Αστάθμητος παράγοντας

Δευτέρα, Μαΐου 07, 2007

Real Thing

«Τόσο φοβισμένος, που όταν μου έπαιρναν κάτι τους ευγνωμονούσα που μου άφηναν τουλάχιστον την ανάμνησή του»
Τάσος Λειβαδίτης.

Την Παρασκευή τυχαία βρέθηκα μπροστά στο παραπάνω. Με τάραξε.
Γύριζε στο μυαλό μου ολόκληρο το Σαββατοκύριακο. Το έβλεπα γραμμένο στην εφημερίδα που διάβαζα. Το έβρισκα το πρωί στον καθρέφτη μου.

Γιατί τόση φασαρία; Γιατί υπήρξα τέτοιος άνθρωπος.
Ίσως για όλη μου τη ζωή. Ίσως να είμαι και τώρα ακόμη. Οι γραμμές είναι πολύ λεπτές για να τις διακρίνω στη δεδομένη στιγμή.

Θα μιλήσω ανοιχτά.
Ίσως κάποιοι βλέποντας το παρα-προηγούμενο πόστ (αυτό με τα κλειστά σχόλια) να προβληματιστήκατε. Εξηγούμαι λοιπόν.

Αντώνης δεν είναι κάποιος τυχαίος άντρας. Είναι ο πατέρας μου.
Είναι καλός άνθρωπος.
Έχει τον ενθουσιασμό ενός παιδιού σε ότι και αν καταπιαστεί. Είναι εργατικός και φιλότιμος. Συγκριτικά με την ηλικία και την ανατροφή του είναι προοδευτικός.

Από τα πράγματα που ξέρω με σιγουριά είναι πως στην αληθινή ζωή, εκεί έξω, άσχημες πράξεις δεν κάνουν μόνο οι «κακοί» άνθρωποι.
Κάνουν και οι καλοί και συχνά μάλιστα.

Το ζήτημα δημιουργείται όταν οι κακές αυτές πράξεις έχουν αντίκτυπο σε τρίτους.
Η βαρύτητα των πράξεων δε, πολλαπλασιάζεται όταν υπάρχει οικογένεια η οποία επηρεάζεται.

Εξίσου σημαντικό είναι το πώς δέχονται οι υπόλοιποι τις άσχημες αυτές πράξεις.
Η συγχώρεση δεν είναι αυτονόητη, οφείλει να είναι κατάκτηση.

Ίσως και αυτό το τελευταίο να είναι και το πιο επικίνδυνο. Δημιουργεί ανοχή χωρίς τέλος. Ενοχοποιεί τις απαιτήσεις. Δημιουργεί θύματα που θα δημιουργήσουν με τη σειρά τους θύτες.

Όσο πιο βαθιά βρίσκεσαι στο παράλογο το πιο δύσκολο είναι να διακρίνεις το λογικό. Οι συνέπειες και οι ευθύνες όμως είναι δικές σου.

Σκοπός μου δεν είναι να κατηγορήσω τους δικούς μου. Εξάλλου οι επιλογές τους ήταν εξαιρετικά περιορισμένες.
Σκοπός μου είναι να εξηγήσω.
Να εξηγήσω τον εαυτό μου στον εαυτό μου.
Απώτερος στόχος να τον βοηθήσω, γιατί το έχει ανάγκη και δεν πρόκειται αυτή την ανάγκη του να την καλύψει κανείς άλλος.
Τη βοήθεια αυτή τη χρειάζεται για να αποδεχτεί τους ανθρώπους του.
Τη χρειάζομαι για τους ανθρώπους μου και για εμένα.
Να προχωρήσω για το καλύτερο. Μαζί τους, γιατί τους αγαπώ.

Τα παραπάνω βρίσκονται στη διάθεσή σας για να τα διαβάσετε όχι από κάποια αρρωστημένη ανάγκη μου να νιώσω τον οίκτο. Όχι.
Βρίσκονται γιατί αποτελούν ένα βάρος που θέλω να μοιραστώ, πιο πολύ με εκείνους που δεν γνωρίζουν τα πρόσωπα που αναφέρομαι, γιατί ειλικρινά φοβάμαι πως θα τους κρατούσαν κακία και αυτό δεν είναι δίκαιο.

Είναι επίσης και ένας άλλος λόγος, το οποίο άφησα σαν επίλογο.
Λίγο πριν τα τριάντα προσδιορίζω τον εαυτό μου. Αποκτώ συνείδηση για τα κίνητρα του εαυτού μου. Το αν είναι αργά ή νωρίς θα το κρίνει η ιστορία.
Όπως είναι φυσικό, τα καθοριστικά κομμάτια έχουν μπει από τους γονείς μου.
Θετικά και αρνητικά. Για τα θετικά τους είμαι ευγνώμων και θα είμαι αιώνια.
Για τα αρνητικά δεν έχω το θράσος, το κουράγιο να μην του δικαιολογήσω.

Μια παράκληση όμως, προς όλους.
Πριν αποκτήσετε παιδιά, αποκτήστε συνείδηση της ευθύνης τους.
Σας εκλιπαρώ.

20 Comments:

  • Καλημέρα δεσποινίς...
    Άν ήξερες πόσοι βρίσκονται στην δική σου τη θέση και πόσους εκφράζουν αυτά που έγραψες...
    Πολλές είναι οι φορές που όταν είσαι έξω από τον χορό, κρίνεις λάθος.
    Διάβασα κάπου πως με το να μην συγχωρείς κάποιον κάνεις κακό πρώτα από όλα στον εαυτό σου. Βέβαια και η συνεχής δικαιολόγηση δεν είναι λύση.
    Βασίσου στο ένστικτό σου, και να έχεις αυτοπεποίθηση...

    By Blogger THEOPHRASTOS, at 8/5/07 1:08 π.μ.  

  • Χρειάζεται μεγάλη δύναμη για να τα συνειδητοποιήσεις όλα αυτά, ειδικά όταν πρόκειται για τον γονιό σου, τον άνθρωπο που έχεις μάθει να θεωρείς στήριγμα στην ζωή σου, και πολλή δουλειά - που φαντάζομαι πως την έχεις κάνει ήδη - για να μπορέσεις να δεις τα πράγματα αποστασιοποιημένα.. Να πείσεις τον εαυτό σου να μην ποναέι πια... Ή τουλάχιστον να μην πονάει συχνά... Τα χρόνια αυτογνωσίας που έκανα στο παρελθόν με βοήθησαν να καταλάβω και να λύσω πολλά προβλήματα σε σχέση τόσο με τους γονείς οσο και με τον εαυτό μου... Αυτό που μου έμαθαν όμως πάνω και πέρα απ' όλα είναι πως δεν είμαι μόνη μου... Είναι πάρα πολλοί οι άνθρωποι γύρω μας που ζουν τον ίδιο πόνο... Και αυτό κάνει τα πράγματα πιο απλά... Και την προσπάθεια πιο εύκολη...

    By Blogger fevis, at 8/5/07 10:15 π.μ.  

  • Καλέ μου Θεόφραστε καλημέρα.
    Φαντάζομαι πως ναι, οι περισσότεροι έχουμε σχετικά θέματα, μια και οι γονείς κρίνονται απο τα παιδιά τους.
    Δεν είμαι απόλυτα σίγουρη πως όταν βρίσκεσαι μέσα σε μια κατάσταση μπορείς να διακρίνεις την πραγματικότητα μια και υπάρχει ο παράγοντας συναίσθημα.
    Η συγχώρεση είναι κάτι που μέχρι και πρίν απο λίγες ημέρες νόμιζα πως το είχα πετύχει. Στην πραγματικότητα απέχω ακόμη αρκετά. Αυτό που έμαθα είναι πως δεν είναι μόνο ένας εκείνος που θα πρέπει να συγχωρήσω, είναι δύο. Ο θύτης και το θύμα του.
    Πάντως απο ένστικτο πάμε καλά, για την αυτοπεποίθηση προτιμώ να μην απαντήσω!
    Σε ευχαριστώ πολύ.
    :)

    By Blogger Απολλώνια, at 8/5/07 2:01 μ.μ.  

  • Fevis καλημέρα,
    νομίζω πως η συνείδηση της κατάστασης είναι το πρώτο απο τα βήματα. Τα επόμενα (και κατά την άποψή μου τα δυσκολότερα) αφορούν στη διαχείριση της.
    Ειλικρινά πάντως τα λόγια σου με κάνουν να αισθάνομαι καλύτερα, γιατί μου απομακρύνουν τη σκέψη πως είμαι παράλογη, υπερβολική και σκληρή. Σε ευχαριστώ απο καρδιάς γι' αυτό.
    Στην περίπτωσή μου πάντως τα γεγονότα ήταν ξεκάθαρα. Μια εξάρτηση και οι επιπτώσεις της, ψυχολογικές και οικονομικές στο σύνολο της οικογένειας.
    Οι προεκτάσεις είναι εκείνες που ανακλύπτω με το χρόνο και με ταράζουν...

    Να είσαι καλά κορίτσι!
    :)

    By Blogger Απολλώνια, at 8/5/07 2:10 μ.μ.  

  • Δεν έχω τίποτα να σου πώ που να μην ξέρεις και να μην έχεις ήδη ζήσει. Χαρά στο κουράγιο σου, κ' την επιμονή σου!
    Πες στην Κροτ να σου δώσει πληροφορίες για το "event του καλοκαιριού" στο οποίο πολύ θα ήθελα να παρευρίσκεσαι. Δεν έχω το email σου το δικό μου όμως είναι το markantonatos@gmail.com.
    Φιλιά

    By Blogger mithradir, at 8/5/07 3:48 μ.μ.  

  • Mithradir μου καλησπέρα,
    ξέρεις όταν πέφτεις στο νερό κολυμπάς. Είναι μονόδρομος.
    Σε ευχαριστώ πολύ...
    (για τα υπόλοιπα, έχεις mail)

    Καλησπέρες και φιλιά
    :)

    By Blogger Απολλώνια, at 8/5/07 4:23 μ.μ.  

  • Εδώ υπάρχει ένα άλλοθι.
    Υπάρχει μια εξάρτηση, όπως είπες.

    Ξέρω έναν άνθρωπο, έναν πολύ δικό μου άνθρωπο, που "πετάχτηκε" από τους γονείς του.Που ζουσε μαζί τους, χωρίς ένα χάδι.
    Που σε μια σημαντική στιγμή της ζωής του δεν τον στήριξαν, γιατί έτσι ήθελαν, είπαν.
    Και δεν υπήρχε κανένα άλλοθι.Ήταν νηφάλιοι.
    Αυτό νομίζω πονάει περισσότερο.

    Τους έσβησε από τη ζωή του μια για πάντα.

    Εύχομαι να βρεις τι άκρες σου και τη γαλήνη.

    By Blogger amo, at 8/5/07 4:37 μ.μ.  

  • To αγαπημένο μου θέμα συζήτησης. Άνθρωποι ανίκανοι να φέρουν παιδί στο κόσμο. Ανίκανοι ως γονείς και όχι σαν άνθρωποι. Αυτή η διαφορά πρέπει να γίνει κατανοητή από όλους.
    Όταν βλέπω εφήβους παραπεταμένους και παιδιά διαλειμένα συνιθίζω να τα ρίχνω στους γονείς. Πιθανόν να έχω και άδικο.
    Είναι σημαντικό να ξέρεις , βέβαια ακόμα πιο σημαντικό για το παιδί να εκτιμά. :-)

    By Blogger Κολοκύθι, at 8/5/07 8:06 μ.μ.  

  • Όσα λες - κι όσα δεν λες - τσιτάρουν μέσα μου μια χορδή.
    Ο πατέρας μου πλήρωσε με την ζωή του την ίδια τις αδυναμίες του χαρακτήρα του. Μαθημένος από την δική του οικογένεια στις ευκολίες και στις ασωτείες, είδε το σώμα του να μη μπορεί να ακολουθήσει τους ασυγχώρητους ρυθμούς της ζωής, που τον είλκυε. Ήταν αργά, όμως, και δεύτερη ευκαιρία δεν είχε!
    Παρ' όλ' αυτά, παρ' ότι άφησε πίσω μια οικογένεια που πλήρωσε, χωρίς να οφείλει, το βαρύ και μακροπρόθεσμο τίμημα της απώλειάς του, βρίσκω τον εαυτό μου να μη μπορεί να κρατήσει "κακία" κι η πίκρα είναι σαν να κυλάει μέσα από τα δάχτυλά μου, σαν το ποτάμι της ζωής, που αναφέρει ο Σεφέρης.
    Δεν ξέρω τις συνθήκες, για να σου πω αν χωράει κατανόηση από την πλευρά σου. Ξέρω, όμως, πως αν την κατακτήσεις αυτήν την κατανόηση, θα είναι ελαφρότερο το φορτίο της πίκρας και των αρνητικών αισθημάτων, που στους ώμους σου αναγκαστικά θα φέρεις...
    Έτσι κι αλλιώς, τα αρνητικά αισθήματα δεν λύνουν από μόνα τους κανένα πρόβλημα.
    Καλή σου δύναμη!

    By Blogger asteroid, at 8/5/07 9:03 μ.μ.  

  • amo, η κατάσταση που περιγράφεις είναι εξαιρετικά δυσάρεστη. Πράγματι δεν υπάρχει άλλοθι, γεγονός που ίσως κάνει τα πράγματα μάλλον πιο απλά στη λύση τους. Κάνεις ακριβώς οτι έκανε και ο δικός σου άνθρωπος, σβήνεις.
    Ειλικρινά δεν μπορώ και δεν θέλω να τους σβήσω.
    Θα ήταν η πιο άδικη πράξη της ζωής μου. Με αγαπούν και τους αγαπώ, αυτό είναι δεδομένο. Όπως επίσης δεδομένα είναι και τα γεγογνότα. Που με έχουν καθορίσει, που με έχουν προσδιορίσει. Το θέμα πλέον δεν είναι αν θα με στηρίξουν, θα το κάνουν στα μέτρα των δυνατοτήτων τους και γνωρίζουν εκ των προτέρων πως αυτό ισχύει και απο τη δική μου πλευρά, χωρίς δεύτερη συζήτηση.
    Η δυσκολία βρίσκεται στο ενώ είχα συγχωρήσει τα λάθη του παρελθόντος τα βρίσκω και πάλι μπροστά μου. Νιώθω αδυναμία. Δεν ξέρω αν έχω το κουράγιο να τους αντικρύσω ξανά χωρίς να αρχίσω να φωνάζω "γιατί". Χωρίς να ξαναζώ άσχημες στιγμές που είχα σβήσει.
    Σε ευχαριστώ πολυ, ειλικρινά.
    Καλή σου μέρα.

    By Blogger Απολλώνια, at 9/5/07 10:15 π.μ.  

  • Κολοκυθάκι μου, δεν νομίζω πως έχεις άδικο, σε κανένα απο αυτά που λες. Έναν άνθρωπο τον καθορίζουν κληρονομικοί παράγοντες καθώς και το περιβάλλον που θα μεγαλώσει. Και για τα δύο αυτά υπέθυνοι είναι οι γονείς.
    Καλός άνθρωπος δεν σημαίνει και καλός γονιός. Σίγουρα.
    Τώρα αν τα παιδιά εκτιμούν την ανατροφή τους αυτό είναι κάτι σχετικό... Νομίζω πως μεγαλώνοντας το εκτιμούν. Όταν συνειδητοποιούν την αντίθετη συμπεριφορά, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
    Καλημέρες και πολλά φιλιά!
    :)

    By Blogger Απολλώνια, at 9/5/07 10:21 π.μ.  

  • Αστεροειδή, λυπάμαι ειλικρινά που εξελίχθηκαν έτσι τα πράγματα.
    Μαζί με τον πατέρα μου είμαι και εγώ τυχερή. Εκείνος είναι τυχερός γιατί το σώμα του δεν έχει φτάσει στο όριό του. Διπλά τυχερός γιατί ακόμη και σε εκείνες τις περιπτώσεις που δεν άντεξε προσωρινά, μας είχε όλους δίπλα του. Ή τύχη η δίκή μου είναι οτι μου δίνεται η δυνατότητα της επιλογής και του διαλόγου...
    Καταλαβαίνω απόλυτα το γεγονός οτι δεν μπορείς να κρατήσεις "κακία". Όπως ακριβώς καταλαβαίνω και την πίκρα. Είναι σαν να σε πνίγει ένα τεράστιο γιατί, το παράπονο πως δεν κατάλαβε πόσο σημαντικός σου είσαι και πόσο σημαντικός θα έπρεπε να του είσαι...
    Αρνητικά συναισθήματα δεν μπορώ να έχω για εκίνον, μόνο εκείνο το παράπονο. Αρνητικά συναισθήματα και μόνο τέτοια έχω για τη μάνα του, τη θεωρώ υπέυθυνη για εκείνον. Καταλαβαίνω πως και αυτό είναι μάταιο, γιατί αν συνεχίσω έτσι θα μετατοπίζω την ευθύνη και μαζί το μίσος μέχρι τους πρωτόπλαστους. Προσπαθώ να βρώ τη δύναμη να το διαχειριστώ...
    Σε ευχαριστώ ειλικρινά.
    Καλή σου μέρα.

    By Blogger Απολλώνια, at 9/5/07 10:32 π.μ.  

  • Σε γενικες γραμμες θα βοηθησει το ενστικτο για τις αντιδρασεις σου, οι οποιες δεν μπορουν να ειναι πατροναρισμενες απο κανεναν αλλον.
    Ουτε μπορουν να κριθουν αφου ο καθενας μας ειναι ξεχωριστος σαν ανθρωπος και πραττει οπως νιωθει.Οπως νιωθεις λοιπον....αν μπορεις να συγχωρεσεις καλως αν οχι παλι καλως..Το μονο που δεν πρεπει να κανεις ( και μιλαω απο προσωπικη εμπειρια , αν και δεν το εφαρμοζω..) ειναι να ζεις με ενοχες.

    Οι γονεις ειναι και αυτοι ανθρωποι που ευκολα θα πεσουν σε λαθη.Οπως πολυ σωστα ειπες και οι καλοι κανουν ασχημα πραγματα.Ετσι ειναι...
    Επειδη τους αγαπαμε , επειδη ειναι γονεις θα τους σταθουμε.Ολα ομως εχουν τα ορια τους.Αν αρχισουν να υπονομευουν την δικη μας της ζωη, την ηρεμια μας, την ευτυχια μας, πρεπει να σταθουμε λιγο μακρυτερα για να προφυλακτουμε.Αν αλλοιωθουμε θα κανουμε τα ιδια λαθη με τα δικα μας παιδια.Οφειλουμε λοιπον και στον εαυτο μας και στα παιδια μας (ειτε εχουμε , ειτε αυτα που θα αποκτησουμε ) να ειμαστε καλα και αναφερομαι κυριως στη ψυχικη υγεια...

    Συγνωμη για το σεντονι , μεσα απο το δικο σου ποστ βρηκα τη δυναμη να πω πραγματα που αφορουν και εμενα και δυσκολευομαι να τα συνειδητοποιησω. Βλεπεις οι συμβουλες ειναι ευκολες :-ppp, ενω οι πραξεις...?

    By Blogger AVRA, at 9/5/07 11:45 π.μ.  

  • Και νομίζω, αρχίζεις κιόλας να το κάνεις!..

    By Blogger asteroid, at 9/5/07 6:29 μ.μ.  

  • να σου πω κάτι,

    υπέροχο είναι το απόσπασμα του Λειβαδίτη και ξέρω πολλούς μα πάρα πολλούς που τους ταιριάζει.

    Σε εσένα όχι.

    στιγμιαία ή για λίγο μόνο, ίσως...

    από μένα δώρο οι στίχοι που με "κρατάνε" χρόνια τώρα:

    "εμείς και νεκροί θ'αγαπάμε το θύμα τον θύτη και την αφορμή".

    By Blogger allmylife, at 9/5/07 8:24 μ.μ.  

  • Αφού μπορείς και διακρίνεις τα θετικά και αρνητικά που σου έμαθαν οι γονείς σου μια χαρά πας κοπελάρα μου, μην σκας καθόλου. Γηράσκω αεί... πως αν δεν αγοράσω κινητό θα μου αγοράσουν οι άλλοι για να με βρίσκουν. Οκ χρεώθηκα τον ίδιο αριθμό... είμαι το νουμερο οκτωωω όλοι με ξέρουν με αυτόοο
    Καληνύχτα :))

    By Blogger Κλείτωρ, at 9/5/07 11:29 μ.μ.  

  • Αύρα μου, το σεντόνι σου μου άρεσε...
    Ειλικρινά όμως ακόμη δεν ξέρω που βρίσκεται το όριο μου. Είναι πιο δύσκολο γιατί η ασχήμια δεν άρχισε να φαίνεται όταν είχα συνείδηση του γύρω κόσμου μου. Υπήρχε κατά τη διαμόρφωσή της.
    Προσπαθώ να αποτρέψω τον εαυτό μου απο το να επιθυμεί κάτι που μοιάζει στη στρεβλή εικόνα που απέκτησα όσο ήμουν παιδί.
    Οι π΄ραξεις είναι δύσκολες αλλά απο εκείνες κρινόμαστε γαμώτο...
    Σε ευχαριστώ πολύ
    Καλή σου μέρα

    By Blogger Απολλώνια, at 10/5/07 9:43 π.μ.  

  • Αστεροειδή --> :)
    (νομίζω πως έχω αρχίσει να απελπίζομαι, αλλά ακόμη κρατώ την ψυχραιμία μου)
    Σ' ευχαριστώ
    Καλημέρα!

    By Blogger Απολλώνια, at 10/5/07 9:45 π.μ.  

  • Ελένη, ίσως να έχεις δίκιο...
    Ξέρεις όμως κάτι; Το ζήτημα είναι όχι μόνο σε ποιούς θα επιλέξουμε να αγαπήσουμε, αλλά και σε ποιούς θα επιτρέψουμε να μας αγαπήσουν.
    Ένας απο τους φόβους μου είναι πως γνωρίζω πολύ καλά να επιβιώνω, αλλά για την ποιότητα ούτε λόγος.
    Δεν μπορώ να το πω με σιγουριά αλλά οι ομοιότητες σίγουρα με τρομάζουν.
    Σ΄ευχαριστώ πολύ.
    Καλή σου μέρα
    :)

    By Blogger Απολλώνια, at 10/5/07 9:55 π.μ.  

  • Κλειτωρά μου, έχεις την πιο όμορφη οπτική γωνία του κόσμου...
    Σ΄ευχαριστώ πολύ και σε φιλώ περισσότερο.
    (αύριο;)
    Καλημέρα!
    :)

    By Blogger Απολλώνια, at 10/5/07 9:57 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home