Ο άντρας – πόρνη και οι άσχημες σκέψεις.

- Είμαι στην είσοδο, άνοιξέ μου
- Ποια είσοδο;
- Στο σπίτι σου
- Είναι εφτά το πρωί
- Άνοιξέ μου.
- Τι θέλεις;
- Να μου ανοίξεις
- Για πέντε λεπτά όχι παραπάνω.

- Καλημέρα
- Με ξύπνησες
- Τι κάνεις;
- Νυστάζω. Τι κάνεις εδώ τέτοια ώρα;
- Είμαι δίπλα με το συνεργείο.
- Είπα και ‘γω.
- Έλα ρε μωρό μου ήρθα να σε δώ.
- Τόσο άσχημα πέρασες το τριήμερο ε;

- Πάω στην κουζίνα να φτιάξω καφέ.
- Δεν θα με φιλήσεις;
- Όχι
- Ούτε λίγο;
- Να σου πω, πόσο καιρό έχεις πια να γαμήσεις και ήρθες πρωί πρωί να μου τα σπάσεις;
- Είσαι σκληρή
- Έλα, μη δουλευόμαστε και μεταξύ μας. Κρίμα είναι.
- Μα εγώ ήθελα μόνο να σε δώ.
- Προχτές που πήρες τηλέφωνο όμως σου είπα πως ούτε θέλω να σε δώ ούτε να σε ακούσω και κυρίως πως μας έχει τελειώσει εδώ και καιρό.

- Φύγε, άσε με να ετοιμαστώ και θα δώσω το τηλέφωνό σου σε μια φίλη που χώρισε, αν θέλει, θα σε πάρει εκείνη.
- Καλή είναι;
- Γιατί ρωτάς, αφού δεν σε νοιάζει;
- Έλα μωρό μου
- Σκάσε, καλή είναι.
- Το υπόσχεσαι;
- Ναι φύγε, έχω και δουλειά.

Ο Σ. θα μπορούσε να είναι ένας πολύ καλός «συνοδός», αλλά δεν είναι. Είναι απλά ένας νέος, ωραίος και σεξο-εξαρτημένος, που δεν κάνει διακρίσεις.

Στον αντίποδα οι σκέψεις μου. Ο Α.
Σκέφτομαι εδώ και μέρες ότι στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου είμαι σίγουρη πως δεν έχουμε τελειώσει. Δεν μπορούμε να έχουμε τελειώσει. Είναι τόσα πολλά ακόμη που δεν έχουν ειπωθεί. Είναι όλα αυτά που δεν έχουμε ζήσει μαζί. Θα ξαναβρεθούμε.
Τι θα γίνει αν μας προλάβει η ζωή και ο «βαρκάρης»;

Θέλω να πεθάνω πρώτη.







υ.γ. Αποφάσισα πως θα βάζω σε κάθε ποστ και από μια (τουλάχιστον) φωτογραφία του υπέροχου κ. Morgan. Είναι από τα λίγα πράγματα που αντικρίζω και μου φτιάχνουν τη διάθεση στο θέμα «άντρες» τον τελευταίο καιρό. Θα μπορούσα να βάλω και τη φωτογραφία απο τη Σαντορίνη, αλλά εκεί είσαι άλλος.

Τρέξε όσο ακόμη μπορείς,

τρέξε μακριά σου λέω.

ξέρεις πως αν μείνεις και σε βρεί θα παγώσεις.

θα γίνεις πάγος που λιώνει.

Θα σε βρείς πάλι μόνη σου το ξημέρωμα σε κάποιο υπόνομο.

ξέρω πως έχεις κουραστεί να παγώνεις και να λιώνεις.

ξέρω πως τα σπαθιά σου δεν θες να τα βρείς.

τρέξε γιατί το χέρι θυμάται πιο εύκολα απο το μυαλό.

τρέξε γιατί το δεύτερο αίμα θα είναι δικό σου.

Ιστορίες

Από παιδί συνήθιζα τις νύχτες που δεν μπορούσα να κοιμηθώ να φτιάχνω ιστορίες.
Απλές και όμορφες ιστορίες.
Με πρωταγωνιστές ανθρώπους που δεν υπήρχαν στην πραγματικότητα.
Αλλά θα μπορούσαν να υπάρχουν.
Με καλούς και κακούς, ξένους και γνωστούς μεταξύ τους. Χωρίς κάστρα και δράκους, χωρίς πριγκίπισσες και βασιλιάδες.
Μέσα σε κήπους και βουνά. Μέσα σε σπίτια φωτεινά.

Η συνταγή συνήθως πιάνει. Έπειτα από λίγη ώρα χωρίς να το καταλάβω τα μάτια μου κλείνουν και το πρωί ξυπνάω με όμορφη διάθεση.

Κοιτάζω τους γύρω μου.
Φοράω τα ακουστικά με τη μουσική μου και τους φαντάζομαι στη διάρκεια της μέρας.

Γίνονται εκείνοι οι πρωταγωνιστές στις όμορφες ιστορίες της νύχτας.

Τις φορές που δεν πιάνει σημαίνει πως τα πράγματα είναι σε πολύ λάθος δρόμο. Σημαίνει πως εγώ είμαι σε πολύ λάθος δρόμο.



Αφορμή για τα γράψω αυτά ήταν αυτό εδώ
το ποστάκι δια χειρός ονοματοδοσίας

Ερωτικό γράμμα

Σήμερα ο μήνας έχει 30,στρογγυλός αριθμός.

Μου αρέσουν οι στρογγυλοί αριθμοί. Τώρα που το σκέφτομαι μου αρέσουν γενικά τα στρογγυλά πράγματα, καμιά φορά και οι στρογγυλοί άνθρωποι. Ειδικά αν είναι χαμογελαστοί, δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να τους συμπαθήσω για την στρογγυλάδα τους. Μου δίνουν την αίσθηση πως απολαμβάνουν την ολοκλήρωση που τους δίνει η καμπύλη.

Όλοι μου οι μεγάλοι έρωτες είχαν παραπάνω κιλά.
Όλοι όταν τους πρωτοείδα ήταν χαμογελαστοί.
Το ίδιο και εσύ.
Το βράδυ που μου είχαν κοπεί τα γόνατα μου μόλις σε πρωτοείδα στο Μοναστηράκι.
Το βράδυ που ήρθα στο σπίτι για να σε καλωσορίσω.
«Γιατί τρέμεις;»
«Από έρωτα»

Παράξενο το συναίσθημα του τέλους.
Χωρίς να το θέλω σκέφτομαι τις προηγούμενες φορές που βρέθηκα δίπλα στο τέλος.
Σου είχα βάλει να ακούσεις ένα τραγουδάκι που σου φάνηκε άνοστο.
Μου άρεσαν οι στίχοι του.

And I still hold your hand in mine.
In mine when I'm asleep.
And I will bare my soul in time,
When I'm kneeling at your feet.
Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

«Προσπαθείς να μου πεις κάτι;»
«Προσπαθώ να σε βοηθήσω να μου πεις εσύ.»

Στην Αθήνα ίπταται μια σχεδόν αρρωστημένη λιακάδα.
Το χρώμα της είναι κίτρινο-γκρί.

Το πρωί μόλις τελείωσα το στέγνωμα των μαλλιών μου έκανα μια διαπίστωση.
Όσο πιο ταραγμένη είμαι τόσο πιο πολύ φουντώνουν τα μαλλιά μου. Σχεδόν μοιάζω με θάμνο. Το αποδέχτηκα, τα άφησα στην πρωτοβουλία τους και απλά στερέωσα ένα τσιμπιδάκι, για να βλέπω τουλάχιστον.

Έτσι θα κάνω και τώρα. Θα πάρω ένα τσιμπιδάκι χρωματιστό, παιδικό, με πεταλούδες και θα σε πιάσω για να σε βάλω στην άκρη, για να μπορώ να βλέπω.
Δεν μπορώ να σε ξεριζώσω, είσαι όπως τα μαλλιά μου, θα σε τακτοποιήσω σε μια γωνία όμως, μπαίνεις στα μάτια μου και τυφλώνομαι. Από έρωτα.
Θα σε ξορκίσω με χρώματα.

Θα ανοίξω τα παράθυρα για να έρθει το φως, ακόμη και αρρωστημένο είναι εκείνο που δεν σταμάτησε να υπάρχει.


(το σκιτσάκι επάνω είναι "δανεικό" απο το explodingdog.com)

Αγάπη μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις…

Βρε κουτό, λάθος κατάλαβες.

Όχι μόνο μια φορά, αλλά όλες τις φορές.

Η καλή κυβέρνηση έκανε την (εσκεμμένα λάθος) απογραφή για το δικό σου καλό, κουτούτσικο.
Δεν είναι αυτό που νομίζεις. Δεν υπάρχει ίχνος ιδιοτέλειας.

Το σοφό αφεντικούλι σου ζητά να έρθεις την Κυριακή στη σύσκεψη για να μάθεις βρε.
Δεν είναι αυτό που νομίζεις. Δεν υπάρχει ίχνος ιδιοτέλειας.

Ο καλός σου στο κρεβάτι τις κουμπάρες παίζει, μη νομίζεις, δεν είναι του χαρακτήρα του η ανηθικότητες που τολμάς να ξεστομίζεις.
Δεν είναι αυτό που νομίζεις. Δεν υπάρχει ίχνος ιδιοτέλειας.


Είπαμε ΛΑΘΟΣ κατάλαβες, το κοφινάτο βιδαριστό στο οποίο επιδίδεται αυτή τη στιγμή η ζωή σου με ΑΛΛΟΝ είναι απλά ιδέα σου.

Παρεξήγησις. Δεν είναι αυτό που νομίζεις.

Την ταμπέλα ΚΟΡΟΪΔΟ να την κάνω με φούξια λέτε;

...

Όχι δεν προλάβαμε να κάνουμε πολύ παρέα, εξάλλου το γραφείο δεν είναι και πολύ καλός χώρος.

Σε καλέσανε, είσαι απο την κλάση μου όμως και αυτό με ταράζει.

Πόσα σχέδια, πόσα όνειρα που μείνανε στη μέση. Καλή καρδιά και εργατικότητα. Μας τελείωσαν χθες.

Καλό σου ταξίδι Ειρήνη.

Ιστός

Να περιμένω
Ίσως γυρίσεις…


Μια μέρα σαν και σήμερα, με λιακάδα μετά από άσχημο καιρό.
Να απολογηθώ για εκείνα που τρέφουν τον εγωισμό μου
Να με μαλώσεις
Να μου κρατήσεις μούτρα

Να με συγχωρήσεις
Ίσως με συγχωρήσεις

Μια νύχτα με μυρωδιές που θυμίζουν την άνοιξη
Να αφήσεις το παράθυρο ανοιχτό
Να σε κοιτάζω
Να με αγγίξεις ξανά


Θα περιμένω
Και ας μη γυρίσεις.

Βρίσκοντας τρόπους να ισορροπώ

Να αντιστέκομαι όταν με διώχνεις
Να τρέφομαι σαν την αράχνη
Με εκείνους που ξέρουν μα δεν νοιάζονται

Με εκείνους που ξέρω μα δεν νοιάζομαι.
Προσπαθώντας να μην γίνω πέτρα.

Θέλεις να σου φτιάξω ένα σπίτι;

Με ψηλά ταβάνια και όμορφη θέα;

Να κάνω το χώμα να έρθει πιο κοντά
Να αλλάξω το χάρτη

Να έχει πάντα ήλιο αν το θες
Να αλλάξω τους ανθρώπους αν το θες

Να είναι όλα όπως εσύ τα θες


ξέρω πως δεν μπορώ μα ξέρεις πως νιώθω σαν να το μπορώ



υ.γ. το άσχημο πάντα περνάει.