Αστάθμητος παράγοντας

Πέμπτη, Νοεμβρίου 16, 2006

"Μαλαματένια" λόγια.

Είχα συμφωνήσει με τον εαυτό μου πως λίγο πολύ τα πολιτικά σε τούτο εδώ το σπίτι θα τα απέφευγα, γιατί η ρετσινιά του γραφικού απέχει εκατοστά μόνο από μένα.

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχτές
τ' αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
σου μάθαινε το αύριο και το χτες
μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
με του καιρού δεμένος τις κλωστές

Σήμερα το ημερολόγιο λέει 16 Νοεμβρίου 2006.
Αύριο θα λέει 17 και πολλοί από εμάς θα βγουν στους δρόμους.
Γιατί θα βγουν; Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Τι θέλουν; Τι λένε; Τι σκέφτονται;

Τ' αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία
και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
κι όχι να ζεις μ' αυτή την κομπανία
και να μην ξέρεις τ' άστρο του φονιά

Ποιες είναι οι πράξεις τους;

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι
απ' του καιρού την άγρια πληρωμή
στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι
τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει
και το μαράζι δίχως αφορμή

Είναι εκείνοι που τα μαύρα χρόνια βρέθηκαν πίσω από την περίφραξη;

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι
τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
κι απ' το παλιό μαρτύριο να 'χει μείνει
ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
γυναίκες στη γωνιά μ' ασετιλίνη
παραμιλούν στην ακροθαλασσιά

Έχουν όνειρα; Μπορούν να σχεδιάζουν τη ζωή τους ακόμη;
Η τύχη με έφερε στο σήμερα να συναντώ και να συνεργάζομαι με «τα παιδιά του Πολυτεχνείου». Μόνο που σήμερα έχουν δικές τους τεχνικές εταιρείες. Στις 17 του Νοέμβρη κάθε χρόνο κάνουν ότι έκαναν και στις 16, κλείνουν συμφωνίες, εργάζονται, απολύουν και προσλαμβάνουν. «Σχεδιάζουν και υλοποιούν τα μεγάλα έργα της Ελλάδας του σήμερα» Όταν βρίσκουν ο ένας τον άλλο και αφού κλείσουν τις συμφωνίες τους, συζητούν για «τα παλιά», ανώδυνα, διακόπτοντας συχνά την κουβέντα για να θαυμάσουν περαστικές γυναίκες που θα μπορούσαν να είναι κόρες τους.

Και στ' ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
και γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια
να μην ακούσεις έναν ποιητή

Το παιχνίδι υπάρχει ακόμη; Οι παίκτες;
Άλλαξαν. Οι μέσα έξω.
Συνέπεια.
Α-Συνέπεια.

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά
Μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

Εγώ και ο κάθε εγώ από εμάς; Που βρίσκεται;
Είμαι λοιπόν ανάπηρη;
Είμαι και το ξέρω λοιπόν;
Μιλάω αλλά δεν κουνιέμαι.
Μόνο τον οίκο μου εγκρίνω. Φτάνει λοιπόν αυτό για να μου καθησυχάσει τη συνείδηση;
Τη συνείδηση εκείνη που απέκτησα με αφεντικά τα «παιδιά του πολυτεχνείου».

Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες
και ξημερώνοντας μέρα κακή
τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες
με πήραν και με βάλαν σε κλουβί
και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες
παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

Γεννήθηκα μερικά χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση.
Πρωτομίλησα και πρωτοπερπάτησα όταν ο Αντρέας ήταν σταρ.
Πριν να πάω στο σχολείο βρέθηκα να τον παρακολουθώ, καθισμένη στους πατρικούς ώμους, μέσα σε ένα πλήθος που παραληρούσε.
Λίγα χρόνια αργότερα ένιωσα τον καημό της μάνας μου να ψάχνει για δουλειά.
Ένιωσα το παράπονο του ανήμπορου πατέρα, όταν κατάλαβε πως όταν πάψει να είναι μέρος της παραγωγικής αλυσίδας παύει να υπάρχει. Ακόμη και αν η ανικανότητα του δημιουργήθηκε εν ώρα εργασίας.
Βρέθηκε χωρίς να είναι ικανός να παράγει, να παλεύει με το κράτος. Και έχασε.
Ευτυχώς προσωρινά.
Όταν έχεις φτάσει στον πάτο, η επιλογή που έχεις είναι μια. Επιβιώνεις. Ειδικά όταν έχεις παιδιά.
Τούτο εδώ το αφιερώνω στον πατέρα μου.

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
και σαν κακούργο να με τιμωρείς



Δεν μου αρκεί πια να μιλάω μόνο.
Δεν μου αρκεί να είμαι στην ουσία αυτό που κατηγορώ.
Βράζω στο ζουμί μου όμως.

Έτσι με σχεδιάσανε.

Ετικέτες

16 Comments:

  • Δεν εισαι καθολου γραφικη...θα ελεγα οτι με αγγιξε πολυ το κειμενο σου.Ειναι μια αποψη που δεν ειχε περασει απο το μυαλο μου με τουτο τον τροπο..!

    By Blogger AVRA, at 16/11/06 9:48 μ.μ.  

  • Εξαιρετικό! Εξαιρετικό! Καλώς σε βρήκα!

    Ξέρεις, νομίζω πως πέρα από τα κοινότυπα δεδομένα περί "γενιάς του Πολυτεχνείου" κ.λπ., τα επίδικα αντικέιμενα παραμένουν περίπου τα ίδια και χειρότερα. Και κατά συνέπεια η αντίδραση και η αφύπνιση θα έπρεπε να είναι η μόνη λογική οδός. Τώρα, αν έχουν καταφέρει (και ο Αντρέας δεν φταίει και λίγο σ'αυτό) να μας εφυσηχάσουν και να μας κοιμήσουν, με γεια τους με χαρά τους. Να δούμε για πόσο θα κρατήσει η νίκη τους.
    Δεν πιστεύω πως πρέπει να είναι όλοι ήρωες και γκραν επανάστατες. Δεν είμαι ούτε κι εγώ. Αλλά ο καθένας ακόμα και με τον τρόπο ζωής του, δείχνει "με ποιους πάει κι ποιους αφήνει" που λέει κι ο Νιόνιος.

    By Blogger Krotkaya, at 16/11/06 9:57 μ.μ.  

  • Α, ξέχασα, έκανα μια βόλτα στο μαγαζί σου, κεράστηκα καφέ και χάζεψα και πολύ μου άρεσε εδώ!

    By Blogger Krotkaya, at 16/11/06 9:59 μ.μ.  

  • Είναι ένα μοναδικό κείμενο. Ένα κείμενο της γενιάς που ανδρώθηκε με τις αναμνήσεις της μέρας. Ποτέ όμως δεν μας μετέφεραν την ουσία των αναμνήσεων. Εγώ γεννήθηκα λίγο πριν (μήνες) τη μέρα τούτη. Κι όμως μόνος μου βρήκα το δρόμο που μου χάραξαν οι άλλοι. Όχι άλλες επετειακές γιορτές. Όχι άλλα λουλούδια. Χαρά και αγώνα θέλει μόνο. Όχι άλλο ξεπούλημα του αίματος των άλλων.

    By Blogger ο δείμος του πολίτη, at 17/11/06 10:32 π.μ.  

  • avra μου, τον τελευταίο καιρό γκρινιάζω ασύστολα για την όλη κατάσταση, χωρίς να έχω λύση, εξού και η γραφικότητα.

    Το κείμενο είναι απογοητευμένες σκέψεις. Δεν ξέρω αν η γενιά "μου" έχει παρόμοιες, αν έχει λύσεις ή αν έχει καν σκέψεις.

    Το απόγευμα πάντως με το ζόρι κραρτιόμουν να μην πιάνω τους περαστικούς και να τους τραντάζω: "εσύ έχεις τη λύση ή απλά δεν ξέρεις το πρόβλημα;"

    Καλημέρα
    :)

    By Blogger Απολλώνια, at 17/11/06 12:58 μ.μ.  

  • krotkaya, καλωσήρθες!
    Έκανες πολύ καλά που κεραστηκες καφε, δυστυχώς τα συριανά λουκούμια τα τελείωσα... :D

    Έχω αρχίσει να πιστεύω πως η λογική δεν ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία του νεοέλληνα (τη σιχαίνομαι αυτή τη λέξη, αλλά ταιριάζει). Είναι πιο εύκολο άλλωστε να λέμε "όλα πάνε καλά και δεν έχω ανάγκη κανένα".
    Με τον Αντρέα δεν έχω κανένα θέμα πλέον (ο θανών δεδικαίωται) με εμάς έχω θέμα.
    Επίσης δεν έχω θέμα με κάποιον αν επιλέγει να κάψει τη ζωή του. Να μην καίει όμως και το σύνολο.
    (πάλι γκρινιάζω)

    Ίσως όμως η απάντηση στη γκρίνια μου να είναι αυτό που λές.
    Ο τρόπος ζωής.

    Σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια... (κοκκίνισα γμτ!)

    Καλημέρα!

    :)

    By Blogger Απολλώνια, at 17/11/06 1:08 μ.μ.  

  • Καλησπέρα κι από μένα... σε είδα στης Κροτ κι ήρθα να ρίξω μια ματιά και μου άρεσε αυτό που είδα!

    By Blogger Nyktipolos, at 17/11/06 1:12 μ.μ.  

  • καλε μου δείμο, πράγματι η ουσία είναι κάτι άγνωστο γι αυτές τις μέρες (με λιγοστές εξαιρέσεις)

    Κάθε εν δυνάμει δημόσιο πρόσωπο χτίζοντας το βιογραφικό του κοτσάρει και κάτι "πολυτεχνειακό" για να δείξει πως δεν είναι και κανένας τυχαίος...
    Κανένα έλεος πλέον..

    Για αυτό καμιά φορά ρίχνω και λίγο δίκιο σε εκείνους που λένε οτι δεν θέλουν ούτε να ακούν για όλα αυτά...
    Κούραση και αηδία βγάζουν...

    Καλημέρα.

    και παρολαυτά με -> :)

    By Blogger Απολλώνια, at 17/11/06 1:18 μ.μ.  

  • Nyktipolos, σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια...

    (ανταπέδωσα την επίσκεψη και ειλικρινά χάρηκα το Post της 10ης του Νοέμβρη! χεχε!)

    Αυτό σημαίνει οτι μάλλον θα με βλέπεις κατά τα λημέρια σου!

    Καλημέρα
    (δεν έχω φάει ακόμη άρα δεν έχει φτάσει μεσημέρι και μπορώ να λέω ακόμη καλημέρα!)

    :)

    By Blogger Απολλώνια, at 17/11/06 1:23 μ.μ.  

  • "Επίσης δεν έχω θέμα με κάποιον αν επιλέγει να κάψει τη ζωή του. Να μην καίει όμως και το σύνολο". Αυτη τη φράση την ονομάζω "γκρίνια επί της ουσίας".

    Όσο περνάει ο καιρλος πιστεύω πραγματικά όλο και πιο πολύ στην αξία των προσωπικών επιλογών και του τρόπου ζωής του καθένα μας. Κανείς δνε είναι άμοιρος ευθυνών, κατά τη γνώμη μου, εκτός από τα ανήλικα παιδιά (και όχι πάντα). Είναι ώρες που με πιάνει ένα πράμα σαν αυτό που έπιασε και σένα, και έχω όρεξη να αρπάζω τον κόσμο από το γιακά, ειδικά εκείνους τους επίπ αντός του επιστητού άποψην έχοντες και να τους φωνάζω "καλά, όλα αυτά! ΕΣΥ τι κάνεις;".
    Αν κανένας πολίτης δνε πετάει σκουπιδάκια στο δρόμο, φτάνει ένας και μόνο για να βρομίσει όλη τη χώρα, αυτό εννοώ.

    By Blogger Krotkaya, at 17/11/06 4:09 μ.μ.  

  • μπράβο, είπες όμορφα πράγματα μα το πιο όμορφο είναι πως ακόμα μπορείς και αμφιβάλλεις...

    By Anonymous druuna, at 18/11/06 7:17 μ.μ.  

  • Ο μεγάλος Μάνος Ελευθερίου...

    Τραβάει την αμφισημία στα άκρα σε αυτό το μοναδικό τραγούδι!

    Κι όμως, λειτουργεί μια χαρά!

    By Blogger Πάνος, at 18/11/06 7:38 μ.μ.  

  • Τοσο χρονια ακουω αυτη την εκφραση του "γραφικου"... Και ακομα δεν εχω καταλαβει γιατι ειπωνετε με αρνητικη εννοια...!!! Τεσπα


    Οι ανθρωποι αλλαζουν σκεψεις ιδεες με το καιρο. Προσαρμοζονται στα νεα δεδομενα. Πανω απο ολα προσπαθουν να επιβιωσουν. Τι σημασια εχει αν καποτε ηταν επαναστατες? Δε τους καθησε αυτη η ιστορια στα μεθ επομενα χρονια και αποφασισανε να αλλαξουν. Αλλοι δε το καταλαβαν και απλα εμειναν εκει που ηταν. Ολα λιγο πολυ υποκειμενικα ειναι...

    Στο τελος μονοι μας οριζουμε τη ζωη μας και ολοι μαζι την μοιρα μας...

    By Anonymous useme, at 19/11/06 12:26 μ.μ.  

  • Δυστυχως αυτοι που εφτιαξαν το μυθο του πολυτεχνειου φροντισαν να το απομυθοποιησουν. Οι λιγοι που δεν ενταχθηκαν στην νεοελληνικη πραγματικοτητα τεθηκαν στο περιθωριο.
    Χρειαζεται κατι κaινουργιο να ταραξει τα λιμναζοντα νερα. :)

    By Blogger Alkman, at 19/11/06 2:36 μ.μ.  

  • Krotkaya μου έχεις απόλυτο δίκιο. Οι επιλογές και οι πράξεις μας είναι εκείνες που μας προσδιορίζουν. Και η συνέπεια στις επιλογές μας είναι εκείνη που τελικά δείχνει την ποιότητα της σκέψης ίσως και της ίδιας τη ύπαρξης μας.
    Φυσικά και δεν πιστεύω πως πρέπει να είμαστε ανυποχώρητα μουλάρια. Αλλά άλλο πράγμα η εξέλιξη και άλλο η απλή ασυνέπεια στις ιδέες μας.
    Καλησπέρα!
    :)




    druuna μου, είναι καθαρά θέμα "αντανακλαστικών". Κοιτάζω γύρω μου και εκείνο που αντιλαμβάνομαι δεν με ικανοποιει. Δεν ξέρω αν μπορώ στην ουσία να το επηρρεάσω, ξέρω όμως πως σ΄γουρα ΔΕΝ με καλύπτεί.
    Σ' ευχαριστώ πολύ!
    Καλησπέρα και φιλιά!
    :)


    Πάνο, καλωσήρθες!
    Και έχεις απόλυτο δίκιο για το τραγούδι. Πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης...
    Ο καθένας με την προσωπική του ερμηνεία, όμως κανείς δεν μένει ασυγκίνητος!
    Καλησπέρα!
    :)


    Καλέ μου useme, δεν θα συμφωνήσω μαζί σου.
    Ο λόγος πολύ απλός: όταν βρίσκεσαι σε μια κατάσταση η οποία δεν σε καλύπτει κοινωνικά και πολιτικά και μάχεσαι να την αλλάξεις είναι στροφή 180 μοιρών να συμμετέχεις μετέπειτα στη δημιουργία μια ανάλογης κατάστασης (όχι απολυταρχικής, αλλά παρόλαυτά δυσάρεστης στους πολλούς).
    Θεορώ πως τόσο μεγάλες μεταστροφές δεν γίνονται απο ιδεολογική ανάγκη, αλλά απο καθαρή φιλοδοξία.
    Καλησπέρα σου!
    :)




    alkman, δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο... Το καινούργιο είναι που ψάχνουμε...
    Καλησπέρα
    :)

    By Blogger Απολλώνια, at 20/11/06 10:13 μ.μ.  

  • Τι μου θύμισες! "Αντρέας"! 'Ολοι οι λαοπλάνοι του κόσμου ωχριούν εμπρός του! Δεκαετίες πίσω πήγαμε με μπροστάρη τον Αντρέα. Και έδωσε και το σύνθημα για την λεηλασία της χώρας από τους κρατικούς "λειτουργούς"(;) 'Ενα δωράκι το δικαιούστε. Αρκεί να είναι <500Μ. !!!

    By Blogger Heliotypon, at 13/12/06 5:58 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home