Αστάθμητος παράγοντας

Στα όπλα αδερφές μου, στα όπλα…

2007-11-07T11:25:00.000+02:00

Τρέξε γρήγορα να βάλεις την υπογραφή σου
Δήλωσε το όνομά σου και όλα θα αλλάξουν
Μην τολμήσεις και χάσεις τη μοναδική ευκαιρία σου να σώσεις την ανθρωπότητα.

Έλα μαζί με όλους εμάς που ανακαλύψαμε την Αμερική από την τηλεόραση και μπές στη λίστα των μεγάλων ευεργετών αυτού του τόπου

Δηλώσου και κράτα τη συνείδησή σου καθαρή για μια ζωή…
Άσε δε που ο ακτιβισμός του καναπέ είναι τρέντι, θα έχεις να δείχνεις στα γκομενάκια…

ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ;

Πότε θα πάψουμε να καταπίνουμε αμάσητες τις αηδίες που μας ξεφουρνίζουν και μας σερβίρουν ;

Η Κρήτη έχει όπλα. Τώρα το μάθατε αυτό; εσείς και ο Πρετεντέρης;

Για να ακριβολογούμε όχι μόνο η Κρήτη.
Η Ελλάδα, παντού.

Πάτε πολύ μακριά λυκόπουλα… Πάμε μια βόλτα Λιόσια – Ζοφριά - Μενίδι κλπ να κάνουμε μια επίσκεψη στους ρομά εκεί, να τους πούμε για όπλα και ναρκωτικά, να δούμε αν θα μείνει κολυμπηθρόξυλο. Θα μείνει κανείς ζωντανός για να μιλήσει;
Ωπ! Το ξέχασα, ούτε αυτό το ήξερε ο Πρετεντέρης, πως μπορείς να το ξέρεις εσύ αγάπη μου; Είναι τα Δυτικά Προάστια τρέντι;
Εξάλλου τα βράδια που μένεις μόνος σου καλέ μου ψηφοφόρε και επειδή είσαι ανοιχτό πνεύμα ένα μπαφάκι το κάνεις που και που, μη σε πούνε και χαϊβάνι, όλα τα ξέρεις εσύ, η φούντα Μυλοποτάμου είναι η καλύτερη…
Το δάχτυλο που είναι για να δείχνει έχει μπει βαθιά στο μάτι μας.

ΑΥΤΑ ΑΓΑΠΕΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΨΗΦΑΛΑΚΙΑ ΣΑΣ ΠΟΥ ΤΑ ΔΙΝΕΤΕ ΜΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΑ ΣΕ ΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΟΥΣ, ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΛΟΓΟΥΣ, ΧΑΜΕΝΑ ΚΟΡΜΙΑ, ΑΧΡΗΣΤΟΥΣ, ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ.

Το συναίσθημα της συνενοχής δεν θα φύγει με μια τζίφρα.

Υ.γ. πριν πέσετε πάνω μου ωσάν τα Αγαρηνά σκυλιά, δεν κάνω διάλογο με κάποιον συγκεκριμένα κάνω διάλογο με ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.

Bloody hell

2007-11-07T01:30:00.000+02:00

Δεν ξέρω αν έχω θάρρος. Αλήθεια. Μάλλον δεν με αφορά αν έχω θάρρος.
Είναι από εκείνες τις ερωτήσεις που θεωρώ ότι αρμόζουν αποκλειστικά σε αρσενικά που πάσχουν από ψευδο-κρητικά σύνδρομα και κρυφές σεξουαλικές ανασφάλειες.
Απλά τα πράγματα που επιθυμώ προσπαθώ να τα πραγματοποιώ.
Πολλές είναι οι φορές που το καταφέρνω.

Διέθεσα εξαιρετικό και εύστοχο συναισθηματικό απόθεμα στο πρόσφατο αλλά και στο πιο μακρινό παρελθόν.
Με αυτό τον τρόπο απέκτησα λοιπόν μια μικρή στρατιά από πρώην εραστές οι οποίοι με εκτιμούν.
Αλλά αυτό είναι κάτι που μου είναι ειλικρινά άχρηστο.
Διότι η ευστοχία είναι άχρηστη αν ο στόχος είναι ελλιπής.

Εν κατακλείδι συνειδητοποίησα πως δεν είμαι ερωτευμένη.

Μάλιστα πάει καιρός από την τελευταία και ομολογουμένως τραυματική μου ανάμνηση.

Εκείνος, μεταξύ των άλλων, μου έχει πει πως σε μια σχέση ο ένας νιώθει περισσότερα από τον άλλο και είναι εκείνος που τελικά ταλαιπωρείται.
Αλήθεια έλεγε, το ένιωσα τότε.
Το νιώθω και τώρα που αδυνατώ να επιθυμήσω να μεταμορφωθώ σε μια «προβλεπόμενη» γυναίκα είτε για ένα επιτυχημένο πρότυπο, είτε απλά για ένα μπρουτάλ.

oh crap!

Έχω πάθει ψύξη. Πονάει.

Χα!

2007-10-24T00:44:00.000+03:00

Σου το είπα; Βρήκα τη φιλοσοφική λίθο. Όχι του Χάρη Πόστερ καλέ συγκεντρώσου, το φάρμακο λέω για τη λύση των προβλημάτων.

Τι πως μου ήρθε τώρα αυτό; Τσκ!

Τέλος πάντων, θα σε ξεναγήσω στην πολυεπίπεδη (= στα όρια του σχισμού) σκέψη μου.

Ως πτωχή πλήν τίμια άνεργη φοιτήτρια έχω σαπίσει στον καναπέ και βλέπω τηλεόραση. Τα μάτια μου έχουν γίνει μώβ, ευτυχώς όμως προς το λιλά, όχι το πεθαμενί ακόμα.
Βλέποντας λοιπόν τα «υπέροχα πλάσματα» (το οποίο σημερινό επισόδειο ήταν επανάληψη-ρεζουμέ και το καταγγέλλω αυτό) ήρθα αντιμέτωπη με την χιλιοειπωμένη ατάκα: «κάνε ένα παιδάκι να σου περάσουν όλα».
Όχι αγάπη μου. Όχι και πάλι όχι. Είμαι κάθετη.
Διότι άντε και το έκανες το μούλικο (που λέει ο λόγος μάτια μου, μην πέφτεις πάνω μου να με φας, δεν έχω τίποτα εναντίον των μούλικων πάσης φύσεως, κάνε πέρα, σέρνεται και γρίπη) αυτό δεν σου εξασφαλίζει ότι το μούλικο και συνηθέστερα ο πατέρας του μούλικου δεν θα σου κάνουν τα νεύρα ριχτάρι με φούντα στην άκρη.

Αυτό που σου εξασφαλίζει την ηρεμία φίλε αναγνώστη, πονεμένη (από τα τακούνια) αναγνώστρια είναι ένα: το ΠΟΙΟΤΙΚΟ sex.
Να το ξαναγράψω ή το έπιασες το μήνυμα με τα κεφαλαία;
Οκ, το έπιασες, χαίρομαι.

Διότι εκτός του ότι είμαστε έρμαια των ορμονών μας, κάνεις βρε αδερφέ μια πετυχεσιά και σου μένει το pleasure, για να έχεις να χαίρεσαι και την υπόλοιπη μέρα.

Σταμάτα επιτέλους να με λες ρηχή και θυμήσου εκείνο το ηλίθιο χαμόγελο που έχεις την επόμενη μέρα, κάθε φορά που τη νύχτα οι γείτονες βγαίνουν στα μπαλκόνια και απειλούν ότι θα σου φέρουν την αστυνομία.
Είδες που τώρα με νοιώθεις; Σταμάτα τη γκρίνια τώρα, φάε ένα σοκολατάκι.

Και για να μη λες ότι σε αφήνω έξω από τη ζωή μου, σου έχω νέα: άρχισα γυμναστήριο.
Προσκυνήστε το (πολύ μελλοντικό) sixpack μου!
Μη φωνάζεις, το παραδέχομαι. Περισσότερο το κάνω για να μη μπαίνω σε σκέψεις.
Θα το σταματήσω, το υπόσχομαι, αν μου πεις υπεύθυνα αν είμαι sex freak ή αν αυτό που στη βδομάδα πάνω κάτι με πιάνει είναι φυσιολογικό.

Α! και που είσαι, σταμάτα να με λες τσουλί πίσω από την πλάτη μου, είμαι μια ξανθιά (μισή) και μπορώ να κάνω και να λέω ΟΤΙ θέλω…

Σμαααααααααακ!

Και για να με νιώσεις καλύτερα πάρε ένα βιντεάκι σχετικό.
Κάτσε παραδίπλα καλέ! Εδώ που είσαι βράζω εγώ στο ζουμί μου σου λέω!

Ντρέτα.

2007-10-16T23:50:00.000+03:00

Here I am on the road again …Here I am playing star again.

Όταν πριν από 15 ημέρες άνοιγα ξανά την πόρτα του σπιτιού μου έπειτα από κάποιους μήνες το μόνο που ήθελα ήταν να κοιμηθώ. Για μέρες. Κοιμήθηκα λοιπόν.

Μετά τηλεφώνησα. Σε όλους.

Μετά κανόνισα συναντήσεις. Όχι με όλους.

Είκοσι τρεις πόλεις και χωριά.
Τετραψήφιος αριθμός χιλιομέτρων παρέα με το batmobil και το τσούρμο μου.
Οι προορισμοί γνωστοί μόνο από το όνομα.
Το απόλυτο road trip.

ΧΑ!

Το κεφάλι μου είναι γεμάτο από μέρη και στιγμές και αυτό το συναίσθημα είναι γαμάτο.
Τώρα πια δεν δίνω σημασία που παραλίγο να μου το χαλάσει ένας υστερικός γκόμενος. Ήδη βρίσκεται πίσω πίσω στο μυαλό μου, σε μια αραχνιασμένη γωνία μαζί με όλα τα δυσοίωνα πλάσμα που έχω γνωρίσει και ενίοτε κοιμηθεί μαζί τους.

Όλα ντρέτα φιλαράκι… τέλος.

Η Rock Star και το κωλομέρι.

2007-06-19T02:09:00.000+03:00

Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι επιρρεπής στα ατυχήματα.
Μόνο στα γελοία ατυχήματα.
Σάββατο.
Ωσαν γνήσια rock star η έρμη, ένιωσα το χρέος μου απέναντι στην κενOνία και έτρεξα να ανανεώσω το περιεχόμενο της ντουλάπας μου, ενόψει της παραμονής μου στο εξωτικό γιαλαντζί - χωριό όπου και εβρίσκεται το πατρικό μου σπίτι.
Έπειτα από πολύωρο κυνήγι στα δάση της Ερμού και έχοντας απολαύσει υπέροχο γλυκόξινο χοιρινό στην εξοχική κατοικία της αδελφής μου (στον ακριβώς πάνω όροφο) πήρα το δρόμο της επιστροφής, δηλαδή τη σκάλα. Τα λεπτεπίλεπτα ποδαράκια μου κοσμούσαν λαστιχένιες σαγιονάρες (αυτές με το δίχαλο) νούμερο σαράντα δύο (τις παίρνω λίγο μπόλικες για να βολεύομαι) και τα χεράκια μου κρατούσαν με ευλάβεια τις σακούλες με τα νέα μου αποκτήματα.
Εκείνη τη στιγμή συνέβη το μοιραίο.
Τουρνοκωλιάστηκα.
Γλιστράει η σαγιονάρα (αυτή με το δίχαλο ντε) και μαζί της και εγώ.
Το αριστερό μου κωλομέρι έκανε σέρφ περίπου για έξι σκαλιά.
Την άκουσα. Στερεοφωνικά... Άσπρισα από τον πόνο.
Ακόμη και τώρα που γράφω τρεις μέρες μετά, πάνω στον υπέροχο πισινό μου βρίσκεται μια μελανιά διαστάσεων 15εκ.*10εκ., ακριβώς από κάτω έχει σχηματιστεί ένα βουναλάκι.
Βεβαιώθηκα ότι τουλάχιστον τα κοκαλάκια μου βρίσκονται εκεί που πρέπει να βρίσκονται και πλέον καταπίνω διάφορα μικρά χαπάκια κάθε έξι ώρες.
Κυκλοφορώ μόνο με κολάν ή ελαστικά ρούχα γενικά.
Σήμερα στην παραλία όμως δεν έχω παράπονο, όλοι τους κοιτούσαν τον πισινό μου και έβγαζαν κραυγές απόλυτου θαυμασμού (και τρόμου ίσως): «πωωωωω μαλάκαααααα…»

Η δυσκολία που έχω πλέον στο να κάθομαι (από την αριστερή την πάντα) δεν με πτόησε και βρήκα παρηγοριά στο πιστό μου batmobile, με το οποίο οργώνω (μεταφορικά) την ελληνική ύπαιθρο.

Επίσης παρηγοριά βρίσκω στο να σιγοτραγουδάω το «Ικαριά - Ικαριά εσένα έχω στην καρδιά».
Εκεί συνάντησα τον έρωτα της ζωής μου (δεν το ξέρει ακόμα, αλλά κομμάτια να γίνει)
Ψηλός, μελαχρινός, χαμογελαστός, με υπέροχο κουταβίσιο βλέμμα, μπεζοκάστανα μάτια και ένα στρέμμα πλάτη.
Το απόλυτο λουκούμι. Για την ακρίβεια γλυκοχαμογελαστό γεροδεμένο μελαχρινολούκουμο.
Για να μη σας μπαίνουν οι ίδιες ιδέες που μπήκαν σε εμένα θυμηθείτε πως στην Ικαρία πήγα για πολύ λίγο και με την πιο ξενέρωτη παρέα ανά την υφήλιο. Άκυρο λοιπόν.
Είναι ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο που απλά μπήκε για λίγο στην κατάψυξη. (θυμίστε μου να το βγάλω, όχι όπως εκείνα τα παϊδάκια που τους έκανα τα τρίχρονα προχτές)

Πάμε λοιπόν όλοι μαζί: Ικαριάααα Ικαριάαααα εσένααα έχω στην καρδιάαααααα αααααααααααχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ
Έτσι που λες Παπί μου, ο ιδανικός άντρας ζει και βασιλεύει στο Αιγαίο…
Χωρίς περιστροφές, χωρίς δήθεν, χωρίς περιττές ανασφάλειες (ξέρεις μωρέ, το δήθεν κυριλίκι και τη χαμένη μαλακία της εφηβείας που τον κάνει γελοίο και ψευτο-νταή).
Χωρίς βολέματα και καβάντζοπουστιές.
Να μη φοβάται τη ζωή που δεν έζησε, να λαχταρά τη ζωή που θα ζήσει.
Με χαμόγελο και κοίταγμα στα μάτια.
Και πάνω από 1.80μ.

Οκ, ο Ικαριώτης ίσως να είναι ίσως και να μην είναι έτσι.
Εγώ πάντως έτσι γουστάρω.

Υ.γ. γράφω και έχω την μπαλκονόπορτα ανοιχτή, έχει υπέροχη δροσιά, ακούγονται τα μαμούνια απ’ έξω και λίγο οι γάτοι μου. Αυτοκίνητο έχει να περάσει πάνω από μισή ώρα…

Rock Star.

2007-06-06T13:43:00.000+03:00

Ω ναι. Είμαι.

- Έχω φούξια ανταύγειες στα μαλλιά μου
- Οδηγώ το batmobile μου με κινήσεις αιλουροειδούς στην Αττική Οδό
- Έχω κρεμασμένες κουρτίνες στο σαλόνι μου
- Έχω αεροπορικό εισιτήριο για Ικαρία
- Έχω ραντεβού με σούπερ ντούπερ αγόρι για την Παρασκευή το βράδυ

ΟΚ.
Ίσως και να μην είμαι, το τονίζω. Ίσως.
Αφήνω μια μικρή πιθανότητα για να μη με πείτε ψώνιο.

Σουρεάλ πινελιά: ο νέος μου εργοδότης, στη συνάντηση που είχαμε για οργανωθούμε, μου έφερε δώρο λουκούμια Συριανά με περγαμόντο.

Βλέπουμε και θαυμάζω τον Jeffrey Dean Morgan ως Denny (αχ – βαχ) Duquette, σε σκηνή από το «Some Kind of Miracle» του Grey’s Anatomy.

Ακούμε την κ. Amy Winehouse στο «You Know I'm No Good»
Δυναμώνουμε τον ήχο και λικνίζουμε ελαφρά τους γοφούς, απολαμβάνοντας το σταριλίκι.

(ξαφνική αλλαγή διάθεσης την οποία χρωστάω στα απλά πράγματα και στην ψυχασθένεια μου.)

Όρκος αγαμίας.

2007-06-04T16:26:00.000+03:00

Το «μετά» είναι η χειρότερη κατάσταση.
Γιατί πολύ απλά όταν έρθει εκείνο το «μετά» πρέπει να μαζέψεις τα μικρά μικρά κομματάκια που κάποτε ήταν ο εαυτός σου και να βρεις την έξοδο. Δεν φτάνει όμως αυτό, έχει και χειρότερο, αν βρεις ποτέ την έξοδο και καταφέρεις να φύγεις θα πρέπει να βρεις μια άλλη καινούργια είσοδο.

Σήμερα το πρωί διάβασα αυτό εδώ εδώ το πόστ του Νανάκου και κράσρα για λίγο.
Τελικά μοιάζουμε οι άνθρωποι μεταξύ μας.
Ναι το έκανα πριν λίγες ημέρες.
Ζήτησα να διαλέξει ΕΜΕΝΑ.
Χωρίς ντροπή.
Δεν ξέρω αν θα πρέπει να λυπάμαι τον εαυτό μου, δεν τον λυπάμαι όμως.
Ότι και αν έχω κάνει σε αυτή την «κατάσταση» το έκανα πάντα με επίγνωση ότι στα μάτια των άλλων και ίσως και στα δικά του να προκαλώ τον οίκτο.
Δεν με ένοιαξε στιγμή όμως.
Ξέρω ότι για μένα αυτός ο άνθρωπος είναι, ήταν και θα είναι διαφορετικός.
Και ας ήμουν εγώ ο «τρίτος» που δεν χωράει στους δύο, εκείνος που φέρει πάντα όλο το φταίξιμο.
Οφείλω λοιπόν στον εαυτό μου, τουλάχιστον να παλέψω γι’ αυτό μου το συναίσθημα. Για να μπορώ να κοιμάμαι τα υπόλοιπα βράδια της ζωής μου και ας παλεύω ενάντια σε όλες τις πιθανότητες.

Για να χάσω τελικά.
Ναι. Έχασα. Για μια ακόμη φορά.

Ήρθε λοιπόν το μετά…
Εντάξει, είναι όπως ήταν το πριν. Μοναχικό, μόνο που πονάει παραπάνω.
Έκανα φούξια ανταύγειες στα μαλλιά μου.
Αποφάσισα πως το σεξ μειώνει την ικανότητά μου να αξιολογώ καταστάσεις.
Το σταματάω. Μέχρι να βρω έναν πραγματικά πολύ καλό λόγο να το αρχίσω και πάλι.
Ίσως να αρχίσω το πλέξιμο, αν θυμηθώ πως γίνεται.
Ίσως σταματήσω να ενδίδω στις προτάσεις της Σοφίας μου για νυχτοπερπατήματα, ίσως πάλι και όχι.
Ίσως να περνάω τα βράδια μου βλέποντας χαζορομαντικές ταινίες και σειρές.
Αυτή τη φορά δεν θα προσπαθήσω να τον πληγώσω. Πληγώνομαι και εγώ μαζί του.

Ακούμε Dido - My Lover's Gone, λίγο λυπητερό, αλλά ταιριαστό κομμάτι.
Εξακολουθούμε να βλέπουμε τον Jeffrey Dean Morgan.

Ο άντρας – πόρνη και οι άσχημες σκέψεις.

2007-05-30T12:47:00.000+03:00

- Είμαι στην είσοδο, άνοιξέ μου
- Ποια είσοδο;
- Στο σπίτι σου
- Είναι εφτά το πρωί
- Άνοιξέ μου.
- Τι θέλεις;
- Να μου ανοίξεις
- Για πέντε λεπτά όχι παραπάνω.

- Καλημέρα
- Με ξύπνησες
- Τι κάνεις;
- Νυστάζω. Τι κάνεις εδώ τέτοια ώρα;
- Είμαι δίπλα με το συνεργείο.
- Είπα και ‘γω.
- Έλα ρε μωρό μου ήρθα να σε δώ.
- Τόσο άσχημα πέρασες το τριήμερο ε;

- Πάω στην κουζίνα να φτιάξω καφέ.
- Δεν θα με φιλήσεις;
- Όχι
- Ούτε λίγο;
- Να σου πω, πόσο καιρό έχεις πια να γαμήσεις και ήρθες πρωί πρωί να μου τα σπάσεις;
- Είσαι σκληρή
- Έλα, μη δουλευόμαστε και μεταξύ μας. Κρίμα είναι.
- Μα εγώ ήθελα μόνο να σε δώ.
- Προχτές που πήρες τηλέφωνο όμως σου είπα πως ούτε θέλω να σε δώ ούτε να σε ακούσω και κυρίως πως μας έχει τελειώσει εδώ και καιρό.

- Φύγε, άσε με να ετοιμαστώ και θα δώσω το τηλέφωνό σου σε μια φίλη που χώρισε, αν θέλει, θα σε πάρει εκείνη.
- Καλή είναι;
- Γιατί ρωτάς, αφού δεν σε νοιάζει;
- Έλα μωρό μου
- Σκάσε, καλή είναι.
- Το υπόσχεσαι;
- Ναι φύγε, έχω και δουλειά.

Ο Σ. θα μπορούσε να είναι ένας πολύ καλός «συνοδός», αλλά δεν είναι. Είναι απλά ένας νέος, ωραίος και σεξο-εξαρτημένος, που δεν κάνει διακρίσεις.

Στον αντίποδα οι σκέψεις μου. Ο Α.
Σκέφτομαι εδώ και μέρες ότι στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου είμαι σίγουρη πως δεν έχουμε τελειώσει. Δεν μπορούμε να έχουμε τελειώσει. Είναι τόσα πολλά ακόμη που δεν έχουν ειπωθεί. Είναι όλα αυτά που δεν έχουμε ζήσει μαζί. Θα ξαναβρεθούμε.
Τι θα γίνει αν μας προλάβει η ζωή και ο «βαρκάρης»;

Θέλω να πεθάνω πρώτη.

υ.γ. Αποφάσισα πως θα βάζω σε κάθε ποστ και από μια (τουλάχιστον) φωτογραφία του υπέροχου κ. Morgan. Είναι από τα λίγα πράγματα που αντικρίζω και μου φτιάχνουν τη διάθεση στο θέμα «άντρες» τον τελευταίο καιρό. Θα μπορούσα να βάλω και τη φωτογραφία απο τη Σαντορίνη, αλλά εκεί είσαι άλλος.

Το μπαλάκι των ερωτήσεων

2007-05-24T15:54:00.000+03:00

Μετά από πρόσκληση της Αύρας ιδού και το δικό μου «ξεβράκωμα»:
(αυτή τη φορά δεν θα κάνω καμία παρομοίωση, δεν έχω έμπνευση)

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Να με νοιάζονται εκείνοι που με νοιάζουν.

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Η ρουφιάνα η τύχη που δεν φρόντισε να με λένε Βαρδινογιάννη – Λάτση, Κόκκαλη ή έστω κάτι ανάλογο και να μη χρειάζεται να δουλεύω.

3. H τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γελια;

Χθες, ενώ πήγαινα ανακοινώσω την παραίτηση μου, αφού βρήκα άλλη δουλειά, μου ανακοινώθηκε η απόλυση μου (και η αποζημίωσή μου επίσης)

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Ότι προτιμώ να βιώνω παρά να περιγράφω.

5. Το βασικό ελάττωμά σας;

Ότι για χάρη του «βιώνω» κάνω οφθαλμοφανή λάθη που καταλήγουν σε κωμικοτραγικά συμπεράσματα.

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε εκείνα που έχω ανάγκη να συγχωρήσω.

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με τον Μπάτμαν.
Βασικά θα σας το αποκαλύψω: είμαι ο Μπάτμαν. Μην ακούτε τις διαφημιστικές αηδίες που διαδίδονται περί B.W.

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Ο Μπάτμαν.

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Εκείνο της προσωρινής φυγής. Επαναπροσδιορίζομαι.

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Μεταλλάσσομαι. Με δραματική αστάθεια. Συνεπώς και συγγραφική σταθερότητα μηδέν.

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Το να με κάνει να τον φανταστώ ως πατέρα των γιών μου και την ώρα που θα του το πω, να χαμογελάει ειλικρινά και γενναιόδωρα. Ναι δεν είναι μόνο μια αρετή.

12. … και σε μια γυναίκα;
Να έχει συνείδηση των πράξεών και των ευθυνών της.

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης
Είναι στη μέση εκείνη η μετάλλαξη που λέγαμε. Μουσικά το μόνο που παραμένει σταθερό και αγαπημένο είναι η φωνή. Του Ψαρονίκου.

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Δεν σφυρίζω, τραγουδάω τον Ερωτόκριτο. Ολόκληρο. (ναι αργώ πολύ στο ντους)

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Ο Μικρός Πρίγκιπας και η Νομοθεσία των Δημοσίων Έργων.

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Ίσως «Η θάλασσα μέσα μου», αλλά τελευταία έχω κολλήσει με το «Grey’ s anatomy” (σειρά) και κάνω μαύρους κύκλους βλέποντας απανωτά το ένα μετά το άλλο τα επεισόδια. Μάλλον οι μαύροι κύκλοι με σημαδεύουν πιο έντονα.

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Dali, Dali, Dali.

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Σταθερά το μαύρο, με έντονη συμπάθεια στο μοβ, αλλά διανύω την πράσινη φάση μου.

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Το ότι παραμένω δεκτική. Και να μη μου φαίνεται.

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Jack Daniels, σκέτο. Εντελώς σκέτο.
Ενίοτε τσίπουρο και Lagavulin.
(ναι είμαι Α.Α.)

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για τις στιγμές που βαριέμαι και με περνάνε για μαλάκα.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Τα δήθεν και τα καθώς πρέπει. Ακόμη περισσότερο όταν τα δύο προηγούμενα, τα ταυτίζουν με ιεροτελεστίες για να τα χρησιμοποιούν χωρίς ενοχές.

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να ακούω και να τρώω. Βασικά δεν γράφω και πολύ, όπως παρατηρείτε. Τα λοιπά συμπεράσματα δικά σας.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Η απώλεια. Η σοβαρή απώλεια, χωρίς κατ’ ανάγκη την παρουσία του «βαρκάρη».

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν δεν επιθυμώ συμμετοχές στην αλήθεια ΜΟΥ.

26. Ποιο είναι το μότο σας;
Κομμάτια να γίνει.

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Κάνοντας άγριο sex. (κατά προτίμηση με τον εικονιζόμενο παρακάτω ή έστω τον κλώνο του)

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Ότι στην πραγματικότητα είναι ο μπατζανάκης του θεού και πως ο θεός πέθανε. Μετά θα τον έπαιζα και ένα τάβλι.

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Της εμφανώς έντονης διαταραχής. Μόνιμα.

Μια και αναφερθήκαμε στο ΘΕΟ:

Jeffrey Dean Morgan.

Το ξανασκέφτηκα: αφού υπάρχει αυτός ο άντρας υπάρχει και ο θεός.

Ευχές

2007-05-16T15:08:00.000+03:00

Ξέρεις πως βιάζομαι.
Σχεδόν πάντα βιάζομαι άλλωστε.
Θα σου ευχηθώ από σήμερα.

Κάθε σου μέρα να περνάει ευτυχισμένη και πλήρης.
Να μη σε στεναχωρεί κανείς.
Να μη σε στεναχωρεί τίποτα.
Να σε αγαπούν.
Να αγαπάς.
Να βιώνεις την ομορφιά.

Ο καιρός μας τελευταία δεν ήταν αίθριος.
Ξέρεις όμως πως αγάπησα τον άνθρωπο και από εκείνον περιμένω πράξεις ανθρώπινες, ακόμη και αν δεν με ευχαριστούν.
Σε ευχαριστώ που μου το έδωσες αυτό.
Σε ευχαριστώ που ήσουν η αιτία να νιώσω πως είναι να αγαπάς.
Θα σου το χρωστώ, όπου και αν βρίσκομαι.
Ακόμη και τώρα, που είμαι μακριά σου συνειδητά.
Μη σκέφτεσαι βλακείες, ποτέ δεν μπόρεσα να σου κρατήσω κακία για τίποτα.

Θυμάσαι που γελούσαμε με τα ζώδια;
Είχε δίκιο.
Μέσα από αυτό γίναμε καλύτεροι άνθρωποι.

Σε φιλώ.
Να είσαι καλά.

Ταυτότητα.

2007-05-14T16:36:00.000+03:00

Τα θέματα είναι πάντα όσο απλά επιτρέπουμε εμείς να είναι.

Στη ζωή μου ζητούσα πάντα την απλότητα.
Με κουράζουν τα επιτηδευμένα
Με κουράζουν τα πολύπλοκα.
Με κουράζουν τα εξεζητημένα.
Με κουράζουν τα αφελή.

Επιθυμώ λίγα.

Δεν συγχωρώ εκείνους που την επιθυμία μου την ερμηνεύουν ως ανικανότητα.
Δεν συγχωρώ εκείνους που δεν είναι ικανοί να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Απομακρύνομαι.

Επιλέγω να δημιουργώ απαθείς αντιπάθειες και όχι έχθρες.
Τηρώντας τις αποστάσεις και τα προσχήματα.

Θέτω τον εαυτό μου στη διάθεση τρίτου, επιλεκτικά και υπό χρονικό περιορισμό.
Για συνειδησιακούς λόγους.

Αφήνω την ταυτότητά μου σε κοινή θέα, γιατί πιο πολύ απ’ όλα μου ταιριάζει η διαφάνεια.

υ.γ. μέσα στις επόμενες μέρες ο φίλος μου, που βλέπεις παρακάτω, θα βρεθεί στη δεξιά μου γάμπα.

Ένα προβατάκι, δύο προβατάκια, τρία προβατάκια…

2007-05-11T16:17:00.000+03:00

Από τα πράγματα που ανέκαθεν με εκνεύριζαν είναι η ανθρώπινη τάση να ομαδοποιούμε καταστάσεις και – ακόμη χειρότερα – τους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω μας.
Ναι, καταλαβαίνω, έχεις και εσύ την ένστασή σου, υπάρχουν εκείνοι που μόνοι τους ομαδοποιούνται λόγω ανασφάλειας. Αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα.

Αναφέρομαι σε εκείνους τους ανθρώπους που συχνά πυκνά χρησιμοποιούν εκφράσεις του τύπου:
«όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες / θέλουν να παντρευτούν / ίδιες κ.λ.π.»
ή
«όλοι οι άντρες είναι γουρούνια / ανεύθυνοι / ίδιοι κ.λ.π.»
ακόμη χειρότερα:
«όλοι οι Αλβανοί είναι απατεώνες / κλέφτες κ.λ.π.»

Μη βιαστείς αγάπη μου να μου πεις ότι το ακριβώς από πάνω παράδειγμα διαφέρει από τα άλλα. Δεν διαφέρει όσο νομίζεις στη πραγματικότητα.

Σκέψου…
Δεν μπορώ να σου το εξηγήσω άλλο. Δεν θέλω βρε αδερφέ να σου το εξηγήσω άλλο.

Το ‘χεις τώρα;
Κατάλαβες; Φτιάχνουμε μια παγίδα που είναι ΒΕΒΑΙΟ πως θα πέσουμε μέσα και οι ίδιοι…

Ωραία θα μου πεις, Απολλωνίτσα ανακάλυψες την Αμερική.

Εντάξει, μην υπερβάλεις, απλά αναρωτιέμαι αν η ανθρώπινη βλακεία έχει όριο.
Ξύπνα! Ψάξε, ρώτα, μάθε.

Για να σε κάνω να ζηλέψεις θα σου το πω: Έκλεισα εισιτήριο για Ικαρία.
Ναι για δουλειά είναι, αλλά και πάλι: Ικαρία… Δεν ζηλεύεις;
Συνάντησα ένα πολύ ζεστό πλάσμα και τώρα διαβάζω το βιβλίο της...
Χα! Είδες που τώρα ζήλεψες;

Όταν θα έχω όρεξη, θα σου πω ιστορίες που μου έχουν εξομολογηθεί ...

υ.γ. σου χαρίζω μια φωτογραφία μου, μια και έχουμε καιρό να βρεθούμε:

Real Thing

2007-05-07T16:41:00.000+03:00

«Τόσο φοβισμένος, που όταν μου έπαιρναν κάτι τους ευγνωμονούσα που μου άφηναν τουλάχιστον την ανάμνησή του»
Τάσος Λειβαδίτης.

Την Παρασκευή τυχαία βρέθηκα μπροστά στο παραπάνω. Με τάραξε.
Γύριζε στο μυαλό μου ολόκληρο το Σαββατοκύριακο. Το έβλεπα γραμμένο στην εφημερίδα που διάβαζα. Το έβρισκα το πρωί στον καθρέφτη μου.

Γιατί τόση φασαρία; Γιατί υπήρξα τέτοιος άνθρωπος.
Ίσως για όλη μου τη ζωή. Ίσως να είμαι και τώρα ακόμη. Οι γραμμές είναι πολύ λεπτές για να τις διακρίνω στη δεδομένη στιγμή.

Θα μιλήσω ανοιχτά.
Ίσως κάποιοι βλέποντας το παρα-προηγούμενο πόστ (αυτό με τα κλειστά σχόλια) να προβληματιστήκατε. Εξηγούμαι λοιπόν.

Αντώνης δεν είναι κάποιος τυχαίος άντρας. Είναι ο πατέρας μου.
Είναι καλός άνθρωπος.
Έχει τον ενθουσιασμό ενός παιδιού σε ότι και αν καταπιαστεί. Είναι εργατικός και φιλότιμος. Συγκριτικά με την ηλικία και την ανατροφή του είναι προοδευτικός.

Από τα πράγματα που ξέρω με σιγουριά είναι πως στην αληθινή ζωή, εκεί έξω, άσχημες πράξεις δεν κάνουν μόνο οι «κακοί» άνθρωποι.
Κάνουν και οι καλοί και συχνά μάλιστα.

Το ζήτημα δημιουργείται όταν οι κακές αυτές πράξεις έχουν αντίκτυπο σε τρίτους.
Η βαρύτητα των πράξεων δε, πολλαπλασιάζεται όταν υπάρχει οικογένεια η οποία επηρεάζεται.

Εξίσου σημαντικό είναι το πώς δέχονται οι υπόλοιποι τις άσχημες αυτές πράξεις.
Η συγχώρεση δεν είναι αυτονόητη, οφείλει να είναι κατάκτηση.

Ίσως και αυτό το τελευταίο να είναι και το πιο επικίνδυνο. Δημιουργεί ανοχή χωρίς τέλος. Ενοχοποιεί τις απαιτήσεις. Δημιουργεί θύματα που θα δημιουργήσουν με τη σειρά τους θύτες.

Όσο πιο βαθιά βρίσκεσαι στο παράλογο το πιο δύσκολο είναι να διακρίνεις το λογικό. Οι συνέπειες και οι ευθύνες όμως είναι δικές σου.

Σκοπός μου δεν είναι να κατηγορήσω τους δικούς μου. Εξάλλου οι επιλογές τους ήταν εξαιρετικά περιορισμένες.
Σκοπός μου είναι να εξηγήσω.
Να εξηγήσω τον εαυτό μου στον εαυτό μου.
Απώτερος στόχος να τον βοηθήσω, γιατί το έχει ανάγκη και δεν πρόκειται αυτή την ανάγκη του να την καλύψει κανείς άλλος.
Τη βοήθεια αυτή τη χρειάζεται για να αποδεχτεί τους ανθρώπους του.
Τη χρειάζομαι για τους ανθρώπους μου και για εμένα.
Να προχωρήσω για το καλύτερο. Μαζί τους, γιατί τους αγαπώ.

Τα παραπάνω βρίσκονται στη διάθεσή σας για να τα διαβάσετε όχι από κάποια αρρωστημένη ανάγκη μου να νιώσω τον οίκτο. Όχι.
Βρίσκονται γιατί αποτελούν ένα βάρος που θέλω να μοιραστώ, πιο πολύ με εκείνους που δεν γνωρίζουν τα πρόσωπα που αναφέρομαι, γιατί ειλικρινά φοβάμαι πως θα τους κρατούσαν κακία και αυτό δεν είναι δίκαιο.

Είναι επίσης και ένας άλλος λόγος, το οποίο άφησα σαν επίλογο.
Λίγο πριν τα τριάντα προσδιορίζω τον εαυτό μου. Αποκτώ συνείδηση για τα κίνητρα του εαυτού μου. Το αν είναι αργά ή νωρίς θα το κρίνει η ιστορία.
Όπως είναι φυσικό, τα καθοριστικά κομμάτια έχουν μπει από τους γονείς μου.
Θετικά και αρνητικά. Για τα θετικά τους είμαι ευγνώμων και θα είμαι αιώνια.
Για τα αρνητικά δεν έχω το θράσος, το κουράγιο να μην του δικαιολογήσω.

Μια παράκληση όμως, προς όλους.
Πριν αποκτήσετε παιδιά, αποκτήστε συνείδηση της ευθύνης τους.
Σας εκλιπαρώ.

Ανησυχώ.

2007-04-27T14:49:00.000+03:00

Τις τελευταίες μέρες αναρωτιέμαι για την ψυχική μου υγεία…

Ίσως είναι η χτεσινή φρίκη που ακόμη δεν έχω ξεπεράσει.

Από την άλλη όμως έχω πολλά δείγματα και μπαίνω σε σκέψεις γαμώτο.

Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο με το αφεντικό μου. Με ρώτησε για τεντόπανα και του απάντησα για μουνόπανα.
Τέλος πάντων η παρεξήγηση λύθηκε.

Είναι και εκείνη η επιθετικότητα που έχω. Ή για να τα λέμε σωστά εκείνη που μου λένε ότι έχω.
Βασικά εγώ δεν τραβάω κανένα ζόρι με τον τσαμπουκά μου, ο φίλος μου ο Κωστής τραβάει και μου τη λέει συνεχώς, αλλά η Σοφία που ξέρει καλύτερα λέει πως του τα έκοψε η πρώην του και γι’ αυτό κάνει σαν να έχει περίοδο.

Αυτό πάλι με το να μη θυμάμαι ποτέ τον κύκλο μου;
Θυμάμαι το τηλέφωνο του πρώτου γκόμενου που είχα στα 14, θυμάμαι τι άρωμα φορούσε ο 3ος κατά σειρά γκόμενος της κολλητής μου, θυμάμαι ακριβώς πόσα σκαλιά έχει το πατρικό μου, αλλά όχι την περίοδό μου.
Η Σοφία πάλι μου λέει πως θα γεννήσω και δεν θα το καταλάβω.
Εγώ δεν συμφωνώ, είμαι σίγουρη ότι όλο και κάποιος θα βρεθεί να μου το πει.

Μου αρέσει ο Timbaland. Κυρίως η φάτσα του. Είναι αυτό το γουρουνίσιο - δαμαλοειδές του που με τραβάει.
Ο Δημήτρης με κατηγορεί ότι είμαι παθολογικά κακόγουστη.
Εγώ απλά αδιαφορώ. Μου απαντάει πως είμαι και μουλάρα εκτός των άλλων.

Έχω τύψεις.
Χθές το βράδυ μου τηλεφώνησε μια κοπέλα. Είχε σεξο-πρόβλημα.
Της εξήγησα πως στη δεδομένη στιγμή, δεν είμαι η καλύτερη παρέα που θα μπορούσε να έχει και της έδωσα ραντεβού για σήμερα.

Το χειρότερο σας το άφησα για το τέλος.
Θέλω να πάω βόλτα με το αυτοκίνητο. Οδηγώντας. Στην Αθήνα.

Είναι να μην ανησυχώ;

υ.γ. Τελικά δεν τη γλύτωσες. Ακούμε Nelly Furtado - Say it right, για το οποίο έχει βάλει το χεράκι του ο Timbo.

2007-04-26T11:24:00.001+03:00

Γιατί;

Γιατί γαμώτο γυρίσαμε πίσω στα παλιά;
Γιατί ρε Αντώνη;
Γιατί να σε ψάχνουμε πάλι ξημερώματα;
Γιατί να ανησυχούμε αν χτύπησες ή αν αυτή τη φορά σκοτώθηκες;
Και εσύ αδιάφορος να μη μας δίνεις σημασία.

Πόσο σημαντικό είναι αυτό πια;

Είναι πιο σημαντικό από κείνη;
Από εκείνη που στάθηκε δίπλα σου όλο αυτό τον καιρό;
Που πήρε τις ευθύνες σου όταν εσύ δεν μπορούσες;
Που σου κρατούσε το χέρι για να αναστηθείς;
Που δεν ήθελε να σε μειώνουν και μειώθηκε εκείνη;
Είναι;

Είναι πιο σημαντικό από τη μεγάλη σου;
Από εκείνη που πολέμησες τόσο σκληρά;
Από εκείνη που της στέρησες εκείνα που έπρεπε να ζήσει στην ώρα τους;
Από εκείνη που μόνος σου έκανες εχθρό αλλά εξακολουθεί να έρχεται;
Είναι;

Είναι πιο σημαντικό από μένα;

Σου έδωσα άφεση αμαρτιών. Για όλα.
Ήμουν εκεί πάντα, γιατί η αγάπη μου είναι αυτονόητη.

Πες μου πια γαμώ το θεό μου είναι πιο σημαντικό;

Είναι;

Γιατί γύρισες εκεί;

ΑποςΣ - Τάση Αναπνοής

2007-04-25T16:20:00.000+03:00

Πλευρά δική μου.
Το Εγώ Μου, ποινικοποιεί τη μετριότητα.

Πλευρά δική σου.
Το Εγώ Σου, περιφέρει τα αυτονόητα σαν κεκτημένα.

Χαιρέτα τα αδηφάγα πλήθη που επέλεξες για κοινό.
Κρατώ την ενέργειά μου για άλλα.
Θα χαθώ στην προσωπική σου λήθη.
Διακριτικά.
Αποστασιοποιημένα.

Ξέρεις πως οικο-δομώ σε άλλα περιβάλλοντα.
Είναι εκείνο που ξέρω να κάνω καλύτερα απ’ όλα.
Να αποχωρώ, όπως ακριβώς προχωρώ.
Αθόρυβα και αποστασιοποιημένα.
Για να ευδοκιμήσω σε εύκρατο κλίμα.

Ή για να προτιμήσω να χαθώ και πάλι.

Βλέπεις δεν προσφέρω θυσία στον Απόλλωνα πια.
Βρίσκεται εντός μου.
Το ίδιο και η Εστία.
Κοίταξε μέσα μου για μια και μοναδική φορά.
Θα τη βρεις να κουβεντιάζει με το Διόνυσο.

Μόλις τους δεις Να τους ζηλέψεις και Να τους ξεχάσεις.
Η Νέμεση είναι εκείνη που, άμεσα πια, σε Αφορά.

Χρονοκαθυστέρηση

2007-04-20T15:53:00.000+03:00

Είναι γνωστό πλέον. Το ομολογώ και δημόσια για να κυκλοφορώ με το κεφάλι ψηλά.

Παρότι είμαι κωλόφαρδη σε γενικές γραμμές, έχω το χειρότερο timing του κόσμου.

Εξηγούμαι για να μην τη φάω τη μούτζα (όχι που θα τη γλιτώσω, πρόλογο κάνω για να τελειώσεις το πόστ):

Στα τραπέζια φτάνω πάντα στο τέλος του φαγητού. (άσχετα αν υπάρχουν υπολείμματα στην κατσαρόλα και τη βολεύω)
Κοιμάμαι όρθια όταν έχω ένα σωρό πράγματα να κάνω και με πιάνει υπερένταση τις μέρες αργίας.
Ερωτεύομαι μόνο φθινόπωρο ή χειμώνα και ξενερώνω την άνοιξη και το καλοκαίρι. (με μια και μοναδική εξαίρεση που ακόμη πληρώνω – και μαζί με εμένα και εσείς που σας τρίβω στη μούρη την κουταμάρα που με δέρνει αλύπητα -)
Κυνηγάω χωρίς τύψεις έναν άντρα (ναι το κάνω και αυτό και μάλιστα το ομολογώ ανερυθρίαστα) και όταν έρχεται η ρημάδα η ώρα να κάτσει, εγώ ξενερώνω.
Αποφασίζω να μην δίνω σημασία και χρόνο στην ερωτική μου ζωή λίγο πριν τα τριάντα. (ξέρεις βρε ματάκια μου, εκεί που όλοι περιμένουν να τους συστήσεις τον κύριο είναι θέμα-χρόνου-η-παντρειά.)

Βέβαια στο τελευταίο ζήτημα ήταν καθοριστικό το γεγονός πως, η προσωπική μου ζωή είναι απλά για γέλια. (φτου-φτου-φτου, μη με ματιάξεις έχω το κληρονομικό χάρισμα, θα το καταλάβω και θα σε φάει το μαύρο σκότος)
Καμία απολύτως σοβαρότητα.
Ακριβώς σαν εμένα.

Το μόνο που ακόμη δεν έχω απαντήσει είναι το κατά πόσο με πειράζει αυτό ή όχι.

Την αμαρτία μου όμως θα την ειπώ… Η σκέψη γενικά, σαν διαδικασία, με κουράζει και την αποφεύγω συστηματικά (όχι που δεν το ξέρεις ήδη, λέμε τώρα…)

Άρα δεν θα μάθω ποτέ.

Επίσης θα έχεις ήδη καταλάβει πως ενίοτε με πιάνει μονομανία στη μουσική.
Η παρούσα έχει τον τίτλο «Fairytale gone bad» και ανήκει στους Sunrise Avenue.
Ακούγεται θες δεν θες από το μουσικό παιχτήρι απάνω, (εκτός αν είσαι από εκείνους τους πανκάκιστους που πατάνε αμέσως την παύση οπότε ντροπή σου), το κλιπάκι (για να κοζάρουμε και μούρες) είναι στο υστερόγραφο.

Extra δωράκι το στίχι:
Fairytale Gone Bad
Music: Samu Haber, Jukka Backlund
Lyrics: Samu Haber

This is the end you know
Lady, the plans we had went all wrong
We ain’t nothing but fight and shout and tears

We got to a point I can’t stand
I’ve had it to the limit; I can’t be your man
I ain’t more than a minute away from walking

We can’t cry the pain away
We can’t find a need to stay
I slowly realized there’s nothing on our side

Out of my life, Out of my mind
Out of the tears we can’t deny
We need to swallow all our pride
And leave this mess behind
Out of my head, Out of my bed
Out of the dreams we had, they’re bad
Tell them it’s me who made you sad
Tell them the fairytale gone bad

Another night and I bleed
They all make mistakes and so did we
But we did something we can never turn back right

Find a new one to fool
Leave and don’t look back. I won’t follow
We have nothing left. It’s the end of our time

We can’t cry the pain away
We can’t find a need to stay
There’s no more rabbits in my hat to make things right

Out of my life, Out of my mind
Out of the tears we can’t deny
We need to swallow all our pride
And leave the mess behind
Out of my head, Out of my bed
Out of the dreams we had, they’re bad
Tell them it’s me who made you sad
Tell them the fairytale gone bad

Αντρική σκέψη.

2007-04-11T18:25:00.000+03:00

Αγαπημένο μου περιοδικό, με λένε Σάκη.
Σου γράφω γιατί έχω ένα πρόβλημα.

Υποψιάζομαι πως η γυναίκα μου με απατά.

Γι αυτό το λόγο αποφάσισα ένα βράδυ να την παρακολουθήσω.
Περίμενα κάτω από το σπίτι μας και την είδα να κατεβαίνει και να μπαίνει στα αμάξι. Την ακολούθησα και εγώ με το δικό μου, από απόσταση και δεν με κατάλαβε.
Βγαίνει από την πόλη και κατευθύνεται προς την θάλασσα.
Κάνει δεξιά, βγαίνει στην παραλία, που ήταν παρκαρισμένο ένα άλλο αμάξι.
Κατεβαίνει, ανοίγει την πόρτα και μπαίνει μέσα στο άλλο αυτοκίνητο.
Ανοίγω την πόρτα σιγά σιγά, βγαίνω και εγώ, σκυμμένος για να μη με δουν.
Πηγαίνω σκυφτός προς το μέρος τους, βλέπω και μια γρατσουνιά στο δεξί φτερό.

Σε παρακαλώ πολύ, αγαπημένο μου περιοδικό, θέλω τη βοήθειά σου,

Να τη φτιάξω μόνος μου ή να το πάω στο μάστορα;

Ανάλαφρη, ανοιξιάτικη, γιορτινή διάθεση…
Προέρχεται από στιγμές επαρχιακής ευδαιμονίας αστικού δαίμονα.

Ικανοποίησα το ένστικτο του κυνηγού. Κυνήγησα αρνιά μέσα στη στάνη.
Ικανοποίησα το ένστικτο του εξερευνητή. Εξερεύνησα τους δρόμους οδηγώντας. (χωρίς καν να προκαλέσω έστω ένα μονό-νεκρο ατύχημα)

Ανικανοποίητη έμεινε η επιθυμία μου να κάνω βόλτα, χωρίς σέλα και χαλινάρι, με το αρσενικό (το αναφέρω γιατί είναι άνοιξη) άλογο, αλλά μάλλον αυτό ήταν για καλό της σωματικής μου υγείας.
Τελική επίδοση 2-1.
Δεν είναι και άσχημο σκορ τελικά…

Υ.Γ. Ντρέπομαι και μόνο που το σκέφτομαι. Αποφάσισα να κάνω δίαιτα.
Μένει να αποφασίσω και πότε θα την κάνω.

Ανάλαφρο και το άκουσμα, Craig David -7 Days.

Άφεση αμαρτιών και ίαση ψυχών τε και σωμάτων

2007-04-04T15:26:00.000+03:00

Συχώρα με πάτερ, δεν θα πω ότι αμάρτησα.

Να είμαι εδώ, μπροστά σου, μεγάλη βδομάδα, σαν φίλος προς φίλο. Σαν άνθρωπος σε άνθρωπο, για ν’ αλαφρύνουμε ο ένας το μυαλό του άλλου. Βγάλε λοιπόν το ράσο και κάτσε κάνε μου παρέα.
Στη ζωή μου πάτερ με ακολουθάνε μια ευχή και μια κατάρα.
Η ευχή μου ήταν η τύχη.
Ναι, στάθηκα πολύ τυχερή. Είμαι πια στα εικοσιοκτώ και έχω νιώσει πως είναι να αγαπάς. Ακόμα περισσότερο, ένιωσα την ευλογία να σε αγαπάνε.
Γνώρισα, μίλησα, γεύτηκα και μύρισα.
Τώρα πια σιγά σιγά, όπως η σειρά προστάζει. Έτσι όπως η συνείδηση μου το προστάζει.

Η κατάρα μου πάτερ είναι πως είμαι ικανή να αγαπήσω κάθε άνθρωπο, εκτός από έναν. Εμένα πάτερ. Εμένα.
Ναι έχεις δίκιο, είναι παράξενο. Από την άλλη ίσως και να το περίμενες, εσύ που με ξέρεις από παιδί. Θυμάσαι που δεν μίλαγα πολύ;

Μπήκα από νωρίς στα βαθιά πάτερ, βιάστηκα.
Δεν πρόλαβα να μεγαλώσω και βούτηξα απο μοναχή μου στα βαθιά. Θαλασσοπνίγηκα και όταν με μέτρησα με βρήκα λίγη.
Δεν με συμπαθώ ξέρεις. Όλο σε μπελάδες με βάζω και όλο τρέχω.
Εσύ πάτερ δεν έμαθες ποτέ τα κατορθώματά μου, η πίστη στο θεό σου δεν θα σε άφηνε να τα αντέξεις. Θα με φώναζες μαύρο πρόβατο.
Και πάτερ μια και είπαμε να ξομολογηθούμε, σου λέω και μαύρο πρόβατο είμαι και μαύρη ψυχή έχω. Δεν τα παίρνω πίσω τούτα.
Μόνο ένα θα έπαιρνα πίσω. Ένα που έκανα κακό στον εαυτό μου και τώρα έχω για προίκα σακατεμένο στομάχι. Μόνο τη βουλιμία θα έπαιρνα πίσω. Μόνο.
Ούτε το τσιγάρο δεν μετανιώνω, και ας την έχω ζήσει την κουταμάρα του, ούτε το παραπάνω ποτό που και που.
Ούτε που καμιά φορά μου λένε πως είμαι ελέφαντας και κάνω σαν ελέφαντας, γιατί να ξέρεις πάτερ οτι δεν μου πολύ-κόβει και δεν λέω ότι δεν χρειάζεται να δείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας. Δεν είμαι και μου φαίνεται, πάει και τέλος.

Να το μόνο που θέλω πάτερ να φέρω παλάτζα είναι η κουταμάρα μου. Ότι μου πούνε το χάβω σαν κουτορνίθι. Γίνομαι σκάλα σου λέω. Γερή πέτρινη, τόσο κουτορνίθι είμαι.
Ξέρεις πάτερ το χειρότερο;
Το χειρότερο είναι πως δεν πιστεύω στο θεό σου, για να λέω ότι θα με ανταμείψει εκείνος.
Γι’ αυτό σου είπα είμαι πολύ τυχερή. Βρέθηκε άνθρωπος και με αγάπησε πολύ, έτσι όπως είμαι. Με ευλόγησε. Να σου πω και ένα μυστικό πάτερ; Και τώρα πολύ με αγαπάει αλλά φοβάται πιο πολύ.

Πιστεύω σε όλους εκτός από μένα. Και αυτό το ξέρω, συμπάθα με που θα το πω έτσι, είναι μεγάλη μαλακία.

Βάλε τώρα να πιούμε ένα τσίπουρο.
Φώναξε και το Χριστό να πιει μαζί μας, να μπορέσουν να περάσουν και φέτος τα πάθη του.

ΟΤΕ ΔΕ ΗΛΘΕΝ Η ΕΚΤΗ ΩΡΑ ΣΚΟΤΟΣ ΕΓΕΙΝΕΝ ΕΦ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΓΗΝ ΕΩΣ ΩΡΑΣ ΕΝΝΑΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΩΡΑΝ ΤΗΝ ΕΝΝΑΤΗΝ ΕΒΟΗΣΕΝ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΜΕΤΑ ΦΩΝΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΛΕΓΩΝ ΕΛΩΙ
ΕΛΩΙ ΛΑΜΑ ΣΑΒΑΧΘΑΝΙ

Σημείωση: Ακούμε τον Ψαρονίκο να τραγουδά το τέλος και θα συνεχίσουμε να τον ακούμε για αρκετές μέρες.

Ομίχλη;

2007-03-23T17:55:00.000+02:00

Είμαι πολύ κουρασμένη.
Όχι ψυχικά, ευτυχώς, σωματικά μόνο.

Είναι πολύ περίεργο, αλλά η διαύγεια έρχεται τις πιο παράξενες στιγμές, εκείνες που δεν την περιμένεις.

Σε μένα ήρθε χθες το απόγευμα. Χωρίς να την έχω ψάξει, μάλλον με έψαχνε εκείνη, αλλά είχε λάθος διεύθυνση, γιατί με βρήκε πολλά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου. Σε ένα τόπο τραχύ, στη Μάνη.

Έπεσε επάνω μου με φόρα, μέσα στην ομίχλη, μπροστά στην αγριεμένη θάλασσα.
Δεν έχω πάρει ποτέ μου ηρεμιστικά, αλλά φαντάζομαι πως όταν επιδρούν αισθάνεσαι αυτό που ένιωσα εκείνη τη στιγμή.

Το Σαββατοκύριακο θα γιορτάζω, όχι με εντολή θεού ή εκκλησίας, αλλά από την αδυναμία που έχω στις γιορτές.
Στον τόπο που νιώθω ότι πρέπει να τα γιορτάζω όλα. Μαζί με τους Δικούς μου.
Από την ύπαρξη και μόνο του τόπου και των ανθρώπων αντλώ δύναμη, χωρίς να λογοδοτώ.
Και αυτό είναι το μεγαλύτερο θαύμα που έχω βιώσει.
Εν αγνοία τους.

Bonus track, οι επτά αγαπημένες μου ταινίες (ισχύει για την ώρα που γράφω και μόνο, σε μισή ώρα ίσως έχω αλλάξει γνώμη). Ανταποκρινόμενη στις προσκλήσεις της Αστάρτης και της Αύρας.

«Η θάλασσα μέσα μου» (Mar Adentro) του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ με τον Χαβιέ Μπαρντέμ που με αφήνει με ανοιχτό το στόμα.

«Λόλα» του Ντίνου Δημόπουλου, για την ανατριχίλα που νιώθω κάθε φορά ακούγοντας τη Μοσχολιού να τραγουδάει «Του ήλιου σβήστηκε το φως»

«ΑΜΗΝ» του Κώστα Γαβρά, για να βρίσκω κάθε φορά που στέκομαι σε σχέση με τον κόσμο.

«V for Vendetta» γιατί ο Alan Moore είναι μια από τις αδυναμίες μου και βρίσκω πως η ιστορία που έφτιαξε, ειπώθηκε σωστά στην ταινία.

«Pulp Fiction» του Ταραντίνο, την απολαμβάνω για όλα της.

«The Godfather» του Κόπολα. Χωρίς γιατί, είναι αυτονόητο.

«Lord of the Rings» υπολογίζω σαν ένα την τριλογία και τη βάζω στη λίστα γιατί κατά βάθος το απωθημένο είναι να γίνω ξωτικό και να ζήσω στο Rivendail.

Extra, άλλη μια:

«Leon», του Luc Besson, με τον καταπληκτικό Jean Reno. Xωρίς αιτιολόγηση. Απλά μου αρέσει. Πολύ.

Σήμερα ακούμε "Σπασμένο Καράβι", απο τον Κώστα Καράλη.
(καλος ο Μπάσης δεν λέω αλλά...)

Άνθρωπε,

2007-03-21T16:43:00.000+02:00

Σε ψάχνω για να σε μοιρολογήσω και έπειτα να σε κηδέψω.

Σήκω σε παρακαλώ, για μια στιγμή μονάχα, να τους θυμίσεις.

Να τους πεις ότι ο γενναίος φοβάται, αλλά πολεμάει για τους ανθρώπους του.
Να τους θυμίσεις πως ο γενναίος πολεμάει για εκείνα που σέβεται.
Να τους πεις ότι ο γενναίος σέβεται.

Να τους θυμίσεις πως ο ανδρείος είναι σπλαχνικός.
Να τους πεις ότι ο ανδρείος στον αδύνατο δεν σηκώνει το σπαθί αλλά δίνει το χέρι.

Να τους θυμίσεις πως ο σοφός κάνει πράξεις.
Να τους πεις ότι ο σοφός έχει μνήμη.

Ήρθα να σου βάλω ένα νόμισμα στο στόμα, κι ας είσαι χρόνια τώρα νεκρός.
Τούτοι δω ανίερα κρατάνε το κουφάρι σου άθαφτο και λένε πως είσαι ζωντανός.

Κι όταν θα φτάσεις πες της Παναγιάς πως εδώ κάνει παγωνιά.
Δώσε πίσω τη φωτιά στον Προμηθέα.
Πες στους θεούς πως τα ιερά γίναν χαλάσματα.

Πες τους πως τυφλοί και καταραμένοι γυρνάμε πια στα χώματα.
Κραδαίνουμε τα σπαθιά των προγόνων μας και σφάζουμε τους αδερφούς μας.

Από τη μέρα που γεννήθηκα άνθρωπε περιμένω τη Νέμεση αλλά δεν βρίσκει το δρόμο για τον καταραμένο τόπο μας.

ΣυνΟυσία

2007-03-20T15:40:00.000+02:00

ή κλειστό, ερωτικό δίκτυο.

Τα χέρια της άγγιξαν το πρόσωπό του.
Ακολούθησαν τη γραμμή των δικών του χεριών του ώσπου κατέληξαν στις παλάμες του.
Τις σήκωσε με σεβασμό, τις φίλησε και τις έφερε στο πρόσωπό της.
Σηκώθηκε και στάθηκε γυμνή μπροστά του
Δεν μίλησε.
Τον τράβηξε για να σηκωθεί
Του έβγαλε τα ρούχα.
Το πουκάμισο.
Αγκάλιασε το στέρνο του, σφιχτά. Η λεκάνη της ακουμπούσε στη δική του. Κατέβηκε αργά προς τα κάτω.
Το παντελόνι.
Σταμάτησε στο ύψος της κοιλιάς για να νιώσει την ανάσα της και την υγρασία από το στόμα της.
Το εσώρουχο.
Πέρασε τη γλώσσα της στο εσωτερικό του μηρού του.
Σηκώθηκε, τον έβαλε να ξαπλώσει στο κρεβάτι.

Ανέβηκε πάνω του και έκατσε. Ήθελε να νιώσει και εκείνος την επίδραση που είχε επάνω της, να νιώσει την υγρασία.
Πέρασε τα χέρια της στο λαιμό του και τον ανασήκωσε. Άρχισε να τον φιλάει, να τον δαγκώνει. Κατέβηκε στο στήθος του, στην κοιλιά του, στη λεκάνη του, χαμηλά.
Το έπιασε στα χέρια της. Πέρασε τη γλώσσα του στο μήκος του και το έβαλε στο στόμα της. Γύρισε το βλέμμα της επάνω του. Ήξερε πως την κοιτούσε. Την παρακολουθούσε καθώς περνούσε τη γλώσσα της κυκλικά επάνω του, καθώς το ρουφούσε, καθώς το έγλυφε.

Ακούμπησε στο πρόσωπό της στο πόδι του. Σηκώθηκε, το έπιασε με το χέρι της, το έβαλε μέσα της και δεν κουνήθηκε. Ήθελε να τον νιώσει.
Αργά έσκυψε στο πρόσωπό του και τον φίλησε. Τον έπιασε από τους ώμους, σήκωσε τη λεκάνη της αργά και την κατέβασε με δύναμη ξανά κάτω. Τον φιλούσε και ανεβοκατέβαινε με δύναμη. Σηκώθηκε, έβαλε τα χέρια της στο στήθος του και άρχισε να κουνάει μόνο τη λεκάνη της. Κάθε φορά και πιο γρήγορα. Ακουμπούσε τώρα το δικό της στήθος, το χάιδευε.
Μέχρι τη στιγμή που έφταναν στο τέλος, με φωνές, ακατάληπτες κραυγές.
Χωρίς να τον αποχωριστεί ξάπλωσε ανάσκελα, πάνω στα πόδια του και κοίταξε το ταβάνι.

Αναλογίστηκε πως οι σχέσεις τους δεν ήταν και πολύ καλές εκείνο τον καιρό.
Απόψε όμως θα κοιμόταν δίπλα σε έναν εραστή που ήταν και φίλος.
Μέχρι ο ήλιος να τους ξυπνήσει.

Αν το καταφέρει.

ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με -
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ' επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ' αισθάνονται τα χέρια σαν ν' αγγίζουν πάλι.
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται....

Κ. Π. Κ. (1912)

Οι έντονες και χρωματιστές λέξεις είναι και πάλι δανεικές. Ανήκουν στον Θεόφραστο εκ Ζακύνθου , τον οποίο και ευχαριστώ για τη μαγιά που μου έδωσε. Για να πω την αμαρτία μου πολύ αμφιβάλλω αν είχε κάτι τέτοιο στο μυαλό του την ώρα που μου τις παρέδιδε, αλλά η σκέψεις μου αποτυπώνονται σύμφωνα με τη δική τους θέληση.

Το soundtrack για σήμερα είναι το Shashkin. Τα κιτάπια μου λένε πως το οφείλουμε στον Omar Faruk Tekbilek.

Σημείωση: σήμερα δεν έχει disclaimer.

Η ηδονιστική ελαφρότητα του αυνανισμού.

2007-03-19T13:13:00.000+02:00

Το ξανασκέφτηκε.
Είχε την υποψία πως ο Μεγάλος έβαζε χέρι στο συρτάρι με τα εσώρουχά της.
Άρχισε να τα ψάχνει και ήταν πλέον βέβαιη.
Δεν μπορούσε να καταλάβει τι διάολο τα έκανε τα βρακιά της.
Από την άλλη πολλά δεν μπορούσε να καταλάβει με το Μεγάλο.
Για πιο λόγο είχε τόσο μεγάλη ανάγκη το μύθο.
Η μάλλον το παραμύθι.
Έκανε αγίες τις πουτάνες και τους αρρωστημένους θεούς.
Τις διαφορές μεταξύ καλού και κακού δυσκολευόταν να τις προσδιορίσει.
Περνούσε παιδικές αρρώστιες. Μια ανεμοβλογιά διαρκείας.
Ευτυχώς σε τέτοια ηλικία μόνο συνομήλικους του μπορούσε να κολλήσει.

Δεν ήθελε να σκεφτεί τι του βρήκε και αν το έχει ακόμη, βαρέθηκε τις πολύπλοκες σκέψεις.
Θα έρχονταν μόνες τους την ώρα που θα πήγαινε στο κρεβάτι, για να την ταράξουν και να την ξυπνήσουν από την ηρεμία της.
Θα τον έπαιρνε τηλέφωνο μέσα στην νύχτα για να του κάνει σκηνή από το τηλέφωνο, θα έκανε ένα τσιγάρο και θα έπεφτε για ύπνο. Τη σκηνή θα την έκανε πιο πολύ για εκείνη παρά για εκείνον.

Στην τελική δική της ήταν η ευθύνη που τον άφηνε να κάνει ότι θέλει.
Το πρόβλημα ήταν πως το έκανε από κούραση, όχι από βλακεία.

Δεν είχε κουράγιο πια να παλεύει και το ήξερε. Όπως ακριβώς ήξερε πως κάποια στιγμή θα επαναστατούσε. Τουλάχιστον έτσι ήθελε να πιστεύει.

Τη διέκοψε το κουδούνι.
«Παρακαλώ»
«Εγώ είμαι» ακούστηκε από το θυροτηλέφωνο.
«Ποιος;»
«Ο Μεγάλος»

Του άνοιξε.

Disclaimer
Each similarity with living persons is coincidental; the author reserves the right not to be responsible for the topicality, correctness, completeness or quality of the information provided.

Τις όμορφες λέξεις μου τις χάρισε η Χαλαρά και την ευχαριστώ πολύ για το κίνητρο.

Σήμερα ακούμε δυνατά «Voda» (νερό) από την Elica Todorova, το soundtrack για τις νύχτες που έρχονται.

Η αρχή των

2007-03-15T17:55:00.000+02:00

Ήταν Κυριακή πρωί.
Οι πιο έντονες αναμνήσεις της ήταν Κυριακάτικες.
Τα οικογενειακά τραπέζια, η μυρωδιά του φαγητού που γεμίζει το σπίτι.
Τα ανοιχτά παράθυρα, το φως που μπαίνει μέσα από τις κουρτίνες που ανεμίζουν.

Τις κρατούσε μέσα στο μυαλό όλη της τη ζωή αυτές τις Κυριακές, φυλαχτό.
Σαν τον ανοιξιάτικο ήλιο που ζέσταινε το σπίτι.

Άφησε στην άκρη την εφημερίδα. Έκλεισε τα μάτια της και άκουσε τις δύο αγαπημένες φωνές.

Ο Έκτορας. Ο γιος της.
Εκείνος. Ο πατέρας του.
Όλη της η ζωή.

Εδώ και μερικές ημέρες προσπαθούσαν να συνηθίσουν ο ένας τον άλλο.
Να χωνέψουν την ιδέα ότι υπάρχουν πραγματικά, πως δεν ήταν μόνο ένα όνειρο που ξέχασαν την επόμενη μέρα.

Εκείνον είχε να τον δει από όταν έμεινε έγκυος στον Έκτορα.
Έπειτα, αγχωμένα τηλέφωνα, μοναχικές αποφάσεις, αποφάσεις ζωής και φωνές, πολλές φωνές.
Από παντού της έλεγαν πως πρέπει να ντυθεί νύφη. Εκείνη αγκάλιαζε την κοιλιά της και να ψιθύριζε πως δεν ήθελε συνέταιρο για το παιδί της. Ήθελε πατέρα.
Εκείνος όμως φοβήθηκε, πολύ. Έκανε εκείνο που ήξερε να κάνει καλύτερα. Έκλεισε τα μάτια και ξέχασε. Ξέχασε εκείνη, ξέχασε και το παιδί.

Μέχρι την ημέρα που τον πήρε τηλέφωνο για να του θυμίσει.
Είχαν περάσει κοντά δεκαοχτώ χρόνια.

Προσπαθούσε να θυμηθεί την κουβέντα που έκαναν εκείνη την ημέρα από το τηλέφωνο. Το μόνο που έφτανε τελικά στο μυαλό της ήταν σκόρπιες λέξεις. Τέλος, καρκίνος, παιδί, πατέρας.

Δύο εβδομάδες αργότερα ήρθε και τους βρήκε στο πατρικό της σπίτι. Χωρίς να έχει ειδοποιήσει.
Κατέβηκε από το αυτοκίνητο και άρχισε να βγάζει μια μια τις βαλίτσες του. Πιο πολύ έμοιαζε σαν να επέστρεφε παρά σαν να ερχόταν για πρώτη φορά.

Μόνο όταν την αντίκρισε ξανά έμεινε ακίνητος, σαν άγαλμα. Την κοίταξε για λίγα μόνο λεπτά, αλλά της φάνηκαν ώρες.

Έπειτα έσκυψε και την αγκάλιασε.
«Γύρισα».

Τώρα πια, αντικρίζοντας το τέλος, δεν μπορούσε να του κρατήσει κακία. Ήταν πάνω από τις δυνάμεις της.
Το μόνο που ήθελε ήταν να τους δει επιτέλους μαζί.

Ευχαριστώ την καλή μου Krotούλα για τις χρωματιστές λέξεις που μου δάνεισε και έφτιαξα την ιστορία.
(πάλι θα κάνω ζαβολιά, δεν προλαβαίνω να διαπιστώσω ποιοί έχουν μείνει εκτός και ποιοί εντός παιχνιδιού)

H μέρα της γυναίκας.

2007-03-08T12:33:00.000+02:00

Γιορτάστε λέμε!

Εγγονές της σουφραζέτας.
Κόρες της φεμινίστριας.
Σύζυγοι των ερμαφρόδιτων
Μάνες των άφυλων.

Εγγονές της αγρότισσας
Κόρες του γάμου από προξενιό
Σύζυγοι των ελληναράδων
Μάνες των εθελοντικά λοβοτομημένων

Βγείτε έξω, επικίνδυνες ορδές, να εκτονώσετε το θυμό σας.
Το θυμό σας για τη μοναξιά ΜΑΣ.

Να απαλλαγείτε από τις επιλογές ΜΑΣ που ΜΑΣ στρίμωξαν στη γωνία και ετοιμάζονται να ΜΑΣ αποτελειώσουν με θανάσιμο ντιρέκτ.

Να ξεχάσετε πως η σεξουαλική επιθυμία ΜΑΣ είναι ακόμη ζωντανή.

Να ξεχάσετε πως οι άντρες ΜΑΣ ψάχνουν την ηρωίδα αλλά πηδάνε την πουτάνα.

Να ξεχάσετε πως κάθε μέρα κινδυνεύουμε να χάσουμε την ισορροπία ΜΑΣ πάνω στο τεντωμένο σχοινί.

Να ξεχάσετε πως τα λεφτά ΜΑΣ θα κάνουν πιο πλούσιο τον ψυχίατρο και την αισθητικό.

ΟΛΟΙ μας έχουμε την ανάγκη να μας αγαπούν.
ΟΛΟΙ μας έχουμε ανάγκη από ένα άλλοθι.

Κάτι τέτοιες ώρες ειλικρινά θα ήθελα να αισθανόμουν έστω και για λίγο ομοφυλόφιλη.

Γράμμα.

2007-03-05T14:20:00.000+02:00

Φιλενάδα,

Δεν θα αρχίσω τα γράμμα μου με χαιρετισμούς. Δεν χωράνε σε αυτή τη στιγμή.

Ξέρεις μάτια μου υπάρχει μια στιγμή που ξυπνάς.
Δεν έχει σημασία αν ξυπνάς από εφιάλτη ή από το πιο όμορφο όνειρο της ζωής σου.
Δεν έχει σημασία τι είναι εκείνο που σε ξύπνησε.
Σημασία έχει πως ξυπνάς, πως έρχεται η ώρα να διαχειριστείς την κατάσταση.

Παρατήρησε τι έχει μείνει στο δωμάτιο από την προηγούμενη νύχτα.
Σου αρέσει;
Σου φτάνει;
Και κυρίως, σε νοιάζει;

Μην απαντήσεις ακόμη.
Απάντα σε κάτι άλλο πρώτα: θυμάσαι από τι αποτελείσαι έτσι δεν είναι;

Είμαι σίγουρη κορίτσι μου για σένα. Όπως είμαι και για μένα.
Μεταξύ μας τώρα, το ξέρω πως και οι δύο μας το ξεχνάμε συχνά αυτό.
Καμιά φορά το κάνουμε εν γνώσει μας.
Δεν είναι κακό αυτό όμως. Το απολαμβάνουμε και αυτό είναι που έχει σημασία.
Το κακό είναι πως όταν το ξεχνάμε πολλοί είναι εκείνοι που παραμονεύουν να πάρουν από τα χέρια μας τον έλεγχο μας.
Όμως ξεχνάνε μάτια μου πως σαν φυσική εξέλιξη ο προσωπικός μας έλεγχος θα επιστρέψει σε εμάς.
Γιατί έτσι είναι σχεδιασμένα τα πράγματα να γίνονται, μέχρι το τέλος.
Γιατί όσες μάσκες και να μας φορέσουν για να καλυφθούν, εκείνες θα πέσουν μόνες τους, χωρίς καν να προσπαθήσουμε. Όπως ακριβώς πέφτουν τα φύλλα όταν κιτρινίζουν.

Νιώθω πως και εσύ όταν έρχεται η ώρα απολαμβάνεις να δείχνεις τα δόντια σου.

Αλλά δεν το κάνεις συχνά.
Ξέρεις πως είναι περιττό.
Το ξέρεις πως οι απειλές προορίζονται μόνο για τους ξοφλημένους.
Και οι ξοφλημένοι δεν σου αρέσουν.
Ας υπάρχουν αλλά να μην γυρίζουν δίπλα σου. Τους αγνοείς.
Και έχεις δίκιο. Δεν σε αφορούν ούτε στο ελάχιστο.

Τεντώσου νωχελικά λοιπόν.
Θυμήσου πόσο όμορφη είσαι.

Σε φιλώ και να ξέρεις πως σ’ αγαπώ.

Η εκ της στάχτης αναγεννηθείσα.

Φοίνιξ.

Απαστράπτουσες θεωρίες ενός θολού μυαλού.

2007-02-23T11:29:00.000+02:00

Σήμερα αποφάσισα πως δεν θα κοιμηθώ.
Χωρίς κανένα κίνητρο. Απλά δεν θα κοιμηθώ.
Θα χαζεύω χωρίς σκοπό όλη τη νύχτα.

Είναι προφανές, ακόμη και σε κάποιον που δεν με γνωρίζει καλά, πως μου αρέσουν παρομοιώσεις.
Βρίσκω θεαματικά πιο εύκολο να περιγράφω κάτι με κάτι δεδομένο ή σχεδόν δεδομένο.
Το αποτέλεσμα όμως είναι σχεδόν μόνιμα απογοητευτικό.
Μέχρι και εγώ από ένα σημείο και έπειτα ξεχνάω που ήθελα αρχικά να φτάσω.
Το σημειώνω και αυτό στη νοητή λίστα με τα πράγματα που θέλω να δουλέψω και να αλλάξω.
Κρυφά σκεφτόμουν να αγοράσω ένα από εκείνα τα όμορφα Moleskine, αυτά που σου δίνουν τον αέρα του καλλιτέχνη, για να τα σημειώνω. Είναι κρίμα όμως αυτή η μυστηριώδη ατμόσφαιρα να διαλύεται όταν ανοίγοντας το βρίσκεις ζωγραφισμένα με χρωματιστό μολύβι ανθρωπάκια, αστεράκια και γραμμούλες στις άκρες.

Από τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά εκείνο που πάντα με εντυπωσίαζε περισσότερο είναι η προσαρμοστικότητα Συναντάται σχετικά συχνά, όμως δεν είναι από τις ιδιότητες που ξεχωρίζουν με την πρώτη ματιά.
Συμβαίνει μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα.
Λες και το δέρμα στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Απλά τα υγρά που αποτελούν τον άνθρωπο βολεύονται στο δοχείο που θα τα τοποθετήσουν οι συνθήκες.
Όταν χάνεται ή μειώνεται μια χ απόλαυση, αυτόματα γυρίζει ένα μεγάλο κουμπί που ελέγχει μια άλλη παράλληλη ψ απόλαυση και την αυξάνει κατά ν, έτσι ώστε το άθροισμα να μένει σταθερό και ο πελάτης ευχαριστημένος.
Κατ’ αντιστοιχία όταν αυξάνεται η απόλαυση χ, το κουμπί πρέπει να γυρίσει και να μειώσει αυτή τη φορά την απόλαυση ψ κατά ν, και το άθροισμα να παραμείνει σταθερό.
Έτσι διατηρείται η πρέπουσα ισορροπία.

Ωραία. Έφτιαξα τον τύπο.

Τώρα μένει να βάλω και τις τιμές για να λύσω την εξίσωση…

(Στην πραγματικότητα έχω ένα λούτρινο τετράδιο με αρκούδες καταχωνιασμένο στη ντουλάπα μου. Μόλις σημείωσα πως πρέπει να απαντάω σύντομα στα mail εκείνων που συμπαθώ πολύ, ακόμη και όταν είμαι μπερδεμένη, γιατί αν δεν το κάνω εκείνοι δεν θα καταλαβαίνουν πόσο τους συμπαθώ…)

υ.γ. όπως καταλαβαίνετε κοιμήθηκα…

update: ακούμε μια απο τις πιο όμορφες φωνές των τελευταίων χρόνων, (κατά τη γνώμη μου) τον Γιάννη Χαρούλη στη "Χαραυγή". Τα λόγια μην τα πάρετε και τοις μετρητοίς...

Ακούγαμε "Bittersweet" απο τον κύριο Ville Valo και τους Apocallyptica.
Εσείς εξακολουθείτε να το βρίσκετε
Εδώ

Άτιμη ΚΕνΟνία

2007-02-21T11:55:00.000+02:00

3,2,1 πάμε πρόβα

...

Καααααααααααααααααααααααααατ

- Αγόρι μου τι είναι αυτά; Έτσι είπαμε;

- Βάλε πάθος, βάλε συναίσθημα. Θέλω να δω στα μάτια σου πως την θέλεις, πως τη ζητάς.
Συγκεντρώσου επιτέλους, ο υιός του θεού είσαι.

- Μα πατέρα, δεν μπορώ. Δεν το αισθάνομαι.

- Υιέ μου τα είπαμε τόσες φορές, μη με κουράζεις, η γη έχει αλλάξει.
Δεν γίνεται αλλιώς.
Για τη δεύτερη παρουσία πρέπει να διαλέξεις:
εραστήΣ ή εθνικιστήΣ.

5 πάνω 5 κάτω...

2007-02-18T19:20:00.000+02:00

Μεσημέρι Σαββάτου. Το ημερολόγιο δείχνει 6 του Οκτώβρη, 1979.
Η μαμά γιορτάζει 5 χρόνια γάμου με τον μπαμπά.
Νιώθει μια δυσφορία αλλά το αποδίδει στις μπριζόλες που εξαφάνισε πριν καν εμφανιστούν στο τραπέζι.
Νιώθει όμως πως κάτι ξεχνάει…
Α! Ναι! Είναι στον 9ο μήνα της εγκυμοσύνης της.
Λίγο αργότερα αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει.
Γεννάει.
Με μόνη ελπίδα να μη γεννήσει στο δανεικό μπλε ford, ξεκινούν με τον μπαμπά για τον νοσοκομείο.
Λίγα λεπτά πριν τα μεσάνυχτα εμφανίζεται ένα κατάμαυρο χοντρό φασόλι που αρνείται πεισματικά να ανοίξει τα μάτια του για να δει τον κόσμο.
Είναι κορίτσι. Η μαμά ξεσπάει σε κλάματα. Ήλπιζε ετούτο το δεύτερο και τελευταίο να είναι αγόρι. Ο μπαμπάς το υποψιαζόταν και έτσι δεν δίνει σημασία.
Το φασόλι δεν δείχνει να προσαρμόζεται στις συνθήκες και έτσι το βάζουν στο θερμοκήπιο.
Μάλλον του άρεσε πολύ εκεί γιατί έμεινε αρκετές μέρες.
Όταν τελικά άνοιξε τα μάτια του συμπάθησε πάρα πολύ εκείνες τις καλές κυρίες με τα άσπρα και πήγαινε να τις βλέπει τουλάχιστον μια φορά το μήνα για πολλά χρόνια.

Κάποια νύχτα ήρθαν οι μοίρες όπως κάνουν σε όλα τα φασόλια. Σε τούτο εδώ ήταν γενναιόδωρες… Του έδωσαν υπερμετρωπία, δυο μακριά κοτσίδια, μεγάλο πείσμα και πολλά νεύρα. Ο γιατρός μετά θα έλεγε πως τα νεύρα ήταν από τα φασολο-φάρμακα, αλλά δεν ο καημένος δεν ήταν μπροστά για να δει τις μοίρες.

Λίγα χρόνια πέρασαν και φασόλι μεγάλωσε και έχασε τη μαυρίλα του.
Έτσι το φύτεψαν σε χωράφι. Σε ένα μεγάλο χωράφι, που δεν είχε πολλές φασολιές. Της άρεσε εκεί γιατί είχε ησυχία, μόνο που καμιά φορά όταν έρχονταν άλλες φασολιές για επίσκεψη έπρεπε να βήχει πρώτα για να θυμηθεί πως μιλάνε τα φασολίστικα.
Της δώσανε και όνομα, αλλά μπερδευόταν γιατί καθένας τη φώναζε αλλιώς. Έτσι έμαθε να απαντάει σε όλα. Μετά βαρέθηκε και δεν απαντούσε σε κανένα.

Αργότερα διάλεξε ένα όνομα, το πήρε από το χέρι και πήγε να μεγαλώσει, όπως της έλεγε η μαμά.
Βρέθηκε σε ένα μεγάλο χωράφι, με πολλά πολλά φυτά. Κάποια είχαν παραμείνει φασόλια, άλλα είχαν γίνει τουλίπες και ορχιδέες. Μερικά ακόμη είχαν γίνει αγκάθια και η φασολιά τρόμαξε.
Έπειτα συνήθισε. Ποτιζόταν μόνη της και βρήκε μια γλάστρα που τη βόλεψε.
Κάποια στιγμή όμως ξέχασε πως είναι φασολιά. Και ήταν πολύ στεναχωρημένη.
Από τη στεναχώρια της ξερίζωνε αγριόχορτα. Κάποιες φορές μπερδεύτηκε και ξερίζωσε και φασολιές, αλλά τις φύτεψε πίσω και μάλλον τις πρόλαβε.
Της πήρε λίγο χρόνο παραπάνω αλλά τελικά θυμήθηκε.

Τώρα όταν δουλεύει επισκευάζει γλάστρες.
Περνάει τις ώρες της αγαπώντας άλλες φασολιές, επειδή όμως θυμάται το μεγάλο χωράφι που μεγάλωσε ψάχνει και άλλες, γιατί ξέρει ότι στην πραγματικότητα υπάρχει πολύς χώρος.
Το όνειρό της είναι να μείνει φασολιά αλλά να καταφέρει μυρίζει σαν γαρδένια.

Ίσως κάποιοι να είχατε υποπτευθεί τι φυτό είμαι.

Για τα παραπάνω υπήρξε αφορμή η ευγενέστατη πρόσκληση της καλής μου Krotούλας
Ευχαριστώ για την ίδια πρόσκληση τον δάσκαλό μου στα γερμανικά και τον Mithradir

Διακριτικά ξέχασα να σας αναφέρω πως δεν μου αρέσει να ζητώ. Συνεπώς ΔΕΝ θα προσκαλέσω κάποιον άλλο.
Είμαι ζαβολιάρα. Εξάλλου δεν έγραψα μόνο πέντε πράγματα.

Ευαγγελία.
Για όλους Λίτσα
Για τους φίλους Λιτσάκι
Λιτσάρα για κανέναν.

Καλέ μου καθρέφτη

2007-02-16T14:00:00.000+02:00

Μπερδεύεται η γλώσσα και σαν πας να μιλήσεις σου στέλνει την εικόνα του.

Θυμάσαι τις νύχτες μαζί του και θέλεις να ξαναγίνεις έμβρυο, να γίνεις ψάρι, να κολυμπάς χωρίς ανάσα σε μια θάλασσα φτιαγμένη από ζωηρά χρώματα.
Εθίζεσαι και εκείνος μεγαλώνει, σε τραβάει με βία έξω από τα νερά και σε βάζει να ανασαίνεις.
Τρέμεις, σκέφτεσαι πως όταν θα μάθεις να ανασαίνεις θα σε τραβήξει ξανά κάτω και δεν θα υπάρχουν πια τα χρώματα.
Ξέχασες πια τι φοβάσαι.
Ξέχασες πια τι είσαι.

Περιμένεις.

Θυμήθηκες πως ξέρεις να ανασαίνεις.

Κοίταξέ τον. Φοβάται και αυτός. Εσένα.
Ξέρει οτι έχει ήδη ραγίσει.

Είναι πιο εύκολα τώρα, λες και βρήκες εκείνο το τετράδιο που έγραφες παιδί.

Σαν να περπατάς στη βροχή.

Αλήθεια περπατάς στη βροχή;

Σήμερα θα περπατήσω μόνη μου στη βροχή, ξέρω πως είναι νωρίς και ξέρω πως μου αρέσει.

Σημείωση: σήμερα διαβάζουμε με ανοιχτό τον ήχο.

Ο απλά ερωτευμένος

2007-02-14T16:01:00.000+02:00

Αν διάλεγα τον αδερφό μου, θα ήταν αυτός.
Αν ήμουν άντρας ίσως να του έμοιαζα.

Φαίνεται σκληρός. Κάποιες φορές υπερβολικά σκληρός.
Είναι ευθύς. Κάποιοι λένε πως είναι και απρόβλεπτος. Ξέρω πως είναι απλά υπομονετικός και δεν ξεχνά το καλό αλλά ούτε και το κακό.
Λίγα καταλαβαίνει για εκείνον όποιος τον πρωτογνωρίζει.
Όταν μιλάμε για εμάς δεν λέμε πάνω από πέντε κουβέντες και όμως συνεννοούμαστε.

Συνήθως δεν αφήνει κανέναν να δει πίσω από το τεράστιο παρουσιαστικό του. Καμιά φορά το χρησιμοποιεί και για να αποφύγει τον κόσμο.
Πάντα του άρεσε όπως έδειχνε και ας φώναζαν όλοι.
Μου είπε πως ξεκίνησε δίαιτα. Ξέρω πως το κάνει για εκείνη.
Όταν είναι μαζί της αλλάζει, γίνεται παιδί.

Εκείνη δεν την εμπιστεύομαι. Δεν ξέρω γιατί.
Του το έχω πει με τρόπο, «αν κάνει κουταμάρα πες της να φροντίσει να εξαφανιστεί»

Σήμερα το πρωί μου τηλεφώνησε.
Με ρώτησε κάτι ηλίθιο. Στην ουσία ήθελε να με ρωτήσει για να της στείλει λουλούδια.

tribute

2007-02-13T19:53:00.000+02:00

Κάθε μέρα που περνάει πιστεύω όλο και πιο πολύ στον αστάθμητο παράγοντα.

Κι όμως θα περιγράψω τη χαρά σαν δείπνο, δύο πιάτα με κοκκινιστό που το ένα έμεινε στη μέση.

Σημ. το σκίτσο έχει όνομα one more time

(θα το βρείτε στα links αν πατήσετε exoplodingdog)

Τρέξε όσο ακόμη μπορείς,

2007-02-09T16:28:00.000+02:00

τρέξε μακριά σου λέω.

ξέρεις πως αν μείνεις και σε βρεί θα παγώσεις.

θα γίνεις πάγος που λιώνει.

Θα σε βρείς πάλι μόνη σου το ξημέρωμα σε κάποιο υπόνομο.

ξέρω πως έχεις κουραστεί να παγώνεις και να λιώνεις.

ξέρω πως τα σπαθιά σου δεν θες να τα βρείς.

τρέξε γιατί το χέρι θυμάται πιο εύκολα απο το μυαλό.

τρέξε γιατί το δεύτερο αίμα θα είναι δικό σου.

Η βέρα.

2007-02-03T18:12:00.000+02:00

Κατέβηκε και στα γρήγορα έφτιαξε καφέ.
- Έλα να δείς
- Τι είναι καλέ, δεν έχει ανοίξει το μάτι μου
- Έλα να δείς τι βρήκα στο ντουλάπι
- Τι βρήκες και χάρηκες λίρες;
- Όχι βρήκα τη βέρα της γιαγιάς σου.
- Ποιας γιαγιάς μου; Τη πεθεράς σου;
- Ναι σιγά μη μου έδινε τη βέρα της η μάνα μου
- Το ξέχασα εσείς τα κορίτσια είστε ξενογονιές μετά το γάμο.
- Μου την έδωσε κανένα χρόνο πρίν πεθάνει.
- Πως και της έγινε; Ούτε νερό δεν έδινε η γριά.
- Την είχα λούσει ένα πρωί, καθίσαμε μετά να πιούμε καφέ και μου την έδωσε: «πάρε την αρραβώνα μου».
- Μπα;
- Ναι, μου είχε δώσει και την ευχή της εκείνη τη μέρα
- Την επόμενη θα την πήρε πίσω, όπως την κόβω
- Μπορεί και να την πήρε
- Ξεχείλιζε από καλοσύνη η πεθερά σου, πέρναγε και μαραίνονταν οι γλάστρες
- Τη θέλεις τη βέρα;
- Ε;
- Λέω τη θέλεις τη βέρα να σου τη δώσω;
…
Στο μυαλό της ήρθαν εικόνες από τα χρόνια που πέρασαν.
Εικόνες άσχημες όλες. Ήξερε πως η γριά δεν μπορούσε να της κάνει κακό, όπως ακριβώς ήξερε πως το είχε προσπαθήσει. Την είχε δει να προσπαθεί.
Θυμάται την ανατριχίλα που ένιωσε όταν βρήκε καμένα κεριά ανάκατα με τρίχες δικές της κάτω από το κρεβάτι της. Δεν πίστεψε ποτέ πως μπορούσε καν να την ακουμπήσει με αυτό τον τρόπο. Αηδίασε όμως με την σκέψη και την πρόθεση.
Θυμάται είκοσι χρόνια πριν που της ζητούσε να έρθει για να μείνει στο σπίτι της, να μην αναγκαστεί να αλλάξει σχολείο τον καιρό που θα έμενε ο πατέρας της στο νοσοκομείο, «όχι, δεν μπορώ.»
Ποτέ δεν είχε καταλάβει το γιατί.
Από ένα σημείο και μετά δεν την ένοιαζε το γιατί.
Τα πράγματα ήταν δεδομένα. Φίλοι και εχθροί.
Πάντα όμως ένιωθε πως ήταν δεμένη με τη γριά. Πως μπορούσε να μην είναι, τη στιγμή που τα γονίδια ειρωνικά την έφτιαξαν ίδια με εκείνη.
Μόνο τα μάτια άλλαζαν.
Η γριά είχε μικρά μάτια, γαλάζια ξεπλυμένα, σχεδόν άσπρα.
Εκείνη είχε μεγάλα μάτια, τα μάτια της μάνας της, σκούρα, σχεδόν μαύρα.
Υπήρχαν φορές όμως που το ίδιο της το βλέμμα την τρόμαζε. Θυμόταν εκείνη.

- Παιδάκι μου ξύπνα, τη θέλεις;
…
Θυμήθηκε την κηδεία της γριάς. Δεν περίμενε να δεί τον πατέρα της να κλαίει. Αναρωτήθηκε γιατί έκλαιγε. Για τη μάνα που πέθανε ή για τη μάνα που δεν είχε ποτέ.
Δεν ήταν ο καλύτερος γιος που μπορούσε να είχε μια μάνα, αλλά από την άλλη όταν έφυγε από κοντά της ήταν δεκατριών χρόνων. Δεν πρόλαβαν να γνωριστούν καν.
Τον έστειλε ψυχοπαίδι σε μια μακρινή της ξαδέρφη, άκληρη που ζούσε στο Πειραιά μαζί με τον άντρα της. Για ψυχοπαίδι πήγε παραπαίδι βρέθηκε.
Τη βρήκε την άκρη του, με τα καλά και τα άσχημα που έμαθε.
Δεν τον χώρεσε ο Πειραιάς, ίσως και να του έπεσε μεγάλος και βαρύς. Γύρισε πίσω.
Στο σπίτι τον βλέπανε σαν κακό μουσαφίρη που ήρθε να τους φάει το φαΐ.
Μόνο ο γέρος που και που τον μάζευε, στα κρυφά.

- Τη θέλω.
- Τη θέλεις;
- Ναι ρε μάνα τόση ώρα αυτό δεν με ρωτάς; Τη θέλω λέμε, δώστη.
- Είχε μεγάλα χέρια
- Αυτό δεν είναι για χέρι είναι για κουπί. Καλύτερα θα τη φοράω στο δείκτη.
- Θα τη φοράς;
- Ναι θα τη φοράω.
- Κράτα τη αλλά μην τη φοράς παιδάκι μου, να φορέσεις τη δικιά σου όταν θα έρθει η ώρα.
- Τη φόρεσα ήδη μάνα.

Λάφυρο στο δάχτυλό της. Η βέρα της μάνας του πατέρα της.

Συναισθηματική φόρτιση.

2007-02-01T13:05:00.000+02:00

Ξέρεις έχω ένα όνειρο.
Πολύ φιλόδοξο.
Άπιαστο ίσως.

Θέλω να πεθάνω απο αγάπη.
Δεν θέλω να πεθάνω για την αγάπη.

Μη με ρωτήσεις μόνο το πότε.

υ.γ. το σκίτσο δεν θυμάμαι απο που το βρήκα. θα ψάξω να δώσω Link γιατί ανήκει σε μια πολύ γλυκιά κοπέλα που φτιάχνει όμορφα πράγματα.
update: τα χταποδάκια τα ψάρεψα απο εδώ: Natalie Dee

Πάει.

2007-01-30T16:27:00.000+02:00

Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι.

Το γούστο μου στα αρσενικά, συνήθως δεν συμβαδίζει με εκείνο της πλειοψηφίας.

Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν ο Νίκος Κούρκουλος ποτέ δεν με ενθουσίασε με την ομορφιά του.

Όμως πρίν λίγη ώρα που άκουσα στο ραδιόφωνο την είδηση του θανάτου του μου ήρθε κάπως.

Κάπως σαν να πέθαινε ο James Bond, όχι ο ηθοποιός ο ρόλος.

Ποτέ το "όχι άλλο κάρβουνο" δεν θα ακουστεί το ίδιο.

Ποτέ το "μην πιείς νερό και με ξεχάσεις, μην πιείς νερό της λησμονιάς" δεν θα ακουστεί το ίδιο.

Άραγε όταν θα δώ κάποιον φίλο μου να παίνρει ύφος του ζεν-πρεμιέ θα φωνάξω "γειά σου Κούρκουλε";

Εξομολόγηση.

2007-01-29T17:23:00.000+02:00

Θέλω να σας εξομολογηθώ κάτι:
Δεν είμαι καθόλου καλή στα θεωρητικά. Βαριέμαι.
Αν κάτι δεν έχει αποτέλεσμα αδυνατώ να ασχοληθώ μαζί του για κάτι παραπάνω από την απλή γνωριμία. Γίνομαι υπερβολικά πεζή και κατά εκείνους που με γνωρίζουν, καθόλου μα καθόλου ρομαντική.

Εδώ φυσικά υπάρχει μια εξαίρεση.
Εξαιρούνται οι συζητήσεις και οι αναζητήσεις που γίνονται για να γίνουν και όχι για να βγεί αποτέλεσμα, συνήθως δίπλα σε ένα ποτήρι ή σε ένα πιάτο.
Είναι κάτι σαν τα σπόρια που μασουλάς όταν περιμένεις. Δεν σε χορταίνουν, δεν τα τρως για να χορτάσεις αλλά για απασχολήσεις ευχάριστα τα χέρια και τον ουρανίσκο σου. (αν κάποιος αφήσει σεξουαλικό υπονοούμενο εδώ θα συγχυστώ.)

Βρίσκω λοιπόν, πως κατά βάθος είμαι πολύ πρακτικός άνθρωπος για να το μελετήσω τόσο πολύ το ζήτημα.
Κατανοώ την ανθρώπινη αγωνία αλλά με μέτρο βρε αγάπη μου…

Μη μας τρώει περισσότερο χρόνο το να ορίσουμε «τι είναι άνθρωπος» από το να τον ζήσουμε.

Ε;

Salvador

2007-01-24T14:47:00.000+02:00

Ξύπνησα ήρεμα, χασμουρήθηκα και τεντώθηκα στο κρεβάτι. Απόλαυση.

Ίσιωσα τις μεταξωτές πυτζάμες batman και φόρεσα τις μοβ γούνινες παντόφλες με τις μέλισσες.
Τον βρήκα να κάθεται στον καναπέ, φορώντας το καπέλο του φωτιστικού, αυτό με τις ασημί πεταλούδες.
- Salvador, να σου ψήσω έναν καφέ;
Με μια χορευτική κίνηση σηκώθηκε και με έδειξε με το μπαστούνι του. Το εξέλαβα ως ναι.
Έφτιαξα τους καφέδες και έκατσα απέναντί του. Για μια στιγμή τον τσάκωσα να κοιτάζει ύποπτα τον οινοπνευματί ατμό που έβγαινε από το φλιτζάνι σε σχήμα ελέφαντα.
- Την παλεύεις καθόλου;
- At the age of six I wanted to be a cook. At seven I wanted to be Napoleon. And my ambition has been growing steadily ever since.
- Καλά ντε…
- I don't take drugs: I am drugs.
- Τι γνώμη έχεις για τα πρόβατα από κάτω;
- The reason that some portraits don't look true to life is that some people make no effort to resemble their pictures.

Αυτό ήταν.
Με σύγχυσε.
Άνοιξα την πόρτα, ξεδίπλωσα τα νυχτεριδοφτερά μου και πέταξα.
- Κλείδωσε πριν βγεις.

Εξηγήστε μου σας παρακαλώ ποιος ο λόγος η έκθεση στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο (Βασ. Σοφίας 22, Κολωνάκι, 2107211027) που θα διαρκέσει μέχρι τις 18/2, να είναι ανοιχτή Τρίτη με Κυριακή 8:30 το πρωί έως και τις 15:00;

Τι κακό έχουν τα απογεύματα;

Βουκολικό.

2007-01-23T12:42:00.000+02:00

Αν πηγαίνεις ακόμη στο δημοτικό σχολείο πιθανώς τα πρόβατα τα αντιλαμβάνεσαι κάπως έτσι:

Αν πάλι είσαι βοσκός μάλλον τα βλέπεις κάπως έτσι:

Αν είσαι χασάπης μάλλον κάπως έτσι:

Αν είσαι ζαχαροπλάστης μπορείς και να τα δεις έτσι:

Αν έχεις πέσει από δέντρο όταν ήσουν μικρός παίζει να τα αντιλαμβάνεσαι κάπως έτσι:

Αν είσαι εντελώς αλλού τα βλέπεις έτσι:

Το θέμα όπως καταλαβαίνεις μικρό μου προβατάκι, δεν είναι πως είσαι αλλά το ποιος σε κοιτάζει.
Να εύχεσαι μόνο να μην είναι χασάπης.

Σημείωση: το πρόβατο-παράδειγμα αποτελεί φόρο τιμής, στο βασικό συστατικό της διατροφής μου την εβδομάδα που μας πέρασε.

ΜΠΕ.

Μιαου.

2007-01-19T00:17:00.000+02:00

Ξύπνησα από τη φωνή ενός γάτου.
Απελπισμένο νιαούρισμα, ψάχνει για θηλυκό.
Πετάγομαι έτοιμη να βάλω τις φωνές.
Μέχρι να βγω στο μπαλκόνι κατάλαβα πόσο δύσκολη είναι η ζωή αν είσαι γάτος και θες να ζευγαρώσεις σε μια αυλή που οι αναλογίες είναι πέντε γάτοι και δύο γάτες.
Έδειξα κατανόηση και το φώναξα να έρθει.
Ήρθε χουρχουρίζοντας και αποφάσισα να τον λέω Θανάση.

2007-01-12T17:20:00.000+02:00

Απο αυτή την ώρα της ημέρας και για μια εβδομάδα (και κάτι παραπάνω) τούτο το μαγαζάκι ΑΔΕΙΕΥΕΙ.

Η πρωτοχρονιά θα έρθει και μια βόλτα απο δώ.

Θα μου φανεί χρήσιμη η άδεια.

Έχω να κάνω πολλά, αλλά επιλέγω να μην κάνω τίποτα.

Θα ζητήσω άσυλο στο πατρικό μου σπίτι. Εξάλλου, οφείλω στον εαυτό μου να οργανώσω το σπιτικό πανηγύρι, για τη γιορτή του πατέρα μου την Τετάρτη.

Οφείλω να τσακωθώ μαζί του γιατί θα φέρνει συνεχώς εξάρες και πεντάρες στο τάβλι, γιατί παστώνει αντί να αλατίζει τα φαγητά και άλλα τέτοια σημαντικά...

Ναι, είμαι κόρη του πατέρα μου και ας πέρασε καιρός μέχρι να το ανακαλύψω.

Πίσω λοιπόν στην αρχή, για αρχή.

Παραμιλητό - Σιχτίρια

2007-01-10T14:28:00.000+02:00

Τι γεύση έχει η απογοήτευση;
Καφέ και τσιγάρο
Πως μυρίζει;
Γεμάτο τασάκι
Έχει ήχο;
Απασχολημένης γραμμής.

Για να περάσει ο θυμός τι κάνεις;
Τίποτα. Ακούς Ξυλούρη, πίνεις καφέ και καπνίζεις

Αγνάντευα την πυρκαγιά
της θεμωνιάς
αμίλητος την ώρα της
συγκομιδής,
πήρα ταγάρι ζητιανιάς.

Δεν ξέρω τι πρέπει να περιμένω κάθε φορά από τους άλλους.
Προσπαθώ να μην περιμένω τίποτα.
Ασυναίσθητα όμως όταν έρχεται το τίποτα εξοργίζομαι.
Μετά δεν κάνω τίποτα.

Στο διάολο .

Έκθεση: πως πέρασα τις γιορτές.

2007-01-03T22:01:00.000+02:00

Τελικά τη λέξη χρόνος καθώς και την έννοιά της την αντιλαμβάνεται ο καθένας με τον τρόπο του.

Εξηγούμαι:

Η μικρή Απολλώνια παραμονές Χριστουγέννων με λουμπάγκο (ναι, μια ακόμη ένδειξη πως γέρασα από εκεί που ήταν το τελευταίο πράγμα που περίμενα)
Καθισμένη, για την ακρίβεια καρφωμένη με κλίση ανάλογη του μαξιλαριού σε μια πολυθρόνα:
Αναρωτιέται με θλίψη: «πότε στο διάολο θα περάσουν αυτές οι γαμωγιορτές, α-σιχτιρ» και να πνίγει τον πόνο της σε ένα (ακόμη) κομμάτι χοιρινό (μπούτι).
Γαμπρός Απολλώνιας την ίδια μέρα και ώρα:
«ίσα που προλαβαίνουμε για καζίνο, πάμε»
[η σχετικότητα της έννοιας χρόνος που λέγαμε]

Αφού λοιπόν λύσαμε το ζήτημα για το ποιος πίνει κάτι άσχημο στις 2 το πρωί και αφού τους έβαλα να με κουβαλήσουν σχεδόν στα χέρια μέχρι το καζίνο, μάζεψα τα υπόλοιπα του κουράγιου μου από τις τσέπες (πήρα και 2 μεζουλίντ έτσι για να μου βρίσκονται) και προχώρησα με σταθερά βήματα προς τη ρουλέτα. Τζίφος.
Μπλάκ τζάκ, πάλι τζίφος.
Αν ήταν καράβι το καζίνο, θα είχε βουλιάξει υπέρβαρο.
Φευ! οι βαστάζοι μου - και πιστά μου ξαδέρφια – ήταν οι μοναδικοί άνδρες στο κτίριο που είχαν πάει για τις γκόμενες.
Σέρνομαι μέχρι την υπόγα και καταλήγω σε ένα μπλιμπλίκι.
Εφοδιάζομαι εξ αποστάσεως με τον απαραίτητο κουβά και σκοτώνω την ώρα μου, απειλώντας τους υπόλοιπους πως αν δεν μείνουν να μου κάνουν παρέα δεν θα δουν ούτε φύλλο ούτε γκόμενα από τις κατάρες.
Εν μέσω καταρο-κατακλυσμού πατάω το μαγικό κουμπί. Απόσβεση και με το παραπάνω.

Έφτασε η Πρωτοχρονιά λοιπόν (το ενδιάμεσο δεν το σχολιάζω καθόλου, είναι υπερβολικά γραφειάτο που κατάντησε μίζερο, το λουμπάγκο πάντως πέρασε)
Κάνοντας τη διαφορά δεν περιορίστηκα μόνο στα γουρουνάκια αυτή τη φορά. Αν πέσει στα χέρια σας φωτογραφία του σύμπαντος και λείπει κομμάτι, εγώ το έφαγα εκείνη την ημέρα.

Το βράδυ τη λύση έδωσε και πάλι ο γαμπρός μου, για να χωνέψουμε θα πάμε στο καζίνο.
Η Απολλωνίτσα χάρηκε που βρήκε θέση στη ρουλέτα. (και μάλιστα πρώτη μούρη στο καβούρι)
Μέχρι που έμεινε πανί με πανί, χάνοντας και τα κερδισμένα των Χριστουγέννων.

Συμπέρασμα 1:
Το καζίνο στο Λουτράκι δείχνει κατανόηση στον ανθρώπινο πόνο, έστω και αν αυτός είναι μόνο σωματικός.

Επίλογος:
Άφραγκη, μισο-σακάτισσα, άυπνη (δουλειά γαρ) και με πολλά νεύρα.

Συμπέρασμα 2:
Όταν κάνω μια άσχημη αρχή τη σβήνω και κάνω πάλι αρχή.
Θα κάνω πρωτοχρονιά στις 12 του Γενάρη.
[εγώ έτσι θέλω να αντιλαμβάνομαι τον χρόνο, ΠΕΙΡΑΖΕΙ;]

Μουσικό διάλειμμα

2006-11-28T15:27:00.000+02:00

Ακόμη στο νέο μου σπίτι δεν έχω καλά καλά βολευτεί και ο χρόνος μου στο γραφείο είναι περιορισμένος.
Θα ακολουθήσω λοιπόν την παλιά συνταγή της ΕΡΤ, για τις ώρες που δεν είχε πρόγραμμα.

Αντί για εκείνο το αντιπαθητικό σήμα όμως προτιμώ αυτό:

(Σχεδιασμένο απο τον εξαίρετο Marini)

Μουσικούλα.
σημ. αν έχω κάνει κάποια μεγάλη πατάτα (τριπόλεως) στο στίχι είναι που δεν ξέρω ούτε λέξη σχεδόν απο τη γλώσσα, μου το είχαν πρόχειρα μεταφράσει κάποτε και το βρήκα ...παθιάρικο!

Piensa en mi

Si tienes un hondo penar,
piensa en mν.
Si tienes ganas de llorar,
Piensa en mi.

Ya ves que venero tu imagen divina,
Tu pαrvωla boca,
Que siendo tan niρa,
Me enseρo a pecar.

Piensa en mi
Cuando sufras
Cuando llores tambiιn piensa en mi.
Cuando quieras quitarme
la vida, no la quiero
Para nada
Para nada me sirve sin ti.

Piensa en mi
Cuando sufras
Cuando llores tambiιn piensa en mi.
Cuando quieras quitarme
la vida, no la quiero
Para nada
Para nada me sirve sin ti.

Αγγελία

2006-11-20T21:38:00.000+02:00

Μετά από τις δηλώσεις του κ. Μπαλάσκα στο σημερινό δελτίο ειδήσεων του mega το πήρα απόφαση και δημοσιεύω λοιπόν αυτή την αγγελία.

ΖΗΤΕΙΤΑΙ

Νεαρός εύρωστος και ευπαρουσίαστος, με ιδεολογική κατάρτιση και δυναμική παρουσία στον αντιεξουσιαστικό χώρο για να αναλάβει την εκπαίδευσή μου.
Εκτιμώμενος χρόνος απασχόλησης έξι έως δώδεκα μήνες.
Επιθυμητή δυνατότητα απασχόλησης με σύμβαση έργου.
Συστάσεις απαραίτητες.
Αποστείλατε βιογραφικό.

υ.γ. είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που κάνουν τη δουλειά διασκέδαση.

"Μαλαματένια" λόγια.

2006-11-16T13:58:00.000+02:00

Είχα συμφωνήσει με τον εαυτό μου πως λίγο πολύ τα πολιτικά σε τούτο εδώ το σπίτι θα τα απέφευγα, γιατί η ρετσινιά του γραφικού απέχει εκατοστά μόνο από μένα.

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχτές
τ' αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
σου μάθαινε το αύριο και το χτες
μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
με του καιρού δεμένος τις κλωστές

Σήμερα το ημερολόγιο λέει 16 Νοεμβρίου 2006.
Αύριο θα λέει 17 και πολλοί από εμάς θα βγουν στους δρόμους.
Γιατί θα βγουν; Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Τι θέλουν; Τι λένε; Τι σκέφτονται;

Τ' αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία
και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
κι όχι να ζεις μ' αυτή την κομπανία
και να μην ξέρεις τ' άστρο του φονιά

Ποιες είναι οι πράξεις τους;

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι
απ' του καιρού την άγρια πληρωμή
στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι
τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει
και το μαράζι δίχως αφορμή

Είναι εκείνοι που τα μαύρα χρόνια βρέθηκαν πίσω από την περίφραξη;

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι
τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
κι απ' το παλιό μαρτύριο να 'χει μείνει
ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
γυναίκες στη γωνιά μ' ασετιλίνη
παραμιλούν στην ακροθαλασσιά

Έχουν όνειρα; Μπορούν να σχεδιάζουν τη ζωή τους ακόμη;
Η τύχη με έφερε στο σήμερα να συναντώ και να συνεργάζομαι με «τα παιδιά του Πολυτεχνείου». Μόνο που σήμερα έχουν δικές τους τεχνικές εταιρείες. Στις 17 του Νοέμβρη κάθε χρόνο κάνουν ότι έκαναν και στις 16, κλείνουν συμφωνίες, εργάζονται, απολύουν και προσλαμβάνουν. «Σχεδιάζουν και υλοποιούν τα μεγάλα έργα της Ελλάδας του σήμερα» Όταν βρίσκουν ο ένας τον άλλο και αφού κλείσουν τις συμφωνίες τους, συζητούν για «τα παλιά», ανώδυνα, διακόπτοντας συχνά την κουβέντα για να θαυμάσουν περαστικές γυναίκες που θα μπορούσαν να είναι κόρες τους.

Και στ' ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
και γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια
να μην ακούσεις έναν ποιητή

Το παιχνίδι υπάρχει ακόμη; Οι παίκτες;
Άλλαξαν. Οι μέσα έξω.
Συνέπεια.
Α-Συνέπεια.

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά
Μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

Εγώ και ο κάθε εγώ από εμάς; Που βρίσκεται;
Είμαι λοιπόν ανάπηρη;
Είμαι και το ξέρω λοιπόν;
Μιλάω αλλά δεν κουνιέμαι.
Μόνο τον οίκο μου εγκρίνω. Φτάνει λοιπόν αυτό για να μου καθησυχάσει τη συνείδηση;
Τη συνείδηση εκείνη που απέκτησα με αφεντικά τα «παιδιά του πολυτεχνείου».

Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες
και ξημερώνοντας μέρα κακή
τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες
με πήραν και με βάλαν σε κλουβί
και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες
παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

Γεννήθηκα μερικά χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση.
Πρωτομίλησα και πρωτοπερπάτησα όταν ο Αντρέας ήταν σταρ.
Πριν να πάω στο σχολείο βρέθηκα να τον παρακολουθώ, καθισμένη στους πατρικούς ώμους, μέσα σε ένα πλήθος που παραληρούσε.
Λίγα χρόνια αργότερα ένιωσα τον καημό της μάνας μου να ψάχνει για δουλειά.
Ένιωσα το παράπονο του ανήμπορου πατέρα, όταν κατάλαβε πως όταν πάψει να είναι μέρος της παραγωγικής αλυσίδας παύει να υπάρχει. Ακόμη και αν η ανικανότητα του δημιουργήθηκε εν ώρα εργασίας.
Βρέθηκε χωρίς να είναι ικανός να παράγει, να παλεύει με το κράτος. Και έχασε.
Ευτυχώς προσωρινά.
Όταν έχεις φτάσει στον πάτο, η επιλογή που έχεις είναι μια. Επιβιώνεις. Ειδικά όταν έχεις παιδιά.
Τούτο εδώ το αφιερώνω στον πατέρα μου.

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
και σαν κακούργο να με τιμωρείς

Δεν μου αρκεί πια να μιλάω μόνο.
Δεν μου αρκεί να είμαι στην ουσία αυτό που κατηγορώ.
Βράζω στο ζουμί μου όμως.

Έτσι με σχεδιάσανε.

Ιστορίες

2006-11-14T23:55:00.000+02:00

Από παιδί συνήθιζα τις νύχτες που δεν μπορούσα να κοιμηθώ να φτιάχνω ιστορίες.
Απλές και όμορφες ιστορίες.
Με πρωταγωνιστές ανθρώπους που δεν υπήρχαν στην πραγματικότητα.
Αλλά θα μπορούσαν να υπάρχουν.
Με καλούς και κακούς, ξένους και γνωστούς μεταξύ τους. Χωρίς κάστρα και δράκους, χωρίς πριγκίπισσες και βασιλιάδες.
Μέσα σε κήπους και βουνά. Μέσα σε σπίτια φωτεινά.

Η συνταγή συνήθως πιάνει. Έπειτα από λίγη ώρα χωρίς να το καταλάβω τα μάτια μου κλείνουν και το πρωί ξυπνάω με όμορφη διάθεση.

Κοιτάζω τους γύρω μου.
Φοράω τα ακουστικά με τη μουσική μου και τους φαντάζομαι στη διάρκεια της μέρας.

Γίνονται εκείνοι οι πρωταγωνιστές στις όμορφες ιστορίες της νύχτας.

Τις φορές που δεν πιάνει σημαίνει πως τα πράγματα είναι σε πολύ λάθος δρόμο. Σημαίνει πως εγώ είμαι σε πολύ λάθος δρόμο.

Αφορμή για τα γράψω αυτά ήταν αυτό εδώ
το ποστάκι δια χειρός ονοματοδοσίας

αχα!

2006-11-14T17:02:00.000+02:00

Είναι πλέον γεγονός.

Μετά απο 9 χρόνια συγκατοίκησης με την αδελφή μου: ΜΕΤΑΚΟΜΙΖΩ!

Όχι και πολύ μακριά, έναν όροφο... Ξέρω πως δεν θα κάνω την τρομερή διαφορά μια και πάλι στην ουσία τρείς θα είμαστε (me, το αδέρφι μου και ο ...γαμπρός μου!
ΔΕΝ έχει σημασία όμως γιατί είμαι ενθουσιασμένη!

Το νέο μου σπίτι είναι αχούρι και το απόγευμα θα κάνω τα πρώτα μου ψώνια για να το γεμίσω.

Καλοί Άνθρωποι. (p.1)

2006-11-11T22:48:00.000+02:00

Λίγο μελαγχολικός, λίγο παραπονιάρης, πάνω απ όλα όμως πολύ κύριος.
Ιππότης. Ρομαντικός καλλιτέχνης από γαλλική ταινία. Από εκείνους που λατρεύουν οι γυναίκες και οι πεθερές.

Από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα με κέρδισε. Όχι για το κοινωνικό του προφίλ. Είμαι αντιδραστική φύση, με αυτά δεν τα πάω καλά.
Μου άρεσε αυτή η γλυκύτητα που είχε, τόσο διαφορετική. Διαφορετική και από το δικό μου επαρχιώτικο χαρακτήρα.

Αποφάσισα λοιπόν πως θα τον κάνω παρέα.
Η συνέχεια με δικαίωσε. Ήταν λοιπόν εκεί. Να λέει τον καλό του λόγο και να νιώθεις την παρουσία του. Όταν με έπιασε η κρίση μου και χάθηκα απ’ όλους και απ’ όλα, ήταν εκεί. Να ανησυχεί, διακριτικά, όπως πάντα.

Ακόμη και τώρα μετά από καιρό, που πια με ξέρει είναι διακριτικός και γλυκός. Καταλαβαίνει.

Αυτό το κείμενο του το χρωστάω λοιπόν.
Γιατί από την αμηχανία μου ποτέ δεν του τα είπα όλα αυτά.

Δεν του είπα ότι τον σκέφτομαι και ότι χαίρομαι που βρέθηκε στο δόμο μου.

Φιλιά.

υ.γ. το χνουδωτό ζωάκι το λάτρεψα και ας με έπιασε η καταραμένη αλλεργία μου.

Χρόνος

2006-11-02T22:02:00.000+02:00

Κοιτάζω προς τα πίσω και σπάω το κεφάλι μου για να θυμηθώ.
Να θυμηθώ πως ήμουν στην πραγματικότητα, όταν ήμουν παιδί
όταν ήμουν έφηβη.
πιο μετά, φοιτήτρια.

Αυτό που φέρνω στο μυαλό είναι βιασύνη.

Έτρεχα, τρέχω, θα τρέχω

Βιαζόμουν, βιάζομαι, θα βιάζομαι.

Να μάθω, να φτιάξω, να κερδίσω. Να μη βρεθώ με την πλάτη στον τοίχο.
Να έχω τις ανάγκες σε τάξη. Αλήθεια ποιες είναι οι ανάγκες; Δεν ξέρεις ακόμη, πρέπει να είσαι για όλα έτοιμη.
Να είμαι πιο μπροστά και να μπορώ να καθυστερήσω αν χρειαστεί. Αλλά δεν μου επιτρέπω να καθυστερήσω.

Η μήπως στην ουσία δεν κάνω τίποτα παραπάνω από να καθυστερώ;

Να βιαστώ

Βιάστηκα.

υ.γ. το σκίτσο το βρήκα στη σελίδα των System Of a Down και μου φάνηκε πολύ οικείο χωρίς να μπορώ να αιτιολογήσω γιατί.

Alter ego

2006-10-27T16:49:00.000+03:00

Ομολογώ!
Με το template του blog έχω απαίσια σχέση. Είμαι όμως και αγύριστο κεφάλι.
Μου πήρε πραγματικά πολύ ώρα για να αλλάξω το backround, και το αποτέλεσμα δεν είναι και το καλύτερο δυνατό. (βοήθεια και συμβουλές ευπρόσδεκτα, μέχρι και τραπέζι κάνω για ανταμοιβή)

Το αφήνω λοιπόν ως έχει για να εξηγήσω τι είναι αυτά τα σκίτσα που εφανίζονται συνεχώς σε τούτο το blog.

Ανήκουν στον σχεδιαστή Enrico Marini και είναι συνήθως απο την ιστορία του Gipsy, καμιά φορά και απο την ιστορία των Raptors.

Η σχέση μου με τη χάρτινη κυριά, τη Sissiah, ξεκίνησε πρίν κάποιο καιρό, ενώ βρισκόμουν σε κάποιο βιβλιοπωλίο με comics στα Εξάρχεια. Είναι η "κακιά" στην ιστορία του Gipsy.

ΕΡΩΤΑΣ.

Απίστευτα θηλυκό, προκλητικό και όμορφο πλάσμα. Εξαιρετικά επικίνδυνο όμως. Γι αυτό και είναι αντικείμενο πόθου.

Ίσως να τη λάτρεψα γιατί είναι μια υπερβολική εικόνα αυτού που θα μου άρεσε να ήμουν.
Ίσως γιατί η αντρική πλευρά του μυαλού μου να τη θεωρεί ως την απόλυτα σεξουαλική γυναίκα.

Τα ίσως είναι πολλά και δεν θα συνεχίσω την ανάλυση, γιατί πολύ απλά δεν με συμφέρει!

Έτσι έγινε λοιπόν η εικόνα της ιντερνετικής μου περσόνας.
(η ανάλυση για το όνομα θα γίνει κάποια άλλη στιγμή, στο μέλλον)

ΟΧΙ.

2006-10-26T16:21:00.000+03:00

Το πρωί που άρχισα να διαβάζω έπεσα πάνω σε αυτό:

Μήνυση - Αυτόφωρο για τον διαχειριστή του blogme.

Έλεος... ΔΕΝ είναι πλάκα τελικά...

Παραθέτω (και εγώ με τη σειρά μου, όπως και πολλοί πολλοί άλλοι) το κείμενο απο το Blogme

ΜΗΝΥΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ BLOGME
για το περιεχόμενο άλλου blog μέσα από τις σελίδες του

Μια υπόθεση διαδικτυακής λογοκρισίας, μετά την Σιγκαπούρη και την Κίνα, τώρα και στην Ελλάδα

Το Blogme.gr δέχτηκε αρκετά μηνύματα από τους φιλοξενούμενους του και ερωτήσεις σχετικά με την (προσωρινή) διακοπή της λειτουργίας του, και γιατί επί αρκετές εβδομάδες είναι υπό ανακατασκευή και εκτός λειτουργίας.
Έχοντας υποχρέωση να απαντήσω στα 300 περίπου blogs που φιλοξενούνταν μέχρι την διακοπή,παραθέτω τις απαντήσεις, αποφεύγοντας ωστόσο, προς το παρόν, την δημοσίευση ονομάτων και λεπτομερειών περί της υπόθεσης.
Ο Έντυπος και Ηλεκτρονικός Τύπος, η ΕΕΧΙ, τα Ελληνικά blogs και ο Διεθνής Διαδικτυακός Τύπος (ενασχολούμενος με θέματα πληροφορικής), θα ενημερωθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα λεπτομερώς για το θέμα και τα πρόσωπα, έπειτα από την ολοκλήρωση των νομικών διαδικασιών.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ

Προσφάτως, δημόσιο πρόσωπο μήνυσε το Blogme.gr για δυσφήμιση και άσεμνο σατυρικό περιεχόμενο.
Το πρόσωπο αυτό σατιρίζονταν μέσα από τις σελίδες κάποιου άλλου blog, το οποίο ήταν καταχωρημένο στο directory του Blogme και στις υπηρεσίες ροής RSS. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, ακολούθησαν: διαδικασία του αυτοφώρου, κατάσχεση του σκληρού δίσκου, παραμονή στο κρατητήριο και προσαγωγή στην εισαγγελία.

Για όσους δεν γνωρίζουν σχετικά με τις υπηρεσίες του Blogme ακολουθούν τα παρακάτω.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ BLOGME

Το Blogme αποτελεί μια δωρεάν διαδικτυακή προσπάθεια συλλογής πληροφοριών, με σκοπό την ταξινόμηση των Ελληνικών blogs, και την εύκολη εύρεση καθώς και ανάγνωσή τους από τους ενδιαφερόμενους.
Το Blogme προσφέρει δωρεάν στα Ελληνικά blogs,υπηρεσίες directory και RSS (για την οποία και μηνύθηκε).

TI EINAI BLOGS
Blog=Ιστολόγιο. Πρόκειται για την ελληνική απόδοση της λέξεως weblog (web + log).
Ένα blog είναι μια διαδικτυακή έκδοση που αποτελείται από περιοδικά άρθρα. Δηλαδή, ένα ηλεκτρονικό ημερολόγιο προσωπικών απόψεων.
Τα blogs, χρησιμοποιούνται ως φορείς της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, της έκφρασης απόψεων, των καλλιτεχνικών προσπαθειών, και των εικαστικών δημιουργιών.

Υπεύθυνος για το περιεχόμενο των άρθρων, αλλά και την δημοσίευση ή μη, των σχολίων που έχουν κάνει οι επισκέπτες, είναι μόνο ο διαχειριστής του κάθε blog.
Μια διεθνής υπηρεσία που φιλοξενεί και υποστηρίζει δημιουργία blogs είναι το BLOGGER http://www.blogger.com

ΤΙ ΕΙΝΑΙ RSS
RSS, είναι οι υπηρεσίες εκείνες που σχετίζονται με την άμεση ανάγνωση κειμένων σε blogs, η ειδήσεις.
Χρησιμοποιώντας την τεχνική των RSS, την οποία διαθέτουν τα blogs, συγκεντρώνονται και ταξινομούνται αυτόματα, ανά ημερομηνία, όλα τα τελευταία κείμενα των blogs, ενώ εμφανίζονται μέσα σε μια σελίδα, όπως είναι και η ανάλογη του Blogme.
Αυτό εξυπηρετεί τον αναγνώστη διότι έχει την δυνατότητα σε ελάχιστο χρόνο, να δει τα τελευταία περιεχόμενα, από όλα τα blogs μαζί, τα οποία βρίσκονται ταξινομημένα εντός μίας σελίδας .
Σημειώτεον, τα περιεχόμενα δεν αναπαράγονται κατά επιλογή μας μέσα στο site, ούτε αποθηκεύονται στον σκληρό δίσκο του server μας.
Τα αποτελέσματα αυτά εμφανίζονται αυτόματα μέσα σε μία σελίδα, αντικατοπτρίζοντας ότι υφίσταται τη συγκεκριμένη στιγμή, ή την επιλεγμένη από τον αναγνώστη, ημερομηνία.
Εφόσον κάποιο blog βρίσκεται εκτός λειτουργίας, στην σελίδα του Blogme δεν θα εμφανιστεί τίποτα.
Σε αντίθεση, με κάποια από τα μεγαλύτερα και πιο διαδεδομένα Ελληνικά portals μεγάλων δημοσιογραφικών οργανισμών, όπου το περιεχόμενο του κάθε blog αποθηκεύεται στον σκληρό τους δίσκο, χάρις των υπηρεσιών Cached pages, έτσι ώστε ακόμα και όταν το blog ή η ιστοσελίδα μπορεί να είναι εκτός λειτουργίας, η ανάγνωση να είναι δυνατή.
Μεσα από το Blogme,καθίσταται αδύνατη η επεξεργασία από τους διαχειριστές των blogs, ή η προσθήκη σχολίων από τους επισκέπτες, χρησιμοποιώντας την εφαρμογή RSS μόνο για μαζική ανάγνωση των blogs και για τίποτε άλλο.
Μια παρόμοια διεθνής υπηρεσία RSS είναι το KINJA http://www.kinja.com/topic/bloggery

ΤΙ ΕΙΝΑΙ DIRECTORY
Το Blogme directory είναι κατάλογος που ταξινομεί τα blogs, ανάλογα με το περιεχόμενο τους, πχ, αθλητισμός, τέχνες, κλπ,(όπως πχ το in.gr) έτσι ώστε να διευκολύνει τον επισκέπτη να περιηγηθεί εύκολα μέσα στις κατηγορίες που τον ενδιαφέρουν.
Μια παρόμοια διεθνής υπηρεσία είναι το BLOGRANKINGS http://www.blogrankings.com/

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΜΗΝΥΣΗΣ / ΑΥΤΟΦΩΡΟΥ:

Δίχως καμιά προηγούμενη ειδοποίηση από τον μηνυτή ( για λόγους διευθέτησης της υπόθεσης , εξηγήσεων τεχνικών η μή,) έλαβε στην έδρα μου, αιφνιδιαστική επίσκεψη από αστυνομικούς της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος, εν παρουσία εισαγγελέα.
(Όντας υπεύθυνος διαχείρισης του Blogme, και μη έχοντας κάτι να φοβηθώ, ή να αποκρύψω, υπήρχαν δημοσιευμένα τα πλήρη στοιχεία μου- όπως και θα υπάρχουν μετά την επανέναρξη του site).
Αφού έγινε σχετική έρευνα, προανάκριση και κατάσχεση του σκληρού δίσκου, ακολούθησε σύλληψη.
Υπό τη συνοδεία των αστυνομικών οργάνων, οδηγήθηκα τέλος, στην Γενική Ασφάλεια Αθηνών ΓΑΔΑ.
Ακολουθώντας τις διαδικασίες του αυτοφώρου (αποτυπώματα , σχετική απολογία, κλπ), όπου η αστυνομία φυσικά ήταν υποχρεωμένη να πράξει εφόσον είχε προηγηθεί μήνυση, προωθήθηκα για την διανυκτέρευση στα κρατητήρια.
Την επόμενη ημέρα, και έπειτα από την διαδικασία της φωτογράφησης, φορώντας χειροπέδες, όπως προβλέπει η συνήθης διαδικασία του αυτοφώρου, οδηγήθηκα στην εισαγγελία (Ευελπιδων), οπού διατάχτηκε περαιτέρω έρευνα της υπόθεσης.

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Είναι η πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά του internet οπού ασκήθηκε ποινική δίωξη για ένα site συλογής πληροφοριών το οποίο τεχνικά δεν είναι δυνατόν να σχετίζεται με το περιεχόμενο των κατοχυρωμένων ιστοσελίδων.
Έως σήμερα, σε καμία δημοκρατική χώρα δεν έχει υπάρξει παρόμοια δίωξη από θιγόμενο πρόσωπο, παρά μόνο σε αυταρχικά καθεστώτα. Αναφορικά, ως πιο πρόσφατα παραδείγματα έχουμε την Σιγκαπούρη και την Κίνα.
Οι περιπτώσεις των μηνύσεων ωστόσο, αφορούσαν τον ίδιο τον διωκόμενο που ήταν και ο ίδιος ο διαχειριστής του blog, και όχι το μέσο συγκέντρωσης των blogs και συλλογής πληροφοριών, καθώς είναι το Blogme.

Σημειωτέων, ότι ενώ κάποιοι χρήστες των blogs εκμεταλλεύονται τις υπηρεσίες του Google ώστε με λέξεις κλειδιά να εμφανιστούν αποτελέσματα με σκοπό να σατιρίσουν η να "δυσφημήσουν" διεθνή πρόσωπα όπως ο G. Bush, Ελληνικά κόμματα και υπουργούς, κανείς εξ αυτών δεν στράφηκε εναντίων του Google και των υπηρεσιών του, διότι το σκεπτικό είναι αφελές.
Σε αντίθεση με την περίπτωση του Blogme όπου υπάρχει ένα πρωτοφανές γεγονός νομικής αντιπαράθεσης.

Ο οποιοσδήποτε μέσος χρήστης του ιντερνετ , γνωρίζει τον αυτονόητο τρόπο λειτουργίας ενός οποιουδήποτε website συλλογής πληροφοριών όπως είναι το Blogme .
Γνωρίζει ποιο είναι το αντικείμενο του, καθώς γνωρίζει ότι σκοπός του είναι να συλλέγει πληροφορίες.
Επίσης, ξέρει πως είναι αδιανόητο να ευθύνεται κάποιο ανάλογο website για περιεχόμενο που δεν υπάρχει μέσα στο ίδιο website, αλλά σε άλλες απομακρυσμένες ιστοσελίδες ή blogs, όπου δεν έχει την ευθύνη της διαχείριση και δεν συνυπογράφει.

Οποιοσδήποτε επίσης μέσος χρήστης γνωρίζει ότι η περίπτωση ενός blog (προσωπικού ηλεκτρονικού ημερολογίου),αποτελεί αυτό που λέει η ίδια η λέξη: προσωπικό ημερολόγιο, έκφρασης και ιδεών. Και που διεθνώς, διακατέχεται από τους ίδιους ιδιαίτερους "κανόνες" προσωπικής ευθύνης των περιεχομένων και της ιδιωτικής έκφρασης, που το διαφοροποιούν από την απλή ιστοσελίδα.

Πιστεύω ότι το οποιοδήποτε θιγόμενο πρόσωπο, εάν δεν γνωρίζει, οφείλει να διερευνήσει προσεκτικά, και να ενημερωθεί, προτού προβεί στην οποιαδήποτε ενέργεια.
Δεν είμαι υποχρεωμένος να αναπαράγω αυτή τη στιγμή τους διαδικτυακούς "κανόνες" που διακρίνουν ένα blog, και την σχέση του η όχι, με ένα site συλογής πληροφοριών όπως είναι το Blogme.
Για οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο, μια επίσκεψη στους όρους χρήσης ενός blog , ή της εταιρίας που το φιλοξενεί, ή του παρέχει τη δωρεάν εφαρμογή , μπορεί να του δώσει μια γρήγορη απάντηση.

Το αποτέλεσμα της επιλεκτικής αυτής ποινικής δίωξης, είναι το Blogme να γίνει το μοναδικό website συλλογής πληροφοριών, που σηκώνει το βάρος αυτής της ενέργειας, ανάμεσα στα εκατοντάδες που υπάρχουν στο Ελληνικό και παγκόσμιο ιντερνερτ. Πολλά, εκ των οποίων, εμφανίζουν με διαφόρους τρόπους, αποτελέσματα του επίμαχου blog και με υπηρεσίες αποθήκευσης.
Τη στιγμή που το επίμαχο blog υφίσταται στα μεγαλύτερα ελληνικά sites συλλογής πληροφοριών, και ενώ το blogme είναι το μόνο το οποίο μηνύθηκε, ωστόσο δεν υποστηρίζω την ποινική δίωξη και αυτών. Το blogme ακολουθώντας την διεθνή δεοντολογία που διακρίνει τα sites συλλογής πληροφοριών, δεν φέρει καμία γνώμη τόσο για το συγκεκριμένο blog, όσο και για κανένα άλλο blog, καθώς και περιεχόμενο άλλης ιστοσελίδας που δεν συνυπογράφει.

Η ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ

Η υπόθεση της μήνυσης εναντίων του Blogme συσχετίζετε άμεσα περί της ελευθερίας του τύπου και της κοινωνίας της πληροφορίας

Παραθέτουμε αποσπάσιμα από το ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΥΠ' ΑΡΙΘ. 131 (ΦΕΚ Α´ 116/16.05.2003)Προσαρμογή στην Οδηγία 2000/31
του Ευρωπαίκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με ορισμένες νομικές πτυχές των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας,
ιδίως του ηλεκτρονικού εμπορίου, στην εσωτερική αγορά. (Οδηγία για το ηλεκτρονικό εμπόριο).

4. Ευθύνη των μεσαζόντων παροχής υπηρεσιών.

Αρθρο 11

Απλή μετάδοση

1. Σε περίπτωση παροχής μιας υπηρεσίας της κοινωνίας της πληροφορίας συνισταμένης στη μετάδοση πληροφοριών που παρέχει ο αποδέκτης της υπηρεσίας σε ένα δίκτυο επικοινωνιών ή στην παροχή πρόσβασης στο δίκτυο επικοινωνιών, δεν υφίσταται ευθύνη του φορέα παροχής υπηρεσιών όσον αφορά τις μεταδιδόμενες πληροφορίες, υπό τους όρους ότι ο φορέας παροχής υπηρεσιών:

α) δεν αποτελεί την αφετηρία της μετάδοσης των πληροφοριών,

β) δεν επιλέγει τον αποδέκτη της μετάδοσης και

γ) δεν επιλέγει και δεν τροποποιεί τις μεταδιδόμενες πληροφορίες.

2. Οι δραστηριότητες μετάδοσης και παροχής πρόσβασης που αναφέρονται στην παράγραφο 1 περιλαμβάνουν την αυτόματη, ενδιάμεση και προσωρινή αποθήκευση των μεταδιδομένων πληροφοριών, στο βαθμό που η αποθήκευση εξυπηρετεί αποκλειστικά την πραγματοποίηση της μετάδοσης στο δίκτυο επικοινωνιών και η διάρκειά της δεν υπερβαίνει το χρόνο που είναι ευλόγως απαραίτητος για τη μετάδοση.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Η μήνυση η οποία μου ασκήθηκε θεωρώ ότι θίγει το κύρος και την αξιοπρέπεια μου, τόσο σε προσωπικό και οικογενειακό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Η κατάσχεση του σκληρού δίσκου με εργασίες μου και backup αρχεία πελατών μου, οδήγησε στην επαγγελματική μου κατάρρευση (μιας προσωπικής επιχείρησης επιδοτούμενης από πρόγραμμα ανεργίας του ΟΑΕΔ) , με ανεπανόρθωτες επαγγελματικές και οικονομικές συνέπειες. Η αξιοπιστία μου κλονίστηκε έναντι των πελατών μου, καθώς και επιδεινώθηκε και κάποιο προσωπικό μου πρόβλημα, που δεν μπορώ να αναφέρω, και μόνο στις δικαστικές αρχές θα κοινοποιήσω.

Πιστεύοντας ότι η μήνυση εξαπολύθηκε εναντίον του blogme λόγω άγνοιας και λάθους συσχετισμού του με το επίμαχο blog, καθώς και αναγνωρίζοντας το δικαίωμα που παρέχει ο νόμος στον οποιονδήποτε θιγόμενο πολίτη να στραφεί νομικά προς υπεράσπιση του , το Blogme δεν θα προβεί σε καμία νομική κίνηση εντυπωσιασμού η αμυντικού χαρακτήρα, (όπως πχ η ψευδή καταμήνυση), πριν την εκδίκαση της υπόθεσης, παρά μόνο μετά το πέρας αυτής.

Δεδομένου όλων των παραπάνω γεγονότων, που αντικατοπτρίζουν την παρούσα κατάσταση, το Blogme , δεσμεύεται να δημοσιοποιήσει τις λεπτομέρειες και τα πρόσωπα της υπόθεσης στον παγκόσμιο ιστό και στα ΜΜΕ, έπειτα από την ολοκλήρωση των προανακριτικών διαδικασιών και επιφυλάσσεται να ανταπαντήσει με κάθε νόμιμη ενέργεια, μετά το πέρας της εκδίκασης, δια την αποκατάσταση του, επιθυμώντας την λύση να δώσουν τα αρμόδια δικαστήρια .

Αντώνης Τσιπρόπουλος
Υπεύθυνος διαχείρισης του Blogme
contact@blogme.gr

Αυτονόητο είναι πως πράξεις τέτοιου τύπου με εξοργίζουν.

Αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά πως ζούμε σε μια χώρα που δεν έχει ούτε ίχνος σοβαρότητας και σκέψης.

Αποδεικνύεται πως κάποιοι προσπαθούν να βάλουν χέρι σε ένα χώρο που όλοι μας (ο καθένας για τους δικούς του λόγους) έχουμε επιλέξει να εκφραζόμαστε.

Τη μήνυση την έκανε κάποιος "επώνυμος" (ο οποίος παραμένει ανώνυμος, υπάρχουν κάποιες φήμες, αλλά μόνο αυτό) και εκείνοι που έχουν ΧΡΕΟΣ να πρστατεύουν τους πολίτες ΑΥΘΑΙΡΕΤΟΥΝ και ΒΙΑΖΟΝΤΑΙ για να δείξουν καλή διαγωγή.

Συλλαμβάνουν κάποιον ο οποίος ΔΕΝ έχει υπευθυνότητα για το θέμα της μήνυσης και μάλιστα κατάσχουν και τον εξοπλισμό του.

Ένα ακόμη ζήτημα είναι η ελευθερία του λόγου μέσω του διαδικτύου, δεν είμαι υπέρ της αυθαιρεσίας, αλλά η ΣΑΤΙΡΑ πάντα ήταν ενα αποδεκτό μέσω έκφρασης.

Α! Ξέχασα ΔΕΝ ήταν πάντα. Έλειπε μόνο όταν ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ είχε την εξουσία.

Ας φανταστούμε λοιπόν πως κάποιος "επώνυμος" να βρεθεί μέσω του διαδικτύου, μπροστά σε ένα κείμενο που δεν του αρέσει και να αρχίσει τις μηνύσεις. Σε έναν χώρο που ο καθένας λέει την άποψή του, στα blogs που είναι ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ.

ΟΧΙ.

Και ακόμη μεγαλύτερο ΟΧΙ στην ασχετοσύνη που οδηγεί ανθρώπους ΜΕ ΑΔΙΚΟ ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΟ σε αυτόφωρα και δικαστήρια.

Το banner είναι μια δημιουργία της magica την οποία και ευχαριστώ.

Αφιέρωση

2006-10-26T15:03:00.000+03:00

Αυτό το σκιτσάκι για την μανούλα, πλέον, menw ektos , που απο ότι έμαθα στο netoχωριό, έφερε στον κόσμο ένα υπέροχο κοριτσάκι μια απο τις προηγούμενες ημέρες...

Πόπη και Γιώργο να σας ζήσει το αστεράκι...

Απο το λίγο που σας "γνώρισα" και τους δύο, μέσα απο κείμενα και κουβένετες στις δικτυοπαρέες, είμαι σίγουρη πως σαν θα μεγαλώσει θα γίνει ένα υπέροχο και γλυκό - γλυκο πλάσμα!

υ.γ. το σκιτσάκι το "ψάρεψα" απο εδώ: rackham.artpassions.net

Reality?

2006-10-23T17:30:00.000+03:00

Σκέφτομαι καμιά φορά πόσο βλάκες είμαστε στην πραγματικότητα.
Φτιάχνουμε μύθους, θεούς και δαίμονες, μόνο για να πιστέψουμε σε αυτά.

Δεν έχω να κατονομάσω κάποιον συγκεκριμένα από εμάς, τον άνθρωπο γενικότερα εννοώ.

Ανασφαλή όντα από τη φύση μας.
Δημιουργούμε θεούς για να μας προστατέψουν

Ενίοτε θεοποιούμε και πρόσωπα για να πιστέψουμε σε αυτά.

Για καταστάσεις δε, τις οποίες υπερεκτιμάμε, για να δημιουργήσουμε σύγκριση που θα μας δώσει το πλεονέκτημα, ούτε λόγος. Κάθε μέρα και από μια.

Από την άλλη ίσως να το κάνουμε και λίγο από φιλοδοξία.

Για να βελτιωθούμε πλάθουμε κάτι ήδη βελτιωμένο, το ονομάζουμε μεγάλο και αγαθό και προσπαθούμε να του μοιάσουμε.

Το πανηγύρι αρχίζει μετά.
Ποιος Χριστός, ποιος Αλάχ και ποιος Βούδας.
Ο δικός μου ο θεός είναι καλύτερος. Η δική μου ομάδα είναι καλύτερη.
Μεγάλη η λίστα.

Ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για κάτι πολύ απλό (παράδειγμα: διαφορετική κοινωνία και αξίες, το κλειδί βρίσκεται στο διαφορετική) ο αρνούμαστε την ύπαρξη του διπλανού «θεού» και πάλι από ανασφάλεια.
Αλλά αυτή τη φορά ίσως γιατί πρέπει το θεοποιημένο μας αντικείμενο να έχει μαζική αποδοχή για να μείνουμε και οι ίδιοι πιστοί σε αυτό.

Αντίλογος: είναι λιγότερο σκληρός αυτός ο τρόπος.

Δεκτό ως ένα σημείο.
Ως εκείνο το σημείο που η επιλογή δεν είναι συνειδητή.
Ως εκείνο το σημείο που ξεχνιέται πως ο μύθος δεν είναι τίποτα παραπάνω παρά ένας μύθος.

υ.γ. θα επανέλθω με παραδείγματα στο μέλλον.

ένταση

2006-10-20T16:24:00.000+03:00

Απ' όλα τα είδη της έντασης προτιμώ την ερωτική ή αν θέλετε τη σεξουαλική.

Θέλω να διώξω όλες τις υπόλοιπες.

Να μεταμορφωθώ σε αυτό το υπέροχο χάρτινο πλάσμα.

Δεν τα καταφέρνω καλά.

Τη ζηλεύω.

φάσεις - αποφάσεις

2006-10-09T23:26:00.000+03:00

Ε ναι λοιπόν!

Φθινοπώριασε και επίσημα.

Σε αντίθεση με πολλούς φυσιολογικούς ανθρώπους που βρίσκουν την αλλαγή της χρονιάς σαν μια ευκαιρία να θέσουν στόχους, εγώ έχω μείνει ακόμα να μετράω σε σχολικά έτη.

Άρα αυτόματα με την αλλαγή της εποχής, ενεργοποιείται ο μηχανισμός «έχω τύψεις για όλες τις γουρουνιές που κάνω και ήρθε η ώρα να το παίξω καλό κοριτσάκι».

Όλο το απόγευμα λοιπόν, στη διαδρομή για το σπίτι, υποσχόμουν στον εαυτό μου:
- θα μαζεύω τα ρούχα μου πριν αυτά γίνουν στοίβα με αυτόνομη προσωπικότητα.
- δεν θα αφήνω τα παπούτσια μου εκεί ακριβώς που τα βγάζω και θα τα βάζω να κάθονται δύο δύο να κάνουν παρέα γιατί μόνα τους είναι άχρηστα.
- θα κλείνω τη ντουλάπα αφού πάρω αυτό που θέλω από μέσα γιατί και αυτή με τη σειρά της αναπτύσσει ζωή.
- θα επιστρέφω τα dvd στην ώρα τους γιατί τελικά τα πληρώνω χρυσά.
- θα παίρνω συχνότερα το αυτοκίνητο γιατί όλα τα ταξί πλέον έχουν φωτογραφία μου ως «η πελάτισσα της δεκαετίας»
- θα χάσω εκείνα τα πέντε κιλά που πήρα γιατί πλέον το 38 νούμερο κάνει πως δεν με ξέρει. Έχω δώσει πολλά λεφτά σε ρούχα και ακόμη δεν έχω κάνει απόσβεση.

Φτάνω σπίτι, κλείνω την πόρτα πίσω μου.
Μπαίνω βιαστικά στο δωμάτιο, αραδιάζοντας καταμεσής τις μπότες, στην καρέκλα τα ρούχα, αφήνω τα κλειδιά δίπλα στο ημερήσιο dvd που έχω εδώ και μια εβδομάδα, παίρνω τηλέφωνο την αδελφή μου να δει αν το αμάξι είναι εκεί που το άφησα την προηγούμενη Τρίτη και ορμάω στο κοκκινιστό που είχε περισσέψει…

Νιώθω άλλος άνθρωπος, ανανεώθηκα!
Είναι ωραία να βάζεις στόχους τελικά…

εχεχ!

Παρέα

2006-10-08T23:42:00.000+03:00

Παρασκευή πρωί στο Πυθαγόρειο. Έχω κρεμασμένο το κινητό στο αυτί και ψάχνω κάπου να καθήσω, να μιλήσω με την ησυχία μου.

Παρά τον τεράστιο φόβο μου για τις άκρες των λιμανιών, αποφασίζω να καθίσω στα πρασινισμένα σκαλάκια που ήταν μπροστά μου.

Και τσούπ! Ήρθε και στρογγυλοκάθησε μπροστά στη μούρη μου αυτός ο τύπος.

Ατρόμητος και γεμάτος περιέργεια, με κοιτάζει με ανοιχτό το στόμα!

Για να δοκιμάσω τα όριά του αρχίζω και κουνάω απειλητικά τα χέρια "ξούτ!"

Σαν απάντηση έκανε μια κίνηση και βολέυτηκε καλύτερα και εξακολουθούσε να με κοιτάζει: "σοβαρέψου, ψάρι είμαι δεν είμαι κότα..."

"τι να σου πω και εγώ τώρα ψάρι, θα με περάσεις για τρελή"
"πιο τρελή απο κάποια που μιλάει με τα ψάρια;"

Μιλήσαμε λίγη ώρα για το χρόνο, τον τόπο και τον τρόπο, χαιρετηθήκαμε και πήγα να συνεχίσω τον καφέ μου.

Για μια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να το ζηλεύει...

Ξενέρωμα

2006-09-22T15:14:00.000+03:00

Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου, ο Nick Cave στο Λυκαβηττό.

15 / 09 / 2006 έως 01 / 10 / 2006 Φεστιβάλ Βιβλίου στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

και η ερώτηση που σoυ κάνει τα νεύρα κρόσι:

"τι λες, τελικά θα ΒΡΕΞΕΙ;"

Το προξενιό

2006-09-21T22:02:00.000+03:00

Η ώρα ήταν περίπου 7 όταν χτύπησε το τηλέφωνο.
Στη γραμμή η φίλη μου η Σοφία, που είχα αρκετές μέρες να ακούσω.
Μετά την ανταλλαγή των νέων, μου πρότεινε να βρεθούμε το βράδυ για ένα ποτάκι χαλαρά.
«ξέρεις το βράδυ οπωσδήποτε πρέπει να έρθεις»
«ξέρεις κάτι και δεν μου το λες αγάπη μου;»
«θα έρθει και εκείνος ο φίλος μου ο τάδε που σου έχω μιλήσει» (ειλικρινά ούτε που θυμάμαι το όνομά του)
«ΞΕΧΝΑ ΤΟ»
«μα γιατί, θα σου αρέσει, είναι ψηλός, όμορφος, είναι καταπληκτικός στην παρέα και δεν είναι και κανένας ηλίθιος, είναι μηχανικός σου λέω…»
«φαντάζομαι ότι εννοείς μηχανικός αυτοκινήτων»
«μα γιατί; Αφού και εσύ μόνη σου είσαι, δεν έχεις να χάσεις τίποτα, δεν σου είπα να τον παντρευτείς κιόλας…»
«ΣΟΦΙΑ! ΣΥΝΕΛΕΘΕ!»
«έλα βρε Λιτσάκι μου, θα περάσουμε καλά!»

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ξανάζησα τα τραυματικά γεγονότα.
Δεν ήταν λοιπόν η πρώτη φορά που η Σοφία είχε προσπαθήσει να μου κάνει προξενιό.
Για να ακριβολογώ δεν ήταν η πρώτη (και μάλλον δεν θα ήταν και η τελευταία) φορά που η Σοφία κάνει προξενιό γενικά.
Αρχικά ήταν ο Γιάννης.
Συνάδελφος λέει και πολύ καλό παιδί. Πήγα ανυποψίαστη για το τι θα επακολουθούσε.
Ο Γιάννης για το γούστο μου εμφανισιακά ήταν μέτριος, η Σοφία ορκιζόταν πως γνωριζόμασταν από παλιά, αλλά εμένα δεν μου θύμιζε απολύτως τίποτα η φάτσα του. Για να είμαι ειλικρινής ήμουν απασχολημένη, προσπαθούσα να καταπιέσω το ένστικτό μου που μου έλεγε «τρέχα!»
Ιν α μπλινκ οφ εν άι:
ο Γιάννης είχε γίνει στουπί και μου έλεγε πως από την τελευταία φορά που είχε να δεί τον κώλο μου είχε ομορφύνει πολύ
εγώ έψαχνα τοίχο για να πιάσω και φώναζα στη Σοφία πως το βιασμό δεν θα τον γλιτώσει και μάλιστα στην Πλατεία Συντάγματος.
Έπειτα από κάμποσο καιρό και χίλια ζόρια, με έπεισε ξανά.
Αυτή τη φορά ήταν ο Δημήτρης.
Από τις περιγραφές της Σοφίας έπρεπε να εμφανιστεί τουλάχιστον ο επόμενος James Bond έτοιμος να κάνει τα πάντα. (ούτε και τώρα είχα μυριστεί το τι θα επακολουθούσε)
Η απογοήτευση ήρθε όταν εμφανίστηκε στη θέση του ένας άχαρος και ξινισμένος τύπος με μισο - ξυρισμένο κεφάλι, αποτυχημένη κάλυψη της μεγαλοπρεπέστατης τριχόπτωσης που ταλαιπωρούσε το κεφάλι του.
Ειλικρινά δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ένας άνθρωπος μπορεί να είναι υπερόπτης και μίζερος ταυτόχρονα.
Πέρασα το υπόλοιπο της βραδιάς (μια ώρα με το ζόρι) ακούγοντας πόσο καλά πληρώνονται στις μέρες μας οι εδαφοτεχνικές του μελέτες.
Μέχρι που ήρθε η ερώτηση που με αποτελείωσε:
«εσύ πόσα λεφτά είπαμε βγάζεις;»
«δεν είπαμε.»
«εεε τότε να πούμε»
«από την πρωινή μου δουλειά εννοείς η από τις βίζιτες;»
Φυσικά ο Δημήτρης πρασίνισε, εγώ ανακοίνωσα πως με έπιασε κόψιμο και έφυγα τρέχοντας.

Μετά από αυτό έκανα αρκετές μέρες να μιλήσω στη Σοφία.
Όταν τελικά ξαναμιλήσαμε:
«καλά μωρή ζαβή, για πέταμα με έχεις ή απλά δεν σου φτάνουν τα χρόνια που με βλέπεις για να με μάθεις;»
«έλα βρε αγάπη μου, από ενδιαφέρον το κάνω να μην είσαι μόνη σου»
«ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΕΙΜΑΙ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΗ»

«Σοφάκι μου να περάστε καλά εσείς τώρα και θα περάσουμε καλύτερα κάποια άλλη στιγμή εμείς ΜΟΝΕΣ, μας, οκ;»
«καλά, δεν συνεχίζω…»
«φιλιά στο γιό σου, πες του ότι θα του κάνω εικόνισμα μια από τις επόμενες μέρες, άγιος που αντέχει ακόμη…»
«α στο διάλο ρε!»
«και εγώ σ’ αγαπώ!»

Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο αναρωτήθηκα αν έχω τίποτα γραμμένο στο κούτελό μου και έτρεξα στον καθρέφτη για να βεβαιωθώ πως όλα ήταν καλά.

Και ευτυχώς ήταν όλα καλά. ΔΕΝ έγραφε απελπισμένη…

ΟΥΦΦΦΦ…

Σημ. Ο Γιάννης πριν από μερικούς μήνες παντρεύτηκε, από προξενιό της Σοφίας, μια κοινή μας γνωστή!

Η μετά - εποχή.

2006-09-19T16:53:00.000+03:00

Όπως πολλά πράγματα στη ζωή πάει και αυτό. Μας τελείωσε.

Για να εξηγούμαι δεν εννοώ τις διακοπές, όχι ότι πέρασα άσχημα το αντίθετο, εννοώ το μετά τις διακοπές. Όταν επιτέλους οι επισκέψεις έρχονται.
Μου έμεινε μια περίεργη αίσθηση πάντως.
Έχει λιγότερο χρόνο από οτι θα ήθελες, έχει λιγότερο ηρεμία, περισσότερη δουλειά.
Είναι και το αυτί που περιμένει να ακούσει. Τι; Έλα μου ΝΤΕ!

Έπειτα είναι η κουβέντα με τους φίλους μου:
«πότε έφυγε;»
«χθες»
«και είσαι τόσο καλά; Μπράβο…»

Δεν φταίνε εκείνοι πάντως για την έκπληξη, αυτό είναι σίγουρο.

Απλά αυτή τη φορά δεν έχει βόλτες βραδινές κάτω από το άδειο σπίτι.
Δεν έχει κλάματα τη νύχτα στο κρεβάτι
Δεν έχει κατάρες για τη ζωή και τους ανθρώπους.

Γιατί πολύ απλά δεν έχουν κανένα νόημα πια, όχι ότι τότε είχαν, αλλά γίνονταν ασυναίσθητα.
Μάλλον η πραγματικότητα διέλυσε τις αφελέστατες ελπίδες μου.
Δεν έχω άλλα όπλα εδώ και καιρό και ήρθε η ώρα να παραδεχτώ πως αυτή τη μάχη την έχω χάσει από χέρι και μάλιστα προ πολλού.

Έζησα λοιπόν και τις τελευταίες στιγμές «μας».
Καλά ήταν. Πράγματι.

Σαν απόσπασμα από τη συναυλία του Πασχαλίδη.

Όσα κομμάτια κι αν μπορέσεις να ενώσεις
Δε θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις
Στα είπα όλα
Φίλα με τώρα

ουφ! κούραση.

2006-09-19T10:09:00.000+03:00

έπαθα μια αρρώστια που λέγεται "αφαξίαση".

έχω τέσσερα φαξ να στείλω απο το πρωί (8.00πμ) που έφτασα στο γραφείο και τα έχω ετοιμάσει, αλλά τα κοιτάζω, δεν αντέχω στη σκέψη οτι πρέπει να κατέβω τις σκάλες για τα στείλω, όπως ακριβώς δεν δύναμαι να φτιάξω καφέ.

νομίζω οτι θα τα στείλω όταν η μυρωδιά της αποσύνθεσης με αναγκάσει να σηκωθώ.

Προτεινόμενο.

2006-09-12T13:58:00.000+03:00

Πριν λίγο καιρό έπεσε στα χέρια μου το παρακάτω και ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΤΗΚΑ.

"300"

Ο πολυτελής τόμος "300" του Frank Miller έχει ήδη εκδοθεί σε πέντε γλώσσες σε Ευρώπη και Αμερική, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία και προσφέροντας σε ένα ενιαίο έργο τα πέντε τεύχη αυτού του έργου του μεγάλου αμερικανού δημιουργού.

Τεύχος 1 :TIMH
480 π.χ. Μιά μεγάλη απόφαση, μιά μεγάλη στιγμή.
Είναι μόνο τριακόσιοι, αλλά δεν φαίνεται να τούς πολυσκοτίζει, ούτε το ότι οι αντίπαλοι είναι μυριάδες, αμέτρητοι. Βαδίζουν κάτω από τον καυτό μεσημεριάτικο ήλιο καί τις νύχτες τρέφονται με ιστορίες, με το όνειρο. Η αγαπημένη τους, αυτή με το βασιλιά τους, το Λεωνίδα. Η μύηση του. Ολοι οι Σπαρτιάτες θα ήθελαν μιά τέτοια μύηση. Ο βασιλιάς, αγέραστη πατρική φιγούρα όλων, έχει αποφασίσει, χωρίς εκλογή, οι Σπαρτιάτες δεν έχουν διλήματα επιλογής, πράττουν.
Περιγελούν τούς Πέρσες μαντατοφόρους, όταν αυτοί ζητούν γη καί ύδωρ. Γελοίο, σίγουρα δεν ξέρουν πως σκέφτεται ο Σπαρτιάτης. Στο βάραθρο, αυτή είναι η απάντηση του Λεωνίδα, χωρίς οίκτο, οι Σπαρτιάτες δεν γνωρίζουν αυτή τη λέξη, γιατί αυτή είναι η Σπάρτη, αυτή είναι η Τιμή.

Τεύχος 2 : ΚΑΘΗΚΟΝ
Ακόμα και στη Σπάρτη, οι διεφθαρμένοι και κοντόφθαλμοι ιερείς μπορούν να προτιμήσουν την απόλαυση του κέρδους κάτω απο οποιονδήποτε αφέντη. Ο πλούτος δεν έχει πατρίδα, ο Λεωνίδας όμως έχει. Προσπερνά τα δουλοπρεπή "ιερά" άλλοθι των ιερέων της Σπάρτης με την χαρακτηριστική του ευθεία κίνηση, χωρίς να πολυσκέφτεται, δεν το έχει άλλωστε ανάγκη.
Ο αποχωρισμός της γυναίκας του, τελευταία κουβέντα που έφτασε στ΄αυτιά του απο την πατρίδα κλείνει μαζί της και τη πόρτα του γυρισμού στη Σπάρτη.
Εξω από την Σπάρτη, η μεγάλη "παρέα" που φτιάξανε Ελληνες απο τις άλλες πόλεις, ενώνεται με τους Σπαρτιάτες βαδίζοντας αποφασισμένη να κρατήσει τις πύλες του "χρέους", που ο διορατικός Λεωνίδας έκρινε σαν το αδύνατο σημείο της περσικής επέλασης: τις Θερμοπύλες.

Τεύχος 3 : ΔΟΞΑ
Η στρατοπέδευση των Ελλήνων στα στενά των Θερμοπυλών δεν αφήνει περιθώρια στους Πέρσες για την αποφασιστικότητα του "εύκολου" στόχου που αρχικά θεωρήσανε τους λιγοστούς Ελληνες. Οι αγγελιαφόροι των Περσών απολαμβάνουν της ιδιαίτερης μεταχείρησης εκ μέρους των Σπαρτιατών οι οποίοι δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν ακόμα και σαν τείχος τους νεκρούς Πέρσες, για να οχυρωθούν και να οχυρώσουν την Ελλάδα απέναντι στον αχανή στρατό του αντιπάλου.
Kάθε νέα αποστολή αγγελιαφόρων έχει την ανάλογη μεταχείρηση, οι απειλές πέφτουν στο κενό και οι Σπαρτιάτες θέλοντας να τονίσουν την ευαίσθητη φύση τους ευχαριστούν τους Πέρσες που θα τους αφήσουν να πολεμάνε στη σκιά των αναρίθμητων βελών τους.
Η στιγμή της σύρραξης, η σύγκρουση του πανίσχυρου με τον "αδύναμο" φθάνει, θέτοντας τον αστείρευτο πολεμικό όγκο απέναντι σε μια και μόνη φράση ζωής: Μολών λαβέ.

Τεύχος 4 : ΜΑΧΗ
Η αρχική επέλαση των Περσών αντιμετώπισε την ταπεινωτική συντριβή απέναντι στο καλά οργανωμένο σχέδιο που είχε συλλάβει απο την αρχή της επιχείρησης ο ευφυής Σπαρτιάτης βασιλιάς.
Κανένα έλεος και συμβιβασμό με τον πιο μισητό εχθρό. Η ανελέητη επίθεση του θεοκράτη γίγαντα απέναντι στο μικρό φιλελεύθερο κράτος αποτυγχάνει εξευτελιστικά.Κανένα έλεος.
Ο Ξέρξης φορτωμένος αλαζονεία, μπιχλιμπίδια και ύφος θεϊκό συναντά τον Λεωνίδα και του ζητά υποταγή.Περνιέται για θεός!
Και την Πρώτη Νύχτα της μάχης ο "θεός" στέλνει τους Αθανάτους του για να δοκιμάσουν για τα καλά τι σημαίνει Σπαρτιάτης, τι σημαίνει αποφασισμένος Ελληνας. Ολα φαίνονται να τρέχουν νικηφόρα, ορμητικά, με ελπίδα εκτός απο μια ζοφερή σκιά, που σέρνεται ύπουλα στο σκοτάδι...

Τεύχος 5 : ΝΙΚΗ
Η Δεύτερη Μέρα βρίσκει τους Σπαρτιάτες μαχητές ακόμα πιό ενθουσιώδεις, ακόμα πιό μανιασμένους.Το στενό πέρασμα των Θερμοπυλών, γίνεται πέρασμα θανάτου για την βάρβαρη στρατιά.
Ενώ η Δεύτερη Νύχτα επουλώνει τις πληγές των Ελλήνων μαχητών ,μια έρπουσα φιγούρα, μια χαμερπής ντροπή πέφτει και γλύφει τα πόδια του πέρση βασιλιά.Η ασήμαντη αυτή ύπαρξη φορτωμένη με την τυφλότητα της προδοσίας, οδηγεί πισώπλατα τον περσικό στρατό στα νώτα των Ελλήνων.
Κάποιοι απο τους μαχητές λυγίζουν, όχι όμως αυτός, ο μοναδικός Λεωνίδας που συμβουλεύει ξέροντας το μέλλον καλύτερα και απο οποιονδήποτε σοφό μάντη: "Σπαρτιάτες ετοιμάστε το πρωινό σας ...γιατί απόψε θα δειπνήσουμε στην κόλαση!"Τα λόγια αντηχούν σαν το τελικό κάλεσμα στους γενναίους μαχητές.
Η Τρίτη Μέρα βρίσκει την ομόψυχη στρατιά να στέκεται ακλόνητη απέναντι στους μυριάδες ντροπιασμένων βαρβάρων που ζητούν αιμοβόρα εκδίκηση οδηγημένοι απο τον προδότη.
Ο Λεωνίδας αναπολεί σε κλάσματα δευτερολέπτου την αγέρωχη ζωή του απο τότε που ήτανε παιδί απέναντι στο λύκο μέχρι τώρα και ναί, είναι σίγουρος. Πράττει σωστά. Ενεργεί σαν Ελευθερος άνθρωπος.
Και όταν η βροχή απο βέλη πέφτει πάνω στα σώματα των μαχητών, αυτοί στέλνουν το μύνημα τους στην Ελλάδα :
"Ω ΞΕΙΝ' ΑΓΓΕΛΕΙΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΙΣ ΟΤΙ ΤΗΔΕ ΚΕΙΜΕΘΑ ΤΟΙΣ ΚΕΙΝΩΝ ΡΗΜΑΣΙ ΠΕΙΘΟΜΕΝΟΙ"

Αν το βρείτε μπροστά σας μην το προσπεράσετε.

Μάλλον ναι!

2006-09-09T17:27:00.000+03:00

Κλείνω την πασιέντζα και το ξανακοιτάζω.

Αποφάσισα να το κρατήσω το μπλο(γ)κάκι.

Προς το παρόν του κάνω επικαιροποίηση και το "συμμαζώνω".

Προς τέρψην του κοινού (του ποιού;) αφήνω μια φίλη (!) μου στην υποδοχή,

;)

Φθινοπωρινό παραμύθι – Ανταπόκριση από τον πλανήτη 2good2be

2006-09-01T14:11:00.000+03:00

Εδώ έχει φως. Πολύ φως.

Όμορφο φως που σε ζωντανεύει, δεν σε τυφλώνει. Ακόμη και τη νύχτα.

Εδώ έχει μουσική. Πολύ μουσική.

Μελαγχολική μουσική που σε κάνει όμως να χαίρεσαι.

Βρέθηκε μόλις η Ιθάκη και κατοικείται από κύκλωπες.

Φιλόξενους, χαμογελαστούς, κύκλωπες που τους λένε όλους Κυριάκο.

Στα χέρια τους κρατούν φωτογραφίες από τις αγαπημένες τους γυναίκες και συμπληρωμένα δελτία lotto. Μονόφθαλμες και οι θηλυκές, με μεγάλες βλεφαρίδες και λαχανί σκιά στο βλέφαρο.

Αγναντεύουν τη θάλασσα όλη τη μέρα γιατί περιμένουν τις γυναίκες να γυρίσουν.

Γυαλίζουν τους μεγάλους τους μεγάλους πλατινένιους γάντζους που κληρονόμησαν από τους προγόνους τους για να ενώσουν το νησί τους με την υπόλοιπη γη.

Τα βράδια μαζεύονται γύρω από μια ψεύτικη φωτιά από μπλέ νέον και ακούνε το βάρδο να τραγουδάει μελαγχολικά τραγούδια με τη φωνή του Μιλτιάδη Πασχαλίδη.

«…με διαβατάρικα πουλιά έρωτα να μην πιάνεις γιατί είναι διαβατάρικα και γρήγορα τα χάνεις…»

Στην πανσέληνο θυσιάζουν ρολόγια rolex και αυτοκίνητα bmw στην ερμαφρόδιτη θεά τους την Αφροδίτη-Άρη για φέρει σεισμό και βροχή από χρυσό. Για να γυρίσει πίσω το νησί που έχει τις συντρόφους τους πλούσιο.

Βρε λες;

2006-04-19T17:05:00.000+03:00

Απλά πήρε το μάτι μου κάτι και ήθελα να το μοιραστώ οπωσδήποτε.

(ναι το πάτησα και ναι είναι ακριβώς αυτό που κατάλαβα)

Επανένταξη!

2006-04-19T14:43:00.000+03:00

Νομίζω ότι η κούραση των τελευταίων ημερών έχει σχεδόν περάσει.
Η απαίσια ψυχολογία που σου δημιουργεί η αρρώστια δίπλα σου αντικαταστάθηκε από μια έντονη διάθεση για ζωή και ένταση.

Βοηθάει και η ζέστη, η άνοιξη, που παρόλα τα φτερνίσματα λόγω αλλεργίας που μου προκαλεί με αναστατώνει κιόλας (ναι, δεν διαβάσατε λάθος, το παραδέχομαι!)
Το καλό είναι πως δεν είμαι η μόνη!
Στο δρόμο βλέπω δίπλα μου φατσούλες χαμογελαστές (σπάνιο για τα δεδομένα της πρωτεύουσας) που μεταξύ μας γυαλίζει και λίγο το μάτι τους…

Φυσάει ένας αέρας αλλαγής (πολύ κλισέ ακούγεται, αλλά δεν το κάνω θέμα)
Ανανέωση!
Η περίσταση λοιπόν απαιτεί τουλάχιστον τις κλασσικές κινήσεις των θηλυκών: ρούχα, τσάντες, παπούτσια και κομμωτήριο.

Το παραδέχομαι είμαι ένα τρισάθλιο υπερκαταναλωτικό πλάσμα…
Είμαι κατάπτυστη αλλά με το που περπάτησα πάνω στα υπέροχα καινούργια μου δωδεκάποντα ένιωσα σχεδόν ηδονή!

Για μια ακόμη φορά λοιπόν τινάζω το φρεσκο-βαμμένο μου μαλλί αγέρωχα, ισιώνω την καινούργια μου φούστα και ορμάω!
Ξημερώνει μια καινούρια μέρα
Τρέμε Σκάρλετ!

ΧΑ!

Χαμογέλα!

2006-04-17T16:39:00.000+03:00

Χαμογέλα γιατί η ζωή κρύβεται παντού, έτοιμη να σε ξαφνιάσει ευχάριστα όταν είσαι στεναχωρημένος.

Να σου αποδείξει πως όλα τελειώνουν όταν πιστέψεις πως τελείωσαν.

(υ.γ. το νεραϊδάκι επάνω είναι προϊόν ψαρέματος απο μια πολύ γλυκιά σελίδα που όμως δεν κατάφερα να εντοπίσω για δεύτερη φορά. Αν κάποιος έχει στοιχεία κερδίζει μπόλικη νεραϊδόσκονη.)

Τραμπάλα ζωή.

2006-04-11T15:23:00.000+03:00

Ο Σπύρος και η Βαγγελιώ.

1944.
Χρόνια δύσκολα, άσχημα ακόμη και στην επαρχία. Ακόμη και για ένα σπίτι καινούργιο, με ανθρώπους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε ένα χωράφι, με σκέπασμα μια κάπα και συντροφιά τα πρόβατα.

Το πρώτο τους παιδί. Ο Κώστας, το πρώτο από τα εννιά. Πήρε το όνομα του παππού, οι συγγενείς κρυφογελούσαν, «να μην πάρει και τη χάρη του μουρντάρη».

Ακολούθησαν τέσσερα κορίτσια, το δεύτερο από εκείνα είναι η μάνα μου. Μετά ξανά ο Σπύρος έβαλε πλώρη και έκανε άλλα τέσσερα αγόρια.

Όταν γεννήθηκε ο μικρός, ο Κώστας ήταν φαντάρος και το πήρε βαρέως… «ντροπής πράματα είναι αυτά».

Παρά τα γέλια της γειτονιάς ο Κώστας πήρε μπόλικα από τον συνονόματο του παππού.
Πήρε τη λεβέντικη όψη του, ψηλός, μελαχρινός με πυκνές μπούκλες που δεν τις έχασε ποτέ.
Πήρε το χαρακτήρα του το θυμωσιάρη. Πήρε και το φιλότιμό του και την προκοπή του. Δουλευτής αλλά και νευρικός.
Πήρε και κάτι από τη «μουρνταριά» του.

Μετά από λίγα χρονάκια πήρε και την Ντίνα για γυναίκα του.
Ήταν όμορφη γυναίκα στα νιάτα της λένε.
Μαζί έκαναν ένα παιδί, τη Σοφία.

Οι δρόμοι τους χώρισαν σύντομα και επεισοδιακά.
Τη Ντίνα δεν την γνώρισα και δεν με στεναχώρησε ποτέ αυτό.

Έπειτα γνώρισε την Αργυρούλα. Ούτε και εκείνη τη θυμάμαι. Μου έχει μείνει όμως ένα χρυσό φυλαχτό για το μάτιασμα που έφερε δώρο εκείνη όταν με γύρισαν από το μαιευτήριο. Για εκείνη στεναχωριέμαι που δεν τη γνώρισα. Μου έλεγε η μάνα μου ιστορίες, ο Κώστας δεν μιλούσε για κείνη εύκολα. Όλες οι ιστορίες κατέληγαν με τη μάνα μου να μουρμουρίζει κάτι για μανιοκατάθλιψη, που εγώ δεν τα καταλάβαινα τότε και δεν μιλούσα γιατί τη μάνα μου την έπιαναν κλάματα και με έδιωχνε.
Στεναχωρήθηκα πάντως όταν έμαθα πως πέθανε πέρσι στην Κέρκυρα, στην κλινική.

Τη Σοφία τη συναντούσε αραιά και όταν γύριζε είχε πάντα ένα μουδιασμένο ύφος.
«Κώστα είναι παιδί σου» του έλεγε η μάνα μου και μετά φεύγανε και λέγανε κουβέντες για τη Ντίνα, εμένα πάλι με έδιωχναν.

Τα χρόνια που πήγαινα δημοτικό, μόλις έπιανε απογευματάκι στηνόμουν έξω, τάχαμου ότι έπαιζα και περίμενα να φτάσει ο άσπρος σκαραβαίος ασθμαίνοντας και να κατέβει ο Κώστας με τη βαριά βραχνή του φωνή και να με χαιρετίσει με το παρατσούκλι που το θυμάται ακόμη και σήμερα.
Το πρώτο βιβλίο που διάβασα ήταν δικό του δώρο. Καθόμασταν με την αδερφή μου και μας έκανε το δικό του κήρυγμα «να διαβάζετε, να μην γίνετε τενεκέδες και πιστεύετε ότι σας λένε»

Μετά έπιαναν με τον πατέρα μου τις μεγαλίστικες κουβέντες για πολιτικά. Εγώ κάπου δίπλα τους άκουγα και προσπαθούσα να καταλάβω τι ήταν αυτό το τόσο σπουδαίο που λέγανε, αλλά μάταια.
Ποτέ δεν τα βρήκανε με τον πατέρα ο Κώστας στα πολιτικά. Πάντα σε φωνές καταλήγανε, μέχρι που φώναζε η μάνα από μέσα «αφήστε τις κουταμάρες και ελάτε να φάμε»

Στα χρόνια που ακολούθησαν ο Κώστας απομακρύνθηκε πολύ από όλους.
Στο σπίτι έκοψε να έρχεται, τσακώθηκε με τη μάνα μου, άσχημα.

Το έβλεπα καμιά φορά και λέγαμε καμιά κουβέντα.

Τα χρόνια που ήρθα στην Αθήνα όλο και πιο δύσκολα μάθαινα τα νέα του.
Η θειά μου, μου έλεγε διάφορα αλλά μου φαίνονταν απίστευτα. «μανάρι μου να τα πιστεύεις, αυτά κάνει το ποτό στον άνθρωπο»
Ήρθε και ή ώρα που τα πίστεψα.

Πριν μερικές ημέρες χτύπησε το τηλέφωνο αργά το βράδυ. Ήταν ο ξάδερφος μου ο Γιώργης.
«έλα ρε λεχρίτη, τι λέει;»
«είναι ο Κώστας στο νοσοκομείο κάτω, με αιμορραγία, οι γιατροί λένε πως δεν σταματάει, αν βγάλει τη νύχτα είναι θαύμα.»
δεν μίλησα, δεν είχα να πω κάτι.
«θα σε ξαναπάρω μετά να μου πεις τι έγινε, αν θες κάτι στο ενδιάμεσο πάρε»
έκλεισα και με έπιασε ένα παράπονο, ένα κλάμα για μια ζωή ενός ανθρώπου που έμεινε μόνος του, που του έχω αδυναμία, που τα σκάτωσε γιατί το μόνο που του έλειπε ήταν ο τρόπος.
Μίλησα ξανά εκείνο το βράδυ στο τηλέφωνο με το νοσοκομείο. Πολλές φορές.
Τα κατάφερε για την ώρα μου είπαν, θα τον στείλουν Αθήνα για να τον σώσουν.

Πήγα και τον βρήκα στο ασθενοφόρο.

Ήμουν μαζί του όλη τη μέρα. Τον άφησα για λίγο για να μιλήσω με τους γιατρούς.
«θα έρθεις λίγο κοπέλα να πούμε για τον πατέρα σου;»
«ε, ξέρετε θείος μου είναι»
«έχει όγκο στο στομάχι, θα χρειαστεί εγχείρηση, πιθανότατα να γίνει ολική αφαίρεση»
δε μίλησα, μου φώναξε η νοσοκόμα
«έρχεσαι λίγο, σε θέλει ο πατέρας σου»
«έρχομαι» φώναξα.
«γιατρέ ότι χρειαστεί εγώ θα είμαι εδώ, θα σας ξαναδώ».

Τώρα που γράφω τον έχω αφήσει μόνο του και θα φύγω σε λίγο να τον βρω. Θα του πάρω την εφημερίδα που διαβάζει πάντα, να μάθει για τα πολιτικά και για εκείνον «τον καραγκιοζάκο στην Ιταλία».
Είναι μεγάλη μέρα.
«σήμερα μπορεί να τον αφήσουν να φάει τον πατέρα σου» μου είπε το πρωί η νοσοκόμα».

Παύση...

2006-04-05T22:12:00.000+03:00

Η άρρωστη μούσα

Τι έχεις, Μούσα μου φτωχή, σήμερα δε μου λες;
Φάσματα νύχτια τ' αμαυρά τα μάτια σου κοιτάνε,
και βλέπω απο την όψη σου μια μια ν' αντιπερνάνε
τρέλα και φρίκη, σκοτεινές, κρύες και σιωπηλές.

Τάχα το ρόδινο στοιχειό κι οι πρασινοξωθιές,
το φόβο και τον έρωτα στα στήθια σου σκορπάνε;
Τάχα ο βραχνάς με τη σκληρή, βαριά γροθιά του να ΄ναι,
που σ' έπνιξε βαθιά σε μυθικές βαλτονεριές;

Θενά 'θελα, ξεχύνοντας υγείας ευωδιά,
αιώνια σκέψεις δυνατές τα στήθια σου να κλείνουν,
και το αίμα σου χριστιανικό, να 'τρεχε ρυθμικά,

σαν ήχος πλουσιος συλλαβών αρχαίων που τις λαμπρύνουν
βασιλικά, με τη σειρά, του τραγουδιού ο αφέντης,
ο Φοίβος, κι ο μεγάλος Παν, των τρύγων ο λεβέντης.

C.B.

Αφιερωμένο στο Μίλτο.

Εις το επανειδείν.

Τραγουδάκι

2006-04-05T16:55:00.000+03:00

Όσα περισσότερα κερδίζεις τόσο πιο πολύ φοβάσαι αν τα χάσεις.
Στην αρχή δεν έχεις και πολλά συνήθως.

No need to cherish luxuries (cause everythin' come and go)
Even the life that you have is borrowed(Cause your not promised tomorrow)
So life your life as if everydays' gon be your last
Once you move forward can't go back
Best prepare to remove your past
Cause ya gotta be willin to pray
Yea There gotta be (there gotta be) a better way oh
Yea ya gotta be willing to pray
Cause there gotta be (there gotta be) a better day (ay)
Whoever said that this drama would stop today
A lot of niggers dead or locked away
Teenage Women growing up with aids

Cause thats the life when yourLiving in the (ghetto) oh
Eating in the (ghetto) or
Sleeping in the (ghetto, ghetto)
Thats the life when ur Living in the (ghetto)oh
Eating in the (ghetto) or
Sleeping in the (ghetto, ghetto, ghetto)

(τραγουδάκι που παίζει πολύ στα ραδιόφωνα, χωρίς να ακούγονται στην πραγματικότητα τα λόγια. Ghetto.)

(τις τελευταίες μέρες κλείνω λογαρισμούς, χωρίς λόγια. Ανασυντάσσομαι.)

Ερωτικό γράμμα

2006-03-30T13:34:00.000+03:00

Σήμερα ο μήνας έχει 30,στρογγυλός αριθμός.

Μου αρέσουν οι στρογγυλοί αριθμοί. Τώρα που το σκέφτομαι μου αρέσουν γενικά τα στρογγυλά πράγματα, καμιά φορά και οι στρογγυλοί άνθρωποι. Ειδικά αν είναι χαμογελαστοί, δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να τους συμπαθήσω για την στρογγυλάδα τους. Μου δίνουν την αίσθηση πως απολαμβάνουν την ολοκλήρωση που τους δίνει η καμπύλη.

Όλοι μου οι μεγάλοι έρωτες είχαν παραπάνω κιλά.
Όλοι όταν τους πρωτοείδα ήταν χαμογελαστοί.
Το ίδιο και εσύ.
Το βράδυ που μου είχαν κοπεί τα γόνατα μου μόλις σε πρωτοείδα στο Μοναστηράκι.
Το βράδυ που ήρθα στο σπίτι για να σε καλωσορίσω.
«Γιατί τρέμεις;»
«Από έρωτα»

Παράξενο το συναίσθημα του τέλους.
Χωρίς να το θέλω σκέφτομαι τις προηγούμενες φορές που βρέθηκα δίπλα στο τέλος.
Σου είχα βάλει να ακούσεις ένα τραγουδάκι που σου φάνηκε άνοστο.
Μου άρεσαν οι στίχοι του.

And I still hold your hand in mine.
In mine when I'm asleep.
And I will bare my soul in time,
When I'm kneeling at your feet.
Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

«Προσπαθείς να μου πεις κάτι;»
«Προσπαθώ να σε βοηθήσω να μου πεις εσύ.»

Στην Αθήνα ίπταται μια σχεδόν αρρωστημένη λιακάδα.
Το χρώμα της είναι κίτρινο-γκρί.

Το πρωί μόλις τελείωσα το στέγνωμα των μαλλιών μου έκανα μια διαπίστωση.
Όσο πιο ταραγμένη είμαι τόσο πιο πολύ φουντώνουν τα μαλλιά μου. Σχεδόν μοιάζω με θάμνο. Το αποδέχτηκα, τα άφησα στην πρωτοβουλία τους και απλά στερέωσα ένα τσιμπιδάκι, για να βλέπω τουλάχιστον.

Έτσι θα κάνω και τώρα. Θα πάρω ένα τσιμπιδάκι χρωματιστό, παιδικό, με πεταλούδες και θα σε πιάσω για να σε βάλω στην άκρη, για να μπορώ να βλέπω.
Δεν μπορώ να σε ξεριζώσω, είσαι όπως τα μαλλιά μου, θα σε τακτοποιήσω σε μια γωνία όμως, μπαίνεις στα μάτια μου και τυφλώνομαι. Από έρωτα.
Θα σε ξορκίσω με χρώματα.

Θα ανοίξω τα παράθυρα για να έρθει το φως, ακόμη και αρρωστημένο είναι εκείνο που δεν σταμάτησε να υπάρχει.

(το σκιτσάκι επάνω είναι "δανεικό" απο το explodingdog.com)

Φόβος 2

2006-03-29T02:24:00.000+03:00

Τι να σου κάνει και μια σοκολάτα;
Αυτό σκέφτηκα και το έριξα στο τσίπουρο.

Θες να φταίει αυτή η έκλειψη, ίσως φταίει η έλλειψη sex, αλλά από την άλλη είναι που περιμένω και περίοδο.

Τα νεύρα μου κουρέλια.

Βεβαιώθηκα πλέον πως αν ακούσω έστω και για αστείο την ατάκα «δεν έχεις ανάγκη εσύ» θα παίξουν τα νεύρα μου και θα βγάλω αφρούς από το στόμα.

Γιατί παρακαλώ δεν έχω ανάγκη; Μου λες;

Μήπως επειδή τα βγάζω πέρα μόνη μου; Μήπως επειδή δεν φροντίζω να βάζω τα κλάματα τόσο συχνά ώστε να κάνω τους γύρω μου να νιώθουν σωτήρες;

Ξέρεις, το γεγονός πως δεν βάζω φωτάκια νέον πάνω στις ανάγκες μου δεν σημαίνει πως δεν τις έχω κιόλας.
Ναι έχω ανάγκη από όμορφες κουβέντες
Ναι έχω ανάγκη από όμορφες πράξεις
Ναι έχω ανάγκη να όταν δεν μπορώ να σκεφτώ λύση να μου πεις πως όλα θα πάνε καλά.
Δεν ζητώ τη λύση, λίγο να ξεκουραστώ ζητώ για να ξανασκεφτώ μετά.

Ένας πολύ καλός μου φίλος μου είχε πει ότι φέρομαι απρόβλεπτα, ακριβώς επειδή δεν ζητάω. «εκείνος που έχεις απέναντί σου κάθε φορά, έχει μάθει να του ζητάνε, αν δεν το κάνεις σε απορρίπτει ως κάτι μη φυσιολογικό».

Μήπως τελικά δεν είμαι φυσιολογική και το μόνο που μ ου λείπει είναι να το αποδεχτώ;

Ο Γιάννης πάλι με τη σοφία των 50 κάτι χρόνων του, μου είπε πως το είδος μου είναι καταδικασμένο να ζει μόνο του, γιατί δεν κάνει τους γύρω του να νιώθουν καλά, όταν εγώ είμαι άσχημα, όχι λόγω ζήλιας αλλά λόγω συμπαράστασης.

Αν με τρομάζει κάτι στη ζωή είναι το να ζήσω τη ζωή μου μόνη, χωρίς αυτό να είναι επιλογή και το να εξαρτώμαι από την καλή διάθεση των άλλων.

Να πω ότι δεν φοβάμαι; Ψέμα θα πω.

Επέτειος

2006-03-27T15:17:00.000+03:00

Εικοστή πέμπτη Μαρτίου.
Σωτήριων έτος δύο χιλιάδες έξι.
Αναμνήσεις από μαθητικές παρελάσεις και γιορτές.

Ναύπλιο, πριν από όχι και τόσα πολλά χρόνια.

Στην ασφαλτοστρωμένη αυλή του σχολείου, δίπλα στην παραλία. Οι μέρες έχουν ζεστάνει και η ήδη ξεμυαλισμένη μαρίδα, έχει χάσει κάθε έλεγχο, ή τουλάχιστον προσπαθεί να τον χάσει.
Με κάθε ευκαιρία βρίσκεται στην αυλή.
Νόμιμη αφορμή: πρόβα παρέλασης, γέλια, ανέκδοτα, πειράγματα, φάπες στον διμοιρίτη. Το μόνο μελανό σημείο της ιστορίας ήταν πως στην παρέλαση έπρεπε να κρατήσουν τα προσχήματα. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν τα κρατούσαν πάντα. Αλλά δεν πείραζε κανέναν, ούτε καν τον ίδιο τον διευθυντή του σχολείου που μόλις προσπαθούσε την εικοστή έκτη να αποκαταστήσει τη χαμένη τάξη τον έπιαναν γέλια.

Εορταστικές εκδηλώσεις.
Δεύτερη νόμιμη αφορμή: ανάγνωση ποιημάτων σχετικών με τον ξεσηκωμό, η Μπουμπουλίνα και ο Μιαούλης το πρόσχημα.
Εδώ πρέπει να τονίσω πως το πρόσχημα έγινε πρόσχημα με την πάροδο του χρόνου μια και από πλευράς γεγονότων το θέμα είχε καλυφθεί από χρόνια του δημοτικού (φυσικά για εκείνους που «έπαιρναν τα γράμματα» και βρέθηκαν μετά στο «γενικό λύκειο»)

Είχα την τύχη εντός του αν-εκπαιδευτικού μας συστήματος να έχω πολλούς Δασκάλους. Που εκείνες τις ημέρες άφηναν τα προσχήματα κατά μέρος και άφηναν τα θεριά να κάνουν εκείνο που ήθελαν, ή σχεδόν εκείνο που ήθελαν. Η ανοχή τους ήταν μάλλον τεράστια. Συνεπώς το αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές ήταν αμφιλεγόμενο. Αυτό που δεν αμφισβητείται είναι πως οι «καλλιτέχνες» παρά τις αντιδράσεις του ...κοινού ένιωθαν τουλάχιστον Νομπελίστες.

Νοσταλγώ. Όχι γιατί με όλα αυτά τονώθηκε ποτέ το εθνικό μου φρόνημα, αλλά γιατί ήταν οι πιο παρεΐστικες και δημιουργικές στιγμές σε εκείνα τα σχολεία.

Γιατί μου δόθηκε η ευκαιρία μετά από κάποια χρόνια, όταν βγήκα από την μικρή κοινωνία του Ναυπλίου και σύγκρινα τα δεδομένα, να ευχαριστώ τους Δασκάλους μου για εκείνη τους την ανοχή.
Εκείνη είναι που μου χάρισε τις όποιες καλές μου αναμνήσεις από τα χρόνια που αντί να γεμίζω τις ώρες μου με ξένοιαστη εφηβική βλακεία, έψαχνα να βρω τρόπους για να προχωρήσω.

Ευχαριστώ λοιπόν τον χοντρούλη κομμουνιστή φιλόλογο γιατί εξέταζε ιστορία με ανοιχτά βιβλία, τον ψηλό μαθηματικό γιατί ζωγράφιζε, τον αιωνόβιο θεολόγο που δεν προσπάθησε να φτιάξει χριστιανούς, την αθυρόστομη μαθηματικό γιατί βούρκωνε κάθε 17 του Νοέμβρη. Είναι και άλλοι πολλοί. Δεν νομίζω πως μπορώ να περιγράψω τον καθένα ξεχωριστά.
Ίσως να μην έχει σημασία πια, ίσως ο τρόπος τους να έπιασε μόνο σε εμένα.

Καληνύχτα

2006-03-24T00:47:00.000+02:00

πάω να ονειρευτώ πως κοιμάμαι πάνω σε διάφανο, ζεστό νερό
και πως οταν θα ξυπνήσω θα είμαι ένα πολύχρωμο ψάρι

Φόβος

2006-03-23T01:12:00.000+02:00

Συναίσθημα που μας προστατεύει και μας πληγώνει ταυτόχρονα.

Σε ολόκληρη τη ζωή μας θα κληθούμε να τον αντιμετωπίσουμε πολλές φορές.
Θα έρθουμε αντιμέτωποι με το φόβο του σκοταδιού, του ύψους, του αγνώστου, της μοναξιάς, το φόβο μήπως πονέσουμε σωματικά η ψυχικά, το φόβο για την υγεία τη δική μας και άλλων.

Ο φόβος είναι εκεί σχεδόν κάθε φορά που επισημαίνουμε κάτι ως σημαντικό για εμάς. Φόβος απώλειας.

Μήπως λοιπόν τελικά είναι το κυρίαρχο συναίσθημα όλων;
Μήπως πολλά από εκείνα τα συναισθήματα που νιώθουμε έχουν τις ρίζες τους και στο φόβο;

Ίσως να είναι και έτσι.

Στον αντίποδα, ο φόβος είναι μοχλός εξέλιξης.
Κίνητρο για να αυτό-βελτιωθούμε.
Να προστατέψουμε τον εαυτό μας από εκείνα που θωρούμε επικίνδυνα.

Όμως επειδή ο άνθρωπος, υποψιάζομαι, πως έχει εντός του χαραγμένο το στοιχείο της υπερβολής, υπάρχουν στιγμές που το παρακάνει.
Από άνθρωπος γίνεται στρείδι.

Τα στρείδια δεν προχωρούν όμως.

Επίλογος:
Σαν να μιλώ στον καθρέφτη, από μια αφορμή που μου έδωσε άλλος, μονολογώ για να απομυθοποιήσω το φόβο μου. Ελπίζω-γνωρίζω πως είναι θέμα χρόνου.

Σχεδόν αμετανόητη λόγω …περιέργειας.

Αγάπη μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις…

2006-03-22T13:41:00.000+02:00

Βρε κουτό, λάθος κατάλαβες.

Όχι μόνο μια φορά, αλλά όλες τις φορές.

Η καλή κυβέρνηση έκανε την (εσκεμμένα λάθος) απογραφή για το δικό σου καλό, κουτούτσικο.
Δεν είναι αυτό που νομίζεις. Δεν υπάρχει ίχνος ιδιοτέλειας.

Το σοφό αφεντικούλι σου ζητά να έρθεις την Κυριακή στη σύσκεψη για να μάθεις βρε.
Δεν είναι αυτό που νομίζεις. Δεν υπάρχει ίχνος ιδιοτέλειας.

Ο καλός σου στο κρεβάτι τις κουμπάρες παίζει, μη νομίζεις, δεν είναι του χαρακτήρα του η ανηθικότητες που τολμάς να ξεστομίζεις.
Δεν είναι αυτό που νομίζεις. Δεν υπάρχει ίχνος ιδιοτέλειας.

Είπαμε ΛΑΘΟΣ κατάλαβες, το κοφινάτο βιδαριστό στο οποίο επιδίδεται αυτή τη στιγμή η ζωή σου με ΑΛΛΟΝ είναι απλά ιδέα σου.

Παρεξήγησις. Δεν είναι αυτό που νομίζεις.

Την ταμπέλα ΚΟΡΟΪΔΟ να την κάνω με φούξια λέτε;

Κάπως σαν αφιέρωση.

2006-03-20T02:57:00.000+02:00

ΕΥΤΥΧΕΙΣ, ΛΥΠΗΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΠΟΤΕΣ

Περίσσεψε η τύχη μου
και γκρέμισα τα τείχη μου
ότι αγαπούσα τόδωσα
κι ότι ποθούσα τό 'χασα.

Λένε οι ψυχολόγοι
κι οι φίλοι μου οι λόγιοι
"απλά τα πράγματα να λες
και στα τραγούδια να μην κλαις
να μην κλαις".

Μα δω βαθειά στην κόλαση
έχουμε βρει μια όαση
αγάπες που σαλεύουνε
τα όνειρα διαλέγουνε.

Σα να μην έζησα ποτέ
σα να μην κοίταξα ψηλά απ' το παραθύρι
δένδρα φυτρώνουν στις γωνιές
περνούν τα χρόνια περνούν κι οι φίλοι...

Ευτυχείς, λυπημένοι και πότες
με κρασί, με καπνό, και δυο νότες
ταξιδέψαμ' αργά, σε κρεβάτια ζεστά
μα θαρρώ πως ξυπνήσαμ' αργά.

Περπατώ σ' ένα κόσμο π' αλλάζει
όπως τα ρούχα μας τα χθεσινά
βάζει κορδέλες και με ταράζει
βάφεται άλλος και προσπερνά.

(Στίχοι μουσική Σωκράτης Μάλαμας)

Για όλους εκείνους που για κάποιο λόγο δεν τους πιάνει ύπνος.

Μαζί τους και εγώ.

...

2006-03-19T20:22:00.000+02:00

Όχι δεν προλάβαμε να κάνουμε πολύ παρέα, εξάλλου το γραφείο δεν είναι και πολύ καλός χώρος.

Σε καλέσανε, είσαι απο την κλάση μου όμως και αυτό με ταράζει.

Πόσα σχέδια, πόσα όνειρα που μείνανε στη μέση. Καλή καρδιά και εργατικότητα. Μας τελείωσαν χθες.

Καλό σου ταξίδι Ειρήνη.

Ρίζες.

2006-03-18T17:57:00.000+02:00

(προσπαθώ από χθες να το ανεβάσω συνάντησα σθεναρή αντίσταση)

Πριν από λίγη ώρα έκλεισα την τηλεόραση.

Παρακολουθούσα μια βραδινή εκπομπή που είχε καλεσμένο το Γιώργο Μάγκα.

Έκλεισα την τηλεόραση για να κρατήσω τη γλυκιά γεύση που μου άφησε η παρουσία αυτού του ανθρώπου, καθώς και της γυναίκας του, γλυκύτατοι και οι δύο τους.
Είδα κάποιον που μόλις το δημοτικό τελείωσε και όμως εκείνα που θέλει να σου τα πει θα σου τα πει με τη μουσική του.

Προσωπικά ο ήχος του κλαρίνου, μαζί με τη μυρωδιά της ανθισμένης πορτοκαλιάς, με κάνει να νιώθω πως γύρισα σπίτι.

Μου θυμίζει πολλές βραδιές καλοκαιριού, σε πανηγύρια και οικογενειακά γλέντια.
Έτσι μεγάλωσα, με τους δικούς μου να ξεφαντώνουν με καλαματιανά και τσάμικα.
Πολλά χρόνια τώρα προσπαθώ να θυμηθώ πότε έμαθα να χορεύω αυτά τα τραγούδια και δεν μπορώ να το προσδιορίσω ακόμη.
Μυρωδιές από ποτισμένο χώμα, γουρουνόπουλο ψητό (πάντα σε λαδόκολλα) και μπύρα.

Παρέα με την οικογένεια, όπως ο καθένας την ορίζει, όχι μόνο από το αίμα.

Πειράγματα, γέλια κουβέντες από ανθρώπους όπως ο Μάγκας, που σε εκπλήσσουν με την ευαισθησία τους.
Και σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό όταν συνειδητοποιείς το πόσο μπλέκουμε οι ίδιοι τη ζωή μας.

Σταματάω εδώ, δεν θέλω να το αναλύσω άλλο. Αυτή τη στιγμή μου φτάνει που το νιώθω.

Κουμπάρε, πιάσε τον κουβά με τις μπύρες!

Την πατέψαμε.

2006-03-17T16:34:00.000+02:00

Το μεσημέρι γυρίζοντας στο γραφείο απο ένα ραντεβού πολύ θα ήθελα να ...κολυμπάω στον αέρα.
Συμβιβάστικα απλώς με το να περπατάω σε ρυθμό γεροντικό.

Με τα ακουστικά να καλύπτουν με ραδιόφωνο σχεδόν κάθε εξωτερικό ήχο.

Πήρα μια εφημερίδα να τη διαβάσω στο δρόμο. Φυσικά και κουτούλησα σε κάποιον ανυποψίαστο...
Με κοιτούσε σαν να ήμουν ξωτικό!

(δεν του ρίχνω και πολύ άδικο)

Μια έκπληκτη, απορρημένη, ενοχλημένη φατσούλα με κοιτούσε.

Μου φάνηκε πολύ άσχημο το θέαμα τη δεδομένη στιγμή, μάσησα ένα συγγνώμη και εξαφανίστηκα με ταχύτητα που με εξέπληξε!

Η απότομη κινητικότητα μου με ανάγκασε να σταματήσω μπροστά στο Άρειο Πάγο για να ξεκουραστωχαζέψω.

Δικηγόροι... πολλοί! Με τα σοβαρά κουστούμια τους και τους χαρτοφύλακες. Πάντα κουμπωμένοι. Ακόμη και τα θηλυκά... Κρίμα. Έχει λιακάδα.

Μια σκυλίσια μουσούδα με πλησίασε και ακούμπησε για να με μυρίσει.

Ζήλεψα.

Απολλώνια - Δουλειά 0 - 1.

Πείτε μου σας παρακαλώ πότε θα σάξουνε τα πράματα να βγώ απο την τρούπα μου.

Κατεβασμένα ρολά

2006-03-15T15:58:00.000+02:00

«Απεργιακή» ημέρα.

Αυτό σημαίνει πολλά.

Τα καφέ θα είναι γεμάτα.
Τα μαγαζιά θα είναι γεμάτα
Το τηλέφωνο θα χτυπάει λιγότερο
Τα γραφεία θα είναι άδεια.

Εκτός από το δικό μου.
«Να κλείσουμε τα μετρήματα και απεργείς την επόμενη εβδομάδα.»

Αυτό που δεν του είπα είναι πως σήμερα για μένα είναι αργία και όχι απεργία.
Έχω κατεβάσει το γενικό από χθες.

Να θυμηθώ να μη φάω μπούρδες, στο σπίτι έχει γιουβέτσι.

Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει πότε ακριβώς νομιμοποιήθηκε το λογισμικό της νόμιμης παρακολούθησης;

Πόσα είναι εκείνα που γίνονται και εγώ δεν τα προλαβαίνω;

Όχι μόνο στο έξω κόσμο, αλλά και στο μικρόκοσμό μου.
Το πατρικό μου πλέον δεν το αναγνωρίζω.
Πριν λίγες μέρες κοιτούσα τον πατέρα μου και μου φάνηκε αλλιώτικος, γερασμένος, κουρασμένος.

Εγώ που ήμουν όταν έγινε αυτό;

Στο γραφείο; Στο σπίτι; Έψαχνα να ξεμπερδέψω τι είναι ο άνθρωπος και ξέχασα τους ανθρώπους;

Τι είναι εκείνο τελικά που θα πρέπει να προσέξω;
Πόσο σχετικός είναι ο χρόνος;
Λειτουργώ με διαφορά φάσης;

Χα!

2006-03-14T16:32:00.000+02:00

Η οποιαδήποτε δυσάρεστη εγκεφαλική δραστηριότητα αναβάλλεται επ αόριστον.
Η επανάσταση αρχίζει.

Επιβεβαιωμένες πηγές (από έγκυρο αιλουροειδές) υποστηρίζουν πως άρχισε η κυνηγετική περίοδος.

Παρατάω το γραφείο στην τύχη του.

Θα βάλω στο τέρμα το Shashkin μέχρι να ζαλιστώ.

Αλλάζω το σκηνικό, ίσως μόνο για λίγο αλλά τι να κάνουμε!

Αν θυμηθώ που έχω και το τσεκούρι του πολέμου ίσως να το ξεθάψω.

Ιστός

2006-03-10T15:45:00.000+02:00

Να περιμένω
Ίσως γυρίσεις…

Μια μέρα σαν και σήμερα, με λιακάδα μετά από άσχημο καιρό.
Να απολογηθώ για εκείνα που τρέφουν τον εγωισμό μου
Να με μαλώσεις
Να μου κρατήσεις μούτρα

Να με συγχωρήσεις
Ίσως με συγχωρήσεις

Μια νύχτα με μυρωδιές που θυμίζουν την άνοιξη
Να αφήσεις το παράθυρο ανοιχτό
Να σε κοιτάζω
Να με αγγίξεις ξανά

Θα περιμένω
Και ας μη γυρίσεις.

Βρίσκοντας τρόπους να ισορροπώ

Να αντιστέκομαι όταν με διώχνεις
Να τρέφομαι σαν την αράχνη
Με εκείνους που ξέρουν μα δεν νοιάζονται

Με εκείνους που ξέρω μα δεν νοιάζομαι.
Προσπαθώντας να μην γίνω πέτρα.

Επιθυμώ

2006-02-23T17:40:00.000+02:00

Πως είναι αλήθεια να μην έχεις επιθυμίες;
Πως είναι να μπορείς να πεις με σιγουριά πως δεν θέλεις απολύτως τίποτα;

Μάλλον θα είναι το αντίθετο από εκείνο που νιώθεις όταν εγκλωβίζεσαι στην ίδια σου την επιθυμία, όταν δημιουργείς δεσμά μόνος στον εαυτό σου.

Καμιά φορά μένεις εκεί χωρίς να μπορείς να κάνεις βήμα επειδή η επιθυμία είναι τόσο μεγάλη που δεν τολμάς να φανταστείς την επόμενη ημέρα χωρίς αυτή.
Άλλες όμως είναι η ανασφάλεια και ο φόβος που σε κρατάνε σαν στήλη άλατος.

Είναι άραγε και αυτό ευπρόσδεκτο κομμάτι ή απλά ένα σημείο προς διόρθωση;

Ο ορίζοντας σου φτάνει μέχρι την επιθυμία. Μετά έρχεται η αμφιβολία.
Η αμφιβολία για το τι είναι αληθινό και για το αν η αλήθεια αλλάζει.

Αν δεν αμφισβητούσα την ύπαρξη των θεών θα τους ευχαριστούσα για την ικανότητα που δώσανε να αμφισβητούμε ακόμη και τους θεούς μας.

Το παιχνίδι ίσως να παίζεται και αλλιώς, ίσως να μην είναι καν παιχνίδι.
Ποιος όμως μπορεί να απαντήσει με σιγουριά όταν επιθυμεί;

Η μάλλον ποιος είναι εκείνος που θέλει να απαντήσει όταν επιθυμεί;

Μάλλον θα αρνηθώ να απαντήσω.

(υ.γ. το σκίτσο ανήκει στον κ. Marini που είναι και η προσωπική μου αδυναμία)

Κοίτα ψηλά

2006-02-22T16:17:00.001+02:00

Στο όνειρο είδα πως πετούσα
μα δεμένα με σχοινιά ήταν τα χέρια

σε ένα δίχτυ παγίδα
και όλα μακρινά

κανείς δεν άκουσε τις φωνές
κανείς "αν-θρωπος"

μόνο κάποτε παραξενεμένη με χαιρέτισε
μια φωνή σκύλου

ο ουρανός σκοτείνιασε
μεγάλη βροχή ετοιμάζει.

Βρε τι πάθαμε!

2006-02-21T00:20:00.000+02:00

Απο εκεί που δεν το περιμένεις έρχεται πάντα... Ό,τι και αν είναι τελικά αυτό!

Θέλεις να σου φτιάξω ένα σπίτι;

2006-02-11T20:15:00.000+02:00

Με ψηλά ταβάνια και όμορφη θέα;

Να κάνω το χώμα να έρθει πιο κοντά
Να αλλάξω το χάρτη

Να έχει πάντα ήλιο αν το θες
Να αλλάξω τους ανθρώπους αν το θες

Να είναι όλα όπως εσύ τα θες

ξέρω πως δεν μπορώ μα ξέρεις πως νιώθω σαν να το μπορώ

υ.γ. το άσχημο πάντα περνάει.

έως και 90%

2006-02-09T22:05:00.000+02:00

Απόσπασμα από ραδιοφωνική διαφήμιση:

«Γεια σας φίλες μου! Οι εκπτώσεις συνεχίζονται…»

Πράγματι οι εκπτώσεις συνεχίζονται. Όχι μόνο στα μαγαζιά.
Ο καθένας κάνει και τις προσωπικές του. Σύμφωνα με το βαλάντιό του.

Βολεύεται με ένα τηλεφώνημα, με λίγη άσχετη κουβέντα για τα τυπικά.
Έκπτωση από την αρχική τιμή, από την συζήτηση, από την οπτική επαφή, από το άγγιγμα.
Όσο όσο δίνει τον εαυτό του για να μην αισθάνεται μόνος.
Με γνωστούς και όχι φίλους.
Μένει εκεί που ξέρει ότι και να φύγει δεν κάνει διαφορά.
Ίσως και να μένει εκεί που ξέρει ότι είναι η δεύτερη λύση, η λύση της ανάγκης, ίσως να μένει γιατί δεν έχει και ο ίδιος πρώτες ανάγκες, να τις έχει ξεχάσει.
Συνειδητά ή όχι.
Το συνειδητά είναι ακόμη χειρότερο.
Έκπτωση κατ’ επιλογή. Γιατί αν φύγει απ όλα ίσως να είναι και πάλι μόνος.

Αλλά και τώρα μόνος είναι.

Αν γυρίσεις να μου πεις «γιατί κλαίγεσαι;»
Θα σου πως γιατί μάλλον βαρέθηκα τις εκπτώσεις.
Αλλά πάλι ακόμη δεν είμαι σίγουρη αν μπορώ να τις κόψω.

Μέχρι την αυριανή μέρα λοιπόν που θα νιώσω Σκάρλετ.

(το σκίτσο επάνω είναι απο το raptors)

Το δικαίωμα του βάτραχου

2006-02-07T16:24:00.000+02:00

Θυμάστε εκείνο το παραμύθι που η πανέμορφη και καλοσυνάτη πριγκίπισσα φιλάει το βάτραχο και εκείνος γίνεται το "το παραμυθένιο αρσενικό";

Το θυμάστε ε;

Ερωτώ εγώ τώρα, το ρώτησε κανείς το καημένο το βατράχι αν ήθελε να αλλάξει;

Υπάρχουν βάσιμες υποψίες πως λόγω μεγέθους η πριγκίπισσα τον κουτούπωσε με το έτσι θέλω.
Το βατράχι μια χαρά ήταν! Στο νούφαρό του, με τις μύγες του αραχτός και τσουπ! Τον βουτήξανε. Με το ζόρι να τον κάνουν politically correct. Είμαι σίγουρη πως παρά τις επικρατούσες φήμες με το που μεταμορφώθηκε άρχισε τα μπινελίκια και έψαχνε την μάγισσα (εκείνη που ο μύθος αναφέρει ως κακιά) να τον ξανακάνει βάτραχο.

Διότι μάτια μου γλυκά που διαβάζεις τούτο το κείμενο και ο βάτραχος έχει ζωή. Αν στα μάτια σου φαντάζει άσχημος δεν φταίει εκείνος, μάλλον εσύ φταις που δεν μπορείς να κατανοήσεις οτι έχει και λόγο και δικαίωμα ύπαρξης. Δεν τον νοιάζει αν δεν ταιριάζει στον κρυστάλλινο σου κόσμο, αν τον βρίσκεις παράφωνο.
Βέβαια είναι και εκείνο το συναίσθημα ικανοποίησης που θα νιώσεις αν μεταμορφώσεις το βάτραχο. Αλλά πάλι σκέψου, δεν είναι πολύ εγωιστικό να μοντάρεις κάποιον για να νιώσεις ιεραπόστολος;

Όταν ο κόσμος δίπλα μου γεμίζει απο wanabe πριγκίπισσες εγώ ψηφίζω βάτραχο.

κουαξ!

Αρχίσαμεεεε!

2006-02-07T14:31:00.000+02:00

Ίσως θα έπρεπε να πω "με το δεξί" αλλά δεν είμαι προληπτική (νομίζω...)

Για να είμαι ειλικρινής έχω που κάθομαι μπροστά στην οθόνη πάνω απο μισή ώρα για να βρώ κάτι ... εντυπωσιακό για αρχή.

Επειδή είναι όλα μια ιδέα και επίσης η ιδέα απο την πράξη απέχουν πολύ, δεν θα γίνω μελοδραματική σήμερα!

Καλώς να δεχτούμε ο ένας τον άλλο!

Ο τίτλος του μαγαζιού μπήκε γιατί κατά βάθος (πολύ βάθος όμως) νομίζω πως τίποτα δεν πρέπει είναι δεδομένο.

α! καλημέρα κιόλας...