Bloody hell

Δεν ξέρω αν έχω θάρρος. Αλήθεια. Μάλλον δεν με αφορά αν έχω θάρρος.
Είναι από εκείνες τις ερωτήσεις που θεωρώ ότι αρμόζουν αποκλειστικά σε αρσενικά που πάσχουν από ψευδο-κρητικά σύνδρομα και κρυφές σεξουαλικές ανασφάλειες.
Απλά τα πράγματα που επιθυμώ προσπαθώ να τα πραγματοποιώ.
Πολλές είναι οι φορές που το καταφέρνω.

Διέθεσα εξαιρετικό και εύστοχο συναισθηματικό απόθεμα στο πρόσφατο αλλά και στο πιο μακρινό παρελθόν.
Με αυτό τον τρόπο απέκτησα λοιπόν μια μικρή στρατιά από πρώην εραστές οι οποίοι με εκτιμούν.
Αλλά αυτό είναι κάτι που μου είναι ειλικρινά άχρηστο.
Διότι η ευστοχία είναι άχρηστη αν ο στόχος είναι ελλιπής.

Εν κατακλείδι συνειδητοποίησα πως δεν είμαι ερωτευμένη.

Μάλιστα πάει καιρός από την τελευταία και ομολογουμένως τραυματική μου ανάμνηση.

Εκείνος, μεταξύ των άλλων, μου έχει πει πως σε μια σχέση ο ένας νιώθει περισσότερα από τον άλλο και είναι εκείνος που τελικά ταλαιπωρείται.
Αλήθεια έλεγε, το ένιωσα τότε.
Το νιώθω και τώρα που αδυνατώ να επιθυμήσω να μεταμορφωθώ σε μια «προβλεπόμενη» γυναίκα είτε για ένα επιτυχημένο πρότυπο, είτε απλά για ένα μπρουτάλ.

oh crap!

Έχω πάθει ψύξη. Πονάει.