θα μπορούσαν να είναι κόρες τους.

Και στ' ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
και γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια
να μην ακούσεις έναν ποιητή

Το παιχνίδι υπάρχει ακόμη; Οι παίκτες;
Άλλαξαν. Οι μέσα έξω.
Συνέπεια.
Α-Συνέπεια.

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά
Μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

Εγώ και ο κάθε εγώ από εμάς; Που βρίσκεται;
Είμαι λοιπόν ανάπηρη;
Είμαι και το ξέρω λοιπόν;
Μιλάω αλλά δεν κουνιέμαι.
Μόνο τον οίκο μου εγκρίνω. Φτάνει λοιπόν αυτό για να μου καθησυχάσει τη συνείδηση;
Τη συνείδηση εκείνη που απέκτησα με αφεντικά τα «παιδιά του πολυτεχνείου».

Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες
και ξημερώνοντας μέρα κακή
τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες
με πήραν και με βάλαν σε κλουβί
και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες
παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

Γεννήθηκα μερικά χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση.
Πρωτομίλησα και πρωτοπερπάτησα όταν ο Αντρέας ήταν σταρ.
Πριν να πάω στο σχολείο βρέθηκα να τον παρακολουθώ, καθισμένη στους πατρικούς ώμους, μέσα σε ένα πλήθος που παραληρούσε.
Λίγα χρόνια αργότερα ένιωσα τον καημό της μάνας μου να ψάχνει για δουλειά.
Ένιωσα το παράπονο του ανήμπορου πατέρα, όταν κατάλαβε πως όταν πάψει να είναι μέρος της παραγωγικής αλυσίδας παύει να υπάρχει. Ακόμη και αν η ανικανότητα του δημιουργήθηκε εν ώρα εργασίας.
Βρέθηκε χωρίς να είναι ικανός να παράγει, να παλεύει με το κράτος. Και έχασε.
Ευτυχώς προσωρινά.
Όταν έχεις φτάσει στον πάτο, η επιλογή που έχεις είναι μια. Επιβιώνεις. Ειδικά όταν έχεις παιδιά.
Τούτο εδώ το αφιερώνω στον πατέρα μου.

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
και σαν κακούργο να με τιμωρείς

Δεν μου αρκεί πια να μιλάω μόνο.
Δεν μου αρκεί να είμαι στην ουσία αυτό που κατηγορώ.
Βράζω στο ζουμί μου όμως.

Έτσι με σχεδιάσανε.